به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از گام نیوز، یکی دو سال پیش زمانی که میانه راه دولت آقای روحانی بود یکی از مدیران با سابقه دولت نهم و دهم را دیدم با هم سلام و علیک کردیم از حال او احوال اش پرسیدم
پاسخ داد: خیلی ناراحت هستم، دوستان دولت حاضر خیلی با ما بد رفتار می کنند.
,
گفتم : خوب بالاخره روزگار است و چرخش مدیریت
,جواب داد: ازاین که در حوزه مدیریتی از ما استفاده نمی کنند اصلا ناراحت نیستم حق آنها است اما کاش احترام ما را هم حفظ می کردند من را با ده پانزده سال سابقه مدیریت ارشد تحقیر می کنند. به من جایگاه که ندادند هیچ مرا به اتاق تلفن چی فرستادند و گفتند فعلا صندلی بگذار آنجا بنشین، تا ببینیم چه می شود و حالا نزدیک به یک سال است که وضع من همین طور است.
,حرف این دوست عزیز در خاطرم بود تا دیشب یکی از کارمندان جز یکی از ادارات استان را دیدم، می گفت دلم اصلا به کار نمی رود در این چند سال که در اداره پدر ما را در آورده اند حالا هم بعد از انتخابات چنان فشاری به من آورده اند که بیا و ببین. رئیس بنده این طرف و آن طرف می نشیند و می گوید باید کاری بکنم که طرفداران رئیسی ول کنند و از این اداره بروند.
,او تاکید می کرد که جالب است رئیس اداره در دولت قبل هم پست معاون داشته ولی با مدیرکل قبلی کاری کرده که بیا و ببین، تمام تلاشش را برای تحقیر او انجام داده اتاق به او نداده تا مجبور شده کنار آبدارچی بنشیند. کنترل شدید روی رفت آمد او انجام می دهد تا او را عصبی کند و کارهای دیگری که جای گفتن نیست.
,القصه داستان این تحقیرها آنقدر زیاد است که یکی از کارمندان می گفت فضایی را مسئولین اداره به وجود آورده اند که با کسانی که رای به سید ابراهیم رئیسی داده اند مثل مجرم برخورد می شود. تحقیر پشت تحقیر، و این رفتارها را نامش آزادی بیان، آزادی سیاسی و غیره می گذارند.
,
همه این رفتارها مرا به یاد آن آبدارچی بخت برگشته در دولت اصلاحات انداخت که وقتی علت اخراج خودش را از مدیر وقت پرسیده بود این پاسخ را شنیده بود: تو پیام دوم خرداد را درک نکرده ای.
جلال الدین بیگی
,
, جلال الدین بیگی,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه