به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از ماسال نیوز، مجتبی حیدری ضمن یادداشتی نوشت:در شهر ماسال چه خبر است؟! انتخابات شورا شور و هیجانی نتوانسته در شهر ماسال ایجاد کند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, ماسال نیوز,مردم رغبتی به شنیدن حرف های کاندیداها ندارند. رخوتی عجیب شهر را فرا گرفته است. عده ی کثیری پیش از موعد افراد منتخب را مشخص کردند و می‌گویند اینها برنده اند. دیگر رای ما به چه کاری می آید؟ اینها از الان بر مسند شورا تکیه زده اند.
مگر چه اتفاقی افتاده است که مردم شهر ما به این نقطه رسیده اند و از همین حالا دست‌های خود را به نشانه تسلیم بالا برده اند و بازی دمکراسی را از پیش تعیین شده می‌بینند؟ چه به روز مردم شهر آورده ایم؟ از دیرباز از افلاطون گرفته تا ارسطو و تا امروز همه مردمان عالم به دنبال انتخاب بهترین ها برای اداره شهر خود بوده اند و تمرین دمکراسی کرده اند. حالا بعد از گذر سالیان سال چه شده که به عصر حجر رسیده ایم و می‌گوییم علت این رخوت و بی حالی مردمان شهر عدم بازی دادن به طبقه تحصیلکرده و دارای فکر و اندیشه ی شهر است.
تغییر و پیشرفت فقط و فقط با چرخش نخبگان امکان پذیر است. یعنی اینکه بدنه مدیریتی برای تغییر و عدم ابتلا به خودخواهی و استبداد مدیریتی و ایجاد تحول در برهه های زمانی نیازمند تغییر است.
جمله ای معروف را به یاد می آورم آب که راکد بماند دچار فساد می‌شود. قدرت هم اگر دچار تحول نشود و در دست عده ای خاص بماند سرانجامش عدم مشارکت مردم، تمامیت خواهی و تقسیم مردم به دوست و دشمن می‌شود و می‌گندد و بوی تعفنش مردم شهر را مریض می‌کند.
نیروی جوانی می‌تواند سرآغاز این تحول باشد. علم گرایی در سایه ی تعهد نسبت به شهر و مردمی که عمری با آنها زندگی کرده‌ایم می‌تواند شهر ماسال را دچار تحولی شگرف بنماید.
جوانان شهر مدافع حقوق مردم شهر هستند. در زمان لازم به میدان می آیند. سازشکار نیستند و نمی‌شود آنها را به دیناری خرید. ببینید فکر مردم شهر را به کجا رسانده اند که یکی می‌گفت پایه رای چقدر است؟ مگر قیافه آدم‌ها و ایل تبار پایه رای افراد را تعیین می‌کند؟ مگر کت و شلوارهای دست به دست و پول و چاپلوسی بی پایه و اساس ملاک انتخاب شده است؟ مگر نه این است که وقتی حرف از فرهنگ و ملاک‌های دیگر می‌زنیم سینه چاک می‌کنیم و مدعی دمکراسی و عقل گرایی هستیم ولی در وقت عمل دانش و مهارت و نیروی جوانی را به کناری می اندازیم و ایل وتبار و پول و سایر موارد را برای انتخابمان بر می‌گزینیم.
اگر این است که باید برای شهر ماسال فاتحه ای خواند و رفت. افسوس دارد که عده ای ما را با پایه گذاری رفتار غلط دچار یاس کرده اند. ما را چون خود تغییر داده اند. یک عده منتسب به نماینده قبلی اند و یک عده منتسب به نماینده فعلی و می‌خواهند برای ما شورا تعیین کنند.
پس این وسط ما چکاره ایم؟ عروسک‌های خیمه شب بازی که شده ایم آلت دست سیاسان شهر؟ تا دیر نشده باید دریچه سد را باز کنیم تا آب زلال رودگل لای کف رود را بشوید و طراوت و تازگی را به شهر ما هدیه کند. جاری شدن چون رود و تغییر چاره ی کار است .نگذاریم دوباره یک عده با پول و تقلب سرنوشت شهر ما را مشخص کنند. اگر ما بخواهیم می‌توانیم.
انتهای پیام /
مردم رغبتی به شنیدن حرف های کاندیداها ندارند. رخوتی عجیب شهر را فرا گرفته است. عده ی کثیری پیش از موعد افراد منتخب را مشخص کردند و می‌گویند اینها برنده اند. دیگر رای ما به چه کاری می آید؟ اینها از الان بر مسند شورا تکیه زده اند.
,مگر چه اتفاقی افتاده است که مردم شهر ما به این نقطه رسیده اند و از همین حالا دست‌های خود را به نشانه تسلیم بالا برده اند و بازی دمکراسی را از پیش تعیین شده می‌بینند؟ چه به روز مردم شهر آورده ایم؟ از دیرباز از افلاطون گرفته تا ارسطو و تا امروز همه مردمان عالم به دنبال انتخاب بهترین ها برای اداره شهر خود بوده اند و تمرین دمکراسی کرده اند. حالا بعد از گذر سالیان سال چه شده که به عصر حجر رسیده ایم و می‌گوییم علت این رخوت و بی حالی مردمان شهر عدم بازی دادن به طبقه تحصیلکرده و دارای فکر و اندیشه ی شهر است.
,تغییر و پیشرفت فقط و فقط با چرخش نخبگان امکان پذیر است. یعنی اینکه بدنه مدیریتی برای تغییر و عدم ابتلا به خودخواهی و استبداد مدیریتی و ایجاد تحول در برهه های زمانی نیازمند تغییر است.
,جمله ای معروف را به یاد می آورم آب که راکد بماند دچار فساد می‌شود. قدرت هم اگر دچار تحول نشود و در دست عده ای خاص بماند سرانجامش عدم مشارکت مردم، تمامیت خواهی و تقسیم مردم به دوست و دشمن می‌شود و می‌گندد و بوی تعفنش مردم شهر را مریض می‌کند.
,نیروی جوانی می‌تواند سرآغاز این تحول باشد. علم گرایی در سایه ی تعهد نسبت به شهر و مردمی که عمری با آنها زندگی کرده‌ایم می‌تواند شهر ماسال را دچار تحولی شگرف بنماید.
,جوانان شهر مدافع حقوق مردم شهر هستند. در زمان لازم به میدان می آیند. سازشکار نیستند و نمی‌شود آنها را به دیناری خرید. ببینید فکر مردم شهر را به کجا رسانده اند که یکی می‌گفت پایه رای چقدر است؟ مگر قیافه آدم‌ها و ایل تبار پایه رای افراد را تعیین می‌کند؟ مگر کت و شلوارهای دست به دست و پول و چاپلوسی بی پایه و اساس ملاک انتخاب شده است؟ مگر نه این است که وقتی حرف از فرهنگ و ملاک‌های دیگر می‌زنیم سینه چاک می‌کنیم و مدعی دمکراسی و عقل گرایی هستیم ولی در وقت عمل دانش و مهارت و نیروی جوانی را به کناری می اندازیم و ایل وتبار و پول و سایر موارد را برای انتخابمان بر می‌گزینیم.
,اگر این است که باید برای شهر ماسال فاتحه ای خواند و رفت. افسوس دارد که عده ای ما را با پایه گذاری رفتار غلط دچار یاس کرده اند. ما را چون خود تغییر داده اند. یک عده منتسب به نماینده قبلی اند و یک عده منتسب به نماینده فعلی و می‌خواهند برای ما شورا تعیین کنند.
,پس این وسط ما چکاره ایم؟ عروسک‌های خیمه شب بازی که شده ایم آلت دست سیاسان شهر؟ تا دیر نشده باید دریچه سد را باز کنیم تا آب زلال رودگل لای کف رود را بشوید و طراوت و تازگی را به شهر ما هدیه کند. جاری شدن چون رود و تغییر چاره ی کار است .نگذاریم دوباره یک عده با پول و تقلب سرنوشت شهر ما را مشخص کنند. اگر ما بخواهیم می‌توانیم.
,انتهای پیام /
,]
ارسال دیدگاه