عشق و عقلی که به عضویت در سازمان پیشمرگان مسلمان کرد منتهی شد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از پیشمرگ روح الله، شهید سید صدیق حسینی در روز بیستم دیماه سال 1304 در روستای باینچوب از توابع شهرستان سنندج دیده به جهان گشود. پدرش سید مجید و مادرش نازخانم نام داشت. سید صدیق طفلی بیش نبود که خانواده اش جلای وطن کردند و در روستای حسین آباد سنندج ساکن شدند.

سید صدیق دوران کودکی اش را در روستای حسین آباد سپری کرد، ولی زمانی که به سن یادگیری رسید به دلیل نبود امکانات آموزشی در روستا و هم چنین مشکلات مالی که گریبان گیر خانواده اش بود، هیچ گاه نتوانست وارد مدرسه شود. اما همت بالای سید صدیق تمام این موانع را پشت سر نهاد و سید صدیق در کنار روحانی روستا خواندن و نوشتن آموخت و در همان زمان قرائت قرآن کریم را نیز فرا گرفت.

با اینکه سید صدیق کودکی بیش نبود، اما هم چون یک انسان بالغ و عاقل خانواده اش را درک می کرد و در کار کشاورزی دامداری به خانواده اش کمک می کرد تا پدر و مادرش کمتر به زحمت بیافتند.

سید صدیق روزهای سخت زندگی را پشت سر گذاشت و با رسیدن به سن بیست سالگی سنت حسنه ازدواج را به جای آورد و تشکیل خانواده داد و صاحب سه فرزند پسر و سه فرزند دختر شد.

همزمان با پیروزی انقلاب اسلامی، سید صدیق با بیعت با انقلاب اسلامی ارادت خود را نسبت به امام خمینی(ره) و آرمان های والای این پیر فرزانه به اثبات رساند. اما حضور ناموجه گروهک های ضد انقلاب در کردستان که می خواست میان مردم و نظام نوپای ایران اسلامی فاصله بیاندازد، مانعی بود در برابر سید صدیق و نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران. به همین خاطر سید صدیق به مبارزه با گروهک های ضد انقلاب برخاست و به عضویت سازمان پیشمرگان مسلمان کرد درآمد.

سید صدیق در سال 1359 عاشقانه و عالمانه وارد سازمان پیشمرگان مسلمان کرد شد و سلاح دفاع از آبرو و حیثیت دینی و ملی را به کف گرفت و عاشقانه به دفاع از انقلاب اسلامی پرداخت.

شهید حسینی رزمنده ای دلیر و شور آفرین بود و در صحنه نبرد هم چون شیر می غرید. دشمن در هر صحنه ای که از حضور سید صدیق مطلع می شد، بلافاصله به رزمندگان اسلام پشت می کرد و فرار را بر قرار ترجیح می داد. سید صدیق در اکثر عملیات های پاکسازی مناطق کردستان حضوری فعال داشت و در خط مقدم نبرد با مزدوران استکبار جهانی قرار می گرفت.

شهید سید صدیق حسینی که در نبرد با عوامل ضد انقلاب هم چون پولاد آب دیده شده بود، در روز نوزدهم بهمن ماه سال 1361 عازم دفع شر گروهک های ضد انقلاب در منطقه دهگلان شد و در یک نبرد سنگین در روستای ناوگران آماج تیر مزدوران بیگانه پرست قرار گرفت و روح بلندش به آسمان ها پر کشید و پیکر پاک و مطهرش در روستای حسین آباد به خاک سپرده شد.