فرار به سوی خوشبختی در یک روز بخصوص، رگ خواب همه ماست

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛به نقل از «دانشجویان بیدار»وقتی همه بدبختیم یا در یک روزبخصوص یا در همه عمر، همه هم به نوعی رگ خواب داریم یا پول است، یا عقلانیت یا احساس.

این ها تمام آن چیزی است که در فیلم های اکران شده در روز دوم جشنواره فیلم فجر بجنورد دیده می شود. انتخاب میان عقل و احساس، میان عقلانیت و وابستگی ها، میان شرافت و خودخواهی می تواند مسیر زندگی هر کسی را تعیین کند. نکته مهم اینجاست که کدام دوراهی موجود در زندگی را در فیلم به عنوان سوژه به نمایش بکشیم. موضوع بی قانونی کسی که خودش شاکی تخطی از قانون دیگران است یا اعتماد بیجا و کورکورانه دنبال راهی مبهم را رفتن و در انتها توبه و بازگشت، نکات تخ نمایی شده ای است که با گیرودار تکنیک و جلوه باید قهوه تلخی ساخت تا حلق بیننده را بسوزاند یا در پایان با یک حبه قند کام را شیرین کند تا شاید مخاطب راضی از سالن خارج شود. راضی از اینکه چقدر زندگی من بهتر است یا چه خوب شده که زندگی بازیگران به خوبی تمام شد.

در یک روز بخصوص بیشتر یک تصمیم بخصوص در روزی معمولی را میبینیم که برای اهالی خبر این طور حوادث و تضاد ها ممکن است یادآور نه یک خاطره بلکه هزاران هزار خاطره و دوراهی باشد. سهم زیادی از اتفاقات فیلم در یک روز حادث می شود که کشش قسلم را به سبب نمایش کامل جزییات با چالش مواجه می کند. در پایان فیلم هم منطق و عقلانیت پیروز اما سرافکنده از میدان خارج می شود.
رگ خواب نعمت الله می گوید شاید یک زندگی معمولی و یکنواخت از یک پرواز فوق العاده بهتر است چون سقوط بعد از پرواز ممکن است آنقدر سنگین باشد که دیگر امکان بازگشت به نقطه صفر برایت وجود نداشته باشد. از داستان که بگذریم یک نکته نامانوس مخاطب را قدری دچار ابهام می کند، بیان لیلا حاتمی "مینا"، که در هنگام تعریف سرگذست خود برای پدرش،زبان نوشتار و گفتار را باهم در می آمیزد و حتی در یک جمله هم از الفاظ کتابی استفاده می کند هم گفتاری که واقعا معلوم نیست که چرا تمام ای سرگذشت را  روان و با بیان گفتاری تعریف نمی کند.

و ای کاش فیلمی هم ساخته شود که در آن بازیگران به ایران هم اندکی علاقه مند باشند، از فیلم ایتالیا-ایتالیا که شخص اول عاشق وشیفته ایتالیاست تا رگ خواب که فرانسه و زبان فرانسوی یک عشق درونی در دل شخص اول است. 

به نظر در این فیلم ها تفک جدیدی وجود ندارد و همان حرف هایی که سالهاست تکرار می شود در اینجا نیز بازگویی می شود، یکی تلخ و دیگری تلخ تر.

میلاد حسین پور

انتهای پیام/