شهید را روایت و شهادت را باید زندگی کرد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کاشان اول، بعضی می‌گویند یاد شهید اینها نیست اما من می‌گویم خوب است برای شهید شمعی روشن کنیم یا بر مزارش گل بریزیم. شهید هم مثل شمع عاشقانه می‌سوزد یا چون گل پرپر می‌شود و این خاصیت انسانی است که به دست باغبان خویش انتخاب شده و در معرکه عشق و خون فدا می‌گردد.

اما باید بدانیم خون شهید وام‌دار پیام‌های مهمتری هم هست. من هرگاه به شهید فکر می‌کنم، یاد روایت فتحِ سید شهیدان اهل قلم می‌افتم، در قسمتی از روایتِ تصویریِ خود از این عاشقان، صحنه‌ای را به تصویر می‌کشد که شاید به نوبه خود بتواند شهید را به ما خوب معرفی کند.

غواصان بر لب ساحل نشسته‌اند. لباس مخصوص خود را پوشیده‌اند. چیزی تا رفتن به اعماق آب خروشان اروند نمانده است. اما اینجا ساکت ساکت است. جز زمزمه مشتاقان، هیچ نمی‌شنوی! گویی موج‌های اروند هم تعظیم کرده‌اند.

اصحاب عشق بر صخره‌ها تکیه زده و دعای توسل می‌خوانند، یا برگی سفید گشوده و حدیث دل وصیت می‌کنند. هم‌خوانی هم‌زمان غواصان و دریا می‌گوید اروند هم بی‌تاب شده است. بی‌تابِ گاهی باشکوه که هیچ مرگ عاشقانه یا پرواز خروشانی نتوانسته آن را به نمایش بگذارد. لحظه عروج یک شهید!

اما روایت فتح یک ویژگی دیگری هم دارد و آن اینکه، لحظه عروج شهید را به تصویر نمی‌کشد. گویا آوینی هم فهمیده است که آن لحظه را نمی‌توان و نباید به نمایش گذاشت. شهادت نه یک حس گذرا و نه یک درک محدود است و جز با شهادت نمی‌توان معنای شهید را شهود کرد.

روایت فتح ترجیح می‌دهد صفوف عاشقان را به تصویر بکشد و در هیاهوی اروند و سنگرهایی که بر ضربات ترکش‌ها سوارند، از راز سر به مهر مشتاقان حق پرده بردارد و در دکلمه روایت و قصه بریزد.

شهید را روایت و شهادت را باید زندگی کرد، مثل راویِ روایت فتح که با غروب اروند و نمایش سرهایی که به زیر آب رفته و دیگر نمایان نیست، پایان می‌یابد و درک مخاطب را به عهده دل می‌گذارد تا در اندوه یاران رفته و امواجی که عاشقانه اصحاب نور را یافته، او هم عاشقانه دوست شهید خویش را انتخاب کند و همچون چراغی در دست بگیرد و راه خویش بازیابد. راوی فتح کار خودش را کرده است و قبل از واقعه، فتح مبین یاران را وعده داده است.

فاطمه عقیقی

انتهای پیام/