آقا جواد در استفاده از بیت المال بسیار حساس و دقیق بود/ اخلاقش به زور بازویش می چربید

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ عبدالله کاکه جانی پدر شهید مدافع حرم و مدافع وطن شهید جواد کاکه جانی در گفت و گو با خبرنگار پیشمرگ روح الله گفت: آقا جواد در استفاده از بیت المال بسیار حساس و دقیق بود و با احدی در این زمینه رودربایستی نداشت؛ یک بار یکی از آشنایان ندانسته از خودرو محل کارش برای انجام یک امر شخصی و البته خیر خواهانه استفاده کرده بود. جواد وقتی متوجه این امر شد به من گفت: پدر جان! شما که می دانستید ایشان نباید از خودرو اداری برای انجام امور شخصی استفاده کند، باید به ایشان تذکر می دادید و راهنمایی اشان می کردید.

من ابتدا خواستم ذهن آقا جواد را از موضوع منحرف کنم، اما ایشان دست بردار نبود و مدام می گفت: شاید این بنده خدا نسبت به کار غیر قانونی که انجام داده آگاهی نداشته باشد و در آینده نیز همین اشتباهش را تکرار کند، ولی اگر ما ایشان را راهنمایی کنیم، حتماً از کرده اش پشیمان می شود و در صدد جبران بر می آید.

من هر چه به آقا جواد اشاره کردم که حالا شما اجازه بده که شخص دیگری به ایشان تذکر بدهد و راهنمایی اش کند، اگر ما به ایشان حرفی بزنیم، مبادا ناراحت شود؛ اما آقا جواد گوشش به این حرف ها بدهکار نبود. بعد از اینکه آقا جواد ماجرای استفاده نادرست از بیت المال را برای آن شخص توضیح داد، آن شخص سرش را پایین انداخت و گفت: من فکر می کردم به هر وسیله ای می توان کار خیر انجام داد و اصلاً نسبت به موضوع آگاهی نداشتم.

چند روزی از این ماجرا گذشت و یک روز من آن شخص را در خیابان دیدم و برای اینکه بابت کار آقا جواد از ایشان عذر خواهی کرده باشم، جلو رفتم و شروع کردم به صحبت کردن با ایشان. اما ایشان که انسان انتقاد پذیری بودند گفتند: از روزی که صحبت های آقا جواد را شنیده ام، مدام با خودم می گویم « حکمت خداوند در این بود که آقا جواد آن روز در مرخصی باشد و من را نسبت به اشتباهم آگاه سازد، من ندانسته برای اینکه کار خیری انجام دهم، از بیت المال استفاده می کردم و ثواب کار خیرم را با این اقدام ناآگاهانه از بین می بردم. اما آقا جواد با حرف هایش من را نسبت به این موضوع آگاه ساخت و آن روز من بهترین هدیه را از آقا جواد دریافت کردم».

آقا جواد جوانی خود ساخته، مقید، با اخلاق، انقلابی و استوار بود؛ گرفتن روزه مستحبی، توجه به خمس و زکات، توجه ویژه به حلال و حرام و پیروی از اهل بیت(ع) و ولایت فقیه از جمله ویژگی های اخلاقی ایشان محسوب می شد.

جوانمردی و اخلاق خوب آقا جواد برای ما الگو بود. یک بار به اتفاق آقا جواد در سطح شهر سنندج رانندگی می کردیم که یک دستگاه خودرو با سبقت غیر قانونی از سمت راست ما یک توهین زشتی به ما کرد، آقا جواد هم بدون اینکه جواب آن شخص را بدهد به مسیرش ادامه داد. به شوخی به آقا جواد گفتم: آقا جواد! شما که رزمی کار هستید، چرا جواب بی ادبی این شخص را ندادید؟ پس این بازوها را برای کی و کجا کلفت کرده اید؟

آقا جواد دستش را روی پایم گذاشت و گفت: باید بین من و آن شخص که خیلی راحت به دیگران توهین می کند، یک تفاوت باشد؛ تفاوت من و آن شخص در این است که من از حقم می گذرم تا مردم صدایم را نشوند، ولی او بعد از تجاوز به حق مردم، صدایش را بالا می برد تا خودی نشان دهد.

بحث دوستانه من و آقا جواد ادامه داشت که متوجه شدیم راننده ماشینی که به ما توهین کرده بود، گوشه خیابان پارک کرده است و با دست به ما اشاره می کند که ماشین را متوقف کنیم. آقا جواد هم ماشین را نزدیک آن شخص پارک کرد و از ماشین پیاده شد. ابتدا فکر کردم آن شخص قصد دعوا و درگیری دارد، ولی زمانی که از ماشین پیاده شدیم، دستش را دور گردن آقا جواد انداخت و شروع کرد به عذر خواهی؛ که به دلیل مشکلی که برایم پیش آمده بود مقداری ناراحت بودم و ناراحتی ام را سر شما خالی کردم، اما سکوت شما من را متوجه حرکت زشتم کرد و به همین خاطر پیش خودم گفتم: اگر به شخصه از شما عذر خواهی نکنم، عذاب وجدان خواهم گرفت.

 بعد از اینکه همراه آقا جواد سوار ماشین شدیم، به ایشان گفتم: خوب شد که بعد از توهین آن شخص چیزی به او نگفتیم و در برابر کارش سکوت کردیم؛ این سکوت ما باعث شد آن شخص به اشتباهش پی ببرد و شاید هم در آینده هیچ گاه مرتکب این اشتباه نشود. آقا جواد دستش را روی پایم گذاشت و گفت: پدرجان! شما که می گفتید ورزشکار باید وسط خیابان دعوا کند و از فنونی که در ورزش یاد گرفته است وسط خیابان استفاده کند، حالا چه طور شده که از سکوت و مدارا تعریف می کنید!

البته از این دست شوخی ها بین من و آقا جواد کم پیش نمی آمد و چون بیشتر از اینکه رابطه پدر و پسری بین ما حکم فرما باشد، رابطه دوستی و برادری بین ما حکم فرما بود.