جوشش سالم ترین خون ایرانی در رگ های "عزیز" خراسان شمالی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از عصر اترک، او که برای اولین بار، خون دهی را در سن 22 سالگی در اتفاق انفجار مین در پادگان ارتش بجنورد برای اهدای خون به زخمی های این انفجار و به منظور نجات جان آنان تجربه کرده بود، پس از آن هیچ گاه این نوعدوستی را کنار نگذاشت و در سال گذشته نیز کارت طلایی اهدای خون را دریافت کرد.

او که خون خود را سالم ترین خون در کشور می داند، هنوز خود را از اهدای خون بازشسته نکرده است و تصمیم دارد تا سال آینده به این نوعدوستی خود ادامه دهد.

پایگاه خبری تحلیلی عصر اترک  گفت و گویی را با عزیزالله فخر طاها این هم استانی 64 ساله که 42 سال است خون خود را برای نجات جان همنوعانش اهدا کرده، انجام داده است که در این مصاحبه می خوانید.

متولد کدام منطقه استان هستید و اولین بار چه سالی خون دادید؟

در سال 1332 در روستای خراشا از شهرستان جاجرم متولد شدم و اولین بار در شهریور ماه سال 54 خون دادم.

انگیزه شما از اهدای خون چه بود؟

در شهریور ماه سال 54 در پادگان ارتش شهر بجنورد مینی منفجر شد که بر اثر آن عده ای از نیروهای ارتش کشته و عده ای هم زخمی شدند و در همان روز از بلندگو خواسته شد که مردم برای اهدای خون به زخمی ها به بیمارستان مفخم ( بیمارستان کنونی امام رضا ( ع ) ) مراجعه کنند و من به بیمارستان رفتم و خون دادم اما در آن روز افراد زیادی برای اهدا خون مراجعه نکرده بودند و در آن روز پرستاران دو کیسه خون از من گرفتند و من پس از این اتفاق به خون دهی مستمر خود ادامه دادم.

آیا با اهدای دو کیسه خون برای جسم شما اتفاقی نیفتاد؟

نه هیچ اتفاقی نیفتاد و من پس از آن خون دهی به دنبال تهیه یخ رفتم تا برای حفظ پیکر اجساد کشته شدگان اتفاق انفجار مین در پادگان استفاده شود.

آیا از خانواده پدری شما، شخصی اهداکننده خون بود که شما تحت تاثیر او این کار را انجام و ادامه دادید؟

خیر، فقط پس از من برادر کوچکم تحت تاثیر من اهداکننده خون شد و 21 بار اهدای خون را انجام داد.

در طول سال چند بار خون می دهید؟

من هر سال، چهار بار خون دادم و طی سال های اخیر تعداد خون دهی ام به سه مرتبه رسیده است.

در حال حاضر وضعیت جسمی شما چطور است؟

تا به الان که در سن 64 سالگی هستم نه اوره خون، نه چربی خون، نه فشار خون و حتی پرهیز غذایی را تجربه نکرده ام و از هر جوان امروزی هم سالم تر هستم اما نمک را خیلی محتاطانه استفاده می کنم.

پس از هر بار خون دهی چه مواد غذایی را استفاده می کنید؟

مایعات فراوان.

حس روحی شما پس از هر بار خون دهی چیست؟

حس باوری ام پس از خون دهی وصف ناپذیر است چون انگیزه من از اینکار نجات جان یک همنوع است.

البته از نظر جسمی هم مثل این است که معتاد به خون دهی هستم و هر بار که خون می دهم رنگ چهره ام باز می شود.

در حال حاضر کدام یک از اعضای خانواده شما راه شما را ادامه می دهند؟

دو پسر و یک دختر دارم که پسر بزرگم این راه را ادامه داده است.

آیا بوده اند کسانی که به شما توصیه کنند که دیگر خون ندهید و اهدای خون شما بس است؟

نه اینطور نبوده، حتی از پایگاه انتقال خون شهرستان بجنورد تماس گرفتند و گفتند چون خون شما سالم ترین خون است به پایگاه مراجعه کنید و خون دهید تا از این خون پلاکت تهیه شود.

آیا از خون دهی بازنشست شدید؟

خیر بازنشست نشدم و من تا یک سال دیگر می توانم خون بدهم که البته این خون دهی را تا سال آینده ادامه می دهم.

چه سالی کارت طلایی اهدای خون را دریافت کردید؟

در تیر ماه سال 95 این کارت به من اهدا شد اما در تقدیر از من برای 117 بار خون دهی، مدیر کل پایگاه انتقال خون استان طی مراسمی کتابی را ( کتاب حافظ ) به من تقدیم کرد که استفاده شده بود و خاک بر روی کتاب نشسته بود و مشخص بود که این کتاب سال ها در قفسه کتابخانه این پایگاه بوده است و این رفتار برای من که سال ها است خونم را برای رضای خدا و کمک به همنوع اهدا کرده بودم، سنگین بود و من اصلا خواستار دریافت هدیه نبودم اما انتظار داشتم که احترامم حفظ می شد.

این حس نوع دوستی را چطور توصیف می کنید؟

جواب را در قالب یک خاطره تعریف می کنم و آن این است که یکی از دوستانم نیاز به خون داشت و من خونم را اهدا کردم و لحظه ای که می دیدم خونم به این دوستم تزریق می شود انگار دنیا برای من گلستان شد، چون جان دوستم را نجات دادم.

انتهای پیام/