قلمی مفید است که بر آیند چرخش آن، صاحبش را از ضلالت برهاند/ درد قلمداران آبدانانی

 رای هر چیزی مشخصه ای هست وبرای هر صنفی نیز نشانه ایست که آن را از سایر صنوف متمایز می سازد.

برای قلم گردانان ، دو رسالت تعیین شده است ، یکی رسالت خود قلم است و دیگری حق مخاطبان این ابزار شریف ، که برای حفظ شان این دو، مجاهدت زیاد لازم است و به همین خاطر ، پیش کسوتان علم و ادب ، برای دستیابی به مفاهیم عالی و معانی روان ، بسیار باید کوشید و مجاهدت به خرج داد .
 قلم امانتی است که از باب آزمایش ، به بدست بندگان خدا می افتد و هزاران بنده دیگر چشم به او دو خته اند تا شاید بدرستی بچرخد و اکسیر هدایت بر سبیل انسانیت بتراود و گمشدگان وادی حیرت را به حریم بشریت رهنون گردد.
 علم نویسندگی نوری است است که از نوک قلم متعهد بر صفحه سپید کا غذ می پاشد و پژواک آن ، زوایای تاریک زندگی را رو شنایی می بخشد ، او سلاحی است که باید با اشاره انگشت ، بسوی جهل و نادانی شلیک کند و انفجاران، اولیای شیطان را بر ماند و جنود رحمانی را  بر سرزمین جان انسانها آرامش بخشد .
 قلمداران باید بدانند که : قلمی مفید است که بر آیند چرخش آن ، صاحبش را از ضلالت برهاند و جامعه را هم از نعمتی بر خوردارکند و در غیر اینصورت ، هر قلمی که بر خلاف واقعیت حرکت کند و چهره دنیا را آنگو نه که هست به مخاطبانش نشان ندهد ، تباهی جان و اتلاف عمررا در پی دارد .
بقول خاجه عبد الله انصاری : علم بر سر ، تاج است و مال ، غل بر گردن و دریغ که تاج سر ، غل گردن گردد ، یک قلم دار و نویسنده ، یک فرد عادی نیست ، بلکه چه بخواهد و چه نخواهد ، در راس یک محوریت اجتماعی قرار دارد و چشم و سر ودیده و دل جمعی در پی او ست و نباید بر خلاف منافع عموم رفتار کند. قلمی که احوال جامعه و اندوه مردم در آثار او متجلی نگردد ، به وظیفه ذاتی خویش عمل نکرده است . ارباب جراید باید آرمان بزرگ ، هدفهای عالی ، خواسته های معقول و نیازهای مشروع بندگان خدارا با زبانی فصیح و روان، منعکس و مردم را به وظایف قانونی خود آگاه سازند ودر این راستان، به منافع شخصی ، مصلحت رانتی ، مصالح سیاسی و جلال و جبروت والیان و مقامات اجرایی ، آنهارا از رسالت حقیقی دور نکند .
 اگر سمند قلم در ایستگاه دنیا طلبی ایستاد ودر غبار نفاق متوقف شد ، بدون شک سیمای صداقت را آلوده و جامعه را نیز به بیراهه می کشاند.
درشهر ستان محروم ، اما نخبه پرور آبدانان ، نیز هستند کسانیکه در کسوت خبرنگار و قلم گردان، به ثبت و انتشار حوادث تلخ وشیرین زادگاه خود مشغولند. سربازان بینام میدان قلم و رسانه در این شهرستان عقب نگاه داشته شده، شب و روز وقت وبی وقت ،از اوقات شخصی و امکانات خویش میگذرند و مشکلات عمومی مردم را به دقت و شدت رصد کرده و برای حل یک مشکل مردمی، صدبار تذکر میدهند و تشر دریافت می کنند.
درد قلمداران آبدانانی و سئو الات مهم  آنان از مدیران استان وشهرستان و نمایندگان مجلس شورای اسلامی این است که: بالاخره آبدانان صاحب گاز خانگی میشود؟سر انجام کارخانه سیمان ما به کجا ختم شد؟وضعیت جاده های مواصلاتی شهرستان در چه موقعیتی است؟ تونل کبیرکوه بازم تعطیل میشود؟ ادارات امور آب ، تعزیرات حکومتی، پلیس راه و پزشکی قانونی کی در ابدانان مستقر میشوند؟براستی چرا بعضی از مدیران ادارات دولتی از ماشینهای اداری در وقت غیر اداری استفاده شخصی میکنند؟ چرا بعضی نا محسوس و شبانه در بعضی ادارات استخدام میشوند و انبوه دیگری از این فرصت محرومند؟ موضوع چیست که تعدادی از مدیران ادارات دولتی سالها است که بر فراز ادارات شهرستان آبدانان خیمه زده اند؟به چه دلیلی اعتبارات عمرانی امسال ابدانان نسبت به سال گذشته 50در صد کاهش یافت؟ چرا فضای معنوی و فرهنگی و حجاب و پوشش اسلامی در منطقه ما روز به روز کم رنگ تر میشود؟و دهها سئوال بی جواب دیگر که امید وارم هم مردم عزیز آبدانان نسبت به سر نوشت و امور عمومی خویش ، بیشتر احساس مسئولیت کنند و هم متولیان امر، به درستی و شفافیت به این همه مشکل و پرسش مردمی جواب دهند و به رسالت ذاتی ما خبر نگاران بعنوان رابطین بین مردم و حاکمیت نیز ایمان داشته باشند.

انتهای پیام/