به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کوهرنگ خبر، مصطفی نجفی بابادی در یاداشتی به دلایل عدم حضور زنان بختیاری در انتخابات شوراهای شهر و روستا پرداخت.
انتخابات ۲۹ اردیبهشت چه در سطح ریاست جمهوری و چه شوراهای اسلامی شهر و روستا نکات منفی و مثبت زیادی داشت؛
در این میان، یکی از نکات منفی قابل تامل این بود که زنان هیچ سهمی در تمامی کرسی های شورای شهر در تمامی مناطق بختیاری نداشتند.
در این انتخابات نسبت به انتخابات های گذشته، زنان بیشتری در جامعه بختیاری به عنوان کاندید در انتخابات حضور پیدا کردند اما باز هم نتوانستند حتی سهم اندکی از کرسی های شورای شهر از آن خود کنند؛
با آمار کاندیدای زن در برخی از شهرهای بختیاری نشین توجه کنید؛
*اهواز( بیش از 30 نفر)
*شهرکرد( 6 نفر)
* مسجد سلیمان( 12 نفر)
*اندیکا( 3 نفر)
*لالی( 1 نفر)
*ایذه( 7 نفر)
*حوزه کوهرنگ( 5 نفر)
*فارسان( 1 نفر)
*حوزه گتوند(11 نفر)
*دزفول( 3 نفر)
*شوشتر(2 نفر)
*الیگودرز(9 نفر)
*فولادشهر(12 نفر)
تحلیل آمار؛
طبق آماری که بنده به دست آوردم مجموعا 102 نفر از زنان در شهرهای بختیاری نشین فوق الذکر کاندید شورای شهر شدند.
در این میان فقط در شوراهای شهر الیگودرز و گتوند شاهد رای آوری 3 نفر از زنان بودیم.
بدون شک مشارکت زنان در انتخابات شورای پنجم به عنوان کاندید در مناطق بختیاری نسبت به 4 دوره قبلی انتخابات شورای شهر رشد چشمگیری داشته است. اما مسئله مهم این است که زنانی که در عرصه انتخابات به عنوان کاندیدا حضور پیدا کردند انتظار داشتند سهمی از کرسی ها شورای شهر در جامعه بختیاری را به خود اختصاص دهند و قصدشان این نبوده که صرفا تعداد کاندیدای زن را افزایش دهند!! جالب استت بدانید که در برخی از روستاهای شهرستان کوهرنگ به خاطر اینکه تعداد کاندیدا برای برگزاری انتخابات به حد نصاب برسد زنان را دعوت کردند که در انتخابات ثبت نام کنند که به بیانی دیگر می توان گفت صرفا نقش فرعی و فرمالیته ای را بازی کردند (آن 5 نفر!!).
مطابق آمار غیر رسمی اما موثق به دست آمده، بنا به دلایل زیادی به غیر از مردم الیگودرز (1 نفر) و گتوند(2 نفر) هیچ کدام از شهرهای دیگر بختیاری به زنان شان اعتماد نکردند.
در این میان باید به مسئله قابل تامل تری اشاره کرد، اینکه بسیاری از مردان در جامعه بختیاری با توجه به دیدگاه های مردسالارانه و تعصب آلود نگاه مثبتی به حضور زنان در عرصه را ندارند چندان نیاز به توجیه و استدلال ندارد، اما سوال اصلی ما این است که چرا زنان جامعه بختیاری که نیمی از ظرفیت جمعیتی جامعه هستند در کنار آرایی که به مردان می دهند یک یا دو رای را به زنان یعنی به خودشان اختصاص نمی دهند؟ چرا زنان جامعه بختیاری به هم جنسان خود اعتماد نمی کنند؟
در پاسخ به پرسش فوق شاید بتوان گفت که اکثر زنان در جامعه بختیاری در رفتار رای دهی نقش «تبعی» یا «منفعل »دارند.
«تبعی» از این جهت که معمولا نقش و رای شان تابعی از نقش و رای همسران، پدران و برادرانشان است و آن ها نیز معمولا نگاه مردسالارانه دارند و «منفعل » از این جهت که بسیاری از زنان در جامعه بختیاری در مناسبات سیاسی و اجتماعی منفعل هستند، در واقع به رغم فعال شدن بسیاری از زنان، هم اکنون بسیاری از آنان هنوز در انزوای کامل به سر می برند.
بی شک فعال شدن زنان در فرصت های سیاسی همچون انتخابات می تواند بسیاری از تعصبات را کمرنگ تر کند و زندگی اجتماعی آنان را دچار تحولات مثبتِ فزاینده ای کند، این ها مسائلی است که نیاز به تحلیل و تبیین زیادی دارد که در اینجا قابل تبیین نیست.
نکته؛ وضعیت در بسیاری از مناطق کشور ما نیز همین است و ما در اینجا قصدمان این نیست که دست به مقایسه وضعیت زنان در جامعه بختیاری با دیگر نقاط کشور بزنیم بلکه قصدمان این است که بگوییم جامعه بختیاری باید ظرفیت های سیاسی و اجتماعی زنان را شناسایی کند، از مردسالاری فاصله بگیرد و «بی بی مریم های » کنونی جامعه بختیاری را نیز به رسمیت بشناسد.
امید داریم در آینده هم تعداد کاندیدای زن در انتخابات(ریاست جمهوری!!، شورای شهر و مجلس شورای اسلامی) افزایش پیدا کند و هم سهم آن ها از کرسی های شورای شهر.
انتهای پیام/
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
, ,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
ارسال دیدگاه