نشاط کاذب؛ تروریسم فرهنگی غرب علیه جوانان/ زیرساخت فرهنگی برای فراغت نسل جدید کافی نیست

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از اصفهان شرق، یکی از مسائلی که کمبود آن در جامعه امروز، به لحاظ کیفی به شدت احساس می شود، بحث نشاط قشر جوان جامعه است. بدون شک از شاخصه های اصلی جوامع رو به رشد و سالم، نشاط اجتماعی به صورت فراگیر و در تمامی ابعاد آن در نظر گرفته می شود.

از آن جایی که جوانان، ذخایر آینده ساز جوامع محسوب می شوند، ایجاد نشاط و سرزندگی این قشر از اهمیت ویژه ای برخوردار است. رهبر معظم انقلاب هم، همواره بر این مهم تاکید داشته اند و به جوانان توصیه کرده اند؛ که ترکیب نشاط و شادابی روحیه و فراگیری دانش را روز به روز کامل کنید.

نشاط اجتماعی در واقع رضایت و خرسندی و احساس امنیت روانی افراد یک جامعه است که منجر به ایجاد محیط های خانوادگی امن و پویا خواهد شد و به تبع این امنیت، شاهد پیشرفت در تمامی سطوح اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی خواهیم بود. ارتقأ کیفیت، در این حوزه ها مسلما کاهش ناهنجاری های اجتماعی و فرهنگی را به دنبال خواهد داشت.

ولی، برآیند وضعیت کنونی نشاط و احساس رضایت مندی در جوانان، گویای تصویر روشن و ایده آلی نیست، که این نشان دهنده ضعف در برنامه ریزی اصولی و کاربردی در این حوزه است.

نبود نشاط و سرزندگی هدفدار، جوانان را دچار عوارض و احساسات ناخوشایندی همچون خود کم بینی، درک نادرست از خود و محیط، افسردگی و نا امیدی و عدم مسئولیت پذیری می کند.

متاسفانه مشکل بیکاری دغدغه اصلی این قشر است که البته مدرک گرایی صرف، عدم مهارت آموزشی و گرایش به مشاغل خاص از سوی جوانان، هم آن را تشدید کرده است.

یکی دیگر از عوامل موثر بر فاکتور نشاط، که شاید بتوان گفت از اصلی ترین عوامل است؛ عدم پایبندی به اصول و ارزش های دینی، نام گذاری می شود. ضعف اعتقادی در ترکیب با مشکل بیکاری، ریشه بسیاری از جرایم و ناهنجاری های جامعه است.

جوانی که از نشاط اجتماعی تعریف شده در چارچوب ارزش های عرفی و دینی دور شود، در صدد الگو پذیری غیر اصولی برخواهد آمد که نتیجه اش گرایش به مدگرایی و پیروی از فرهنگ پوچ غرب خواهد بود و یا جوانانی که شادبودن و نشاط را در استفاده از قلیون و سیگار و مواد مخدر جستجو می کنند و همه این موارد از جمله مسائلی است که به بحران تبدیل شده و این روزها بسیار شایع است و حتی علنا شاهد آن هستیم.
بدیهی است ارمغان شوم این وابستگی، چیزی به جز تخریب شخصیت و بی هویتی، غیرت زدایی، افزایش جرایم اجتماعی و از هم گسستگی کانون خانواده ها نخواهد بود.

متاسفانه دختران جوان هم از این غافله انحطاط و سرخوشی کاذب عقب نمانده اند و در جستجوی نشاط و رضایت روحی به بیراهه رفته اند. طرز پوشش و آرایش های زننده، که به هیچ عنوان با فرهنگ دینی و اسلامی ما همخوانی ندارد شاهدی بر این موضوع است.

حال پرسش این است  که چه باید کرد و چه کسانی مسئول ارائه راهکار هستند؟  

در ابتدا بایستی این مسئله مد نظر قرار گیرد که جوانان طبیعتا سرکش و طغیان گر، کنجکاو و پر هیجان هستند. ارائه راه حل های مرتبط با این قشر، ظرافت و پیچیدگی های زیادی خواهد داشت، که حسایست موضوع را دو چندان می کند. موضوعی که هم مشارکت خانواده و هم اقدامات  جدی و جهادی مسئولان و دستگاه های اجرایی را می طلبد.

خانواده به عنوان اولین و مهم ترین نهاد تربیتی است که در ارائه یک سبک زندگی شاد و با نشاط و در عین حال مطابق با اصول دینی، نقشی مهم را ایفا می کند. خانواده ها در ابتدا با تعریف و انتقال مفاهیم دینی به تقویت اعتقادات مذهبی از دوره کودکی، به فرزندان کمک کنند. جمع های خانوادگی صمیمی، که گفتگو و مشورت از ارکان اصلی آن است، جوانان را به حضور در جمع خانواده ترغیب می کند. خانواده سالم که پایبند به رعایت حریم و حدود باشد و تمامی اعضا حامی عاطفی یکدیگر باشند، مسلما به صورت خودکار در مسیر نشاط افزایی قرار گرفته است. در مجموع خانواده، نقش راهنما و ناظر کاملا هوشیار و منفعل، در خصوص مسائل پر خطر را بر عهده دارد.

و اما اجتماع وظیفه ایی به مراتب سنگین تر بر عهده دارد. تک تک دستگاها های اجرایی مانند شهرداری ها و سازمان آموزش و پرورش، سازمان ورزش و جوانان و... باید به موازات یکدیگر  در ایجاد نشاط اجتماعی جوانان حرکت کنند و در اجرای برنامه های کاملا بومی و در عین حال شاد و اسلامی پیشرو باشند. با توجه به اینکه اکنون جوانان به سهولت به فضای مجازی دسترسی دارند و اغلب «حال خوب» را در این فضا جستجو می کنند و با توجه به اینکه این فضا عرصه جنگ نرم و داده های تلقینی  اسلام ستیز دشمنان است، به جاست که به این حوزه  توجه جدی تری شود.

امکانات باالقوه ای مانند مساجد و ورزشگاه ها و نیز فرهنگ سرا ها گزینه های مناسبی برای انجام کار فرهنگی و تزریق نشاط به جوانان است. گسترش کتابخانه ها با شرایط ویژه برای جوانان، گسترش فضاهای فرهنگی برای پرورش فکر و خلاقیت، ایجاد فضاهایی در بوستان های شهری مختص به جوانان، برگزاری جشن های مناسبتی با برنامه های شاد و آموزشی، ترتیب دادن برنامه های ورزشی خانوادگی و رعایت عدالت در تقسیم امکانات راهکار های خوبی است  که نیاز به افزایش، به روز رسانی و تنوع دارد.

آنچه مسلم است کشور ما، کشوری جوان است و غالب جمعیتش را جوانان تشکیل می دهند بنابر این ایجاد نشاط و انگیزه اجتماعی باید بصورت برنامه ای دائمی و تحلیلی، باشد زیرا جوانان پر نشاط در پیشبرد اهداف کشورمان قدم های محکم تری برخواهند داشت. قطعا از گام های اولیه این مسیر، بحث آموزش و آگاه سازی است که باید از مقاطع ابتدایی دوران تحصیلی آغاز شود. نقش آموزش و پرورش در این میان بسیار پر رنگ و حیاتی است.

جوانان سرمایه های این مملکت هستند و به مانند پاشنه آشیلی در تیررس هجمه نفوذ دشمنان قرار دارند اجازه ندهیم خوراک شادابی و نشاط جوانانمان را دشمن به نفع مقاصد خود برنامه ریزی و تهیه کند.

ایزدی

انتهای پیام/