گعده های زنانه و وارونه جلوه دادن ارزش ها/ سوخته های دیگ «آبان» مشام مخاطب را می زند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صاحب نیوز، آزاده نامداری که زندگی و مسائل شخصی اش مدتی روی خط خبرگزاری های زرد کشور قرار گرفت و حاشیه های زندگی اش از متن پررنگ تر شده بود این بار هم با حاشیه وارد فضای اجرا شد.

فاطمه دانشور، افسانه بایگان، مونا برزویی و… مدعوین نامداری در برنامه ای کاملا تبلیغاتی از برندهای پوشک بچه بودند تا دست در دست هم بتوانند ساختار اجتماعی جامعه را در ظاهر و اصول فرهنگی و شرعی را در باطن در تیررس شلیک های گاه و بیگاه خود قرار دهند.

افسانه بایگان از دختر شایسته شدنش می گوید آن هم در رژیم پهلوی، فاطمه دانشور از ضرورت رسمیت دادن به روسپی ها برای جلوگیری از آسیب های دیگرش، مونا برزویی هم از شعر گفتنش برای خوانندگان آن طرف آب نظیر شادمهر و ابی و…

وقتی از سقف کوتاه مملکت می گویند قطعا پا را کمی فراتر از مسائل اجتماعی و فرهنگی گذاشته و نیشتری هم به جان سیاست زده اند.

به بهانه ی مخالفت با ساختار های اجتماعی اصل حجاب را به باد انتقاد می گیرند و حتی می گویند حاضر به اصلاح وضع حجاب خود نیستند و باز می گویند ظاهر ما انتخاب فردی است.

به وضوح از ضرورت تاسیس دفاتری برای کاهش آسیب ها به زنان روسپی خبر می دهند. در حالی که اصلاح وضع روسپی گری به خانه های امن و دادن ابزار مطمئن برای جلوگیری از بیماری ها نیاز ندارد بلکه به فرهنگ سازی برای نرفتن مردم به این سمت و تسهیل امر ازدواج جوانان بیشتر محتاج است.

ترانه سرایی که با استفاده از رانت به عنوان مدرس در دانشگاه طباطبایی می رود به شدت از رانت خواری انتقاد می کند و حتی اشعار عاشقانه و اروتیک خود را به باد فراموشی سپرده و برای اینکه حرف دیگری برای گفتن ندارد به مداحی ها حمله می کند.

گویا روشنفکر نماها کاستی اطلاعات و منطقشان را باید با سیاه نمایی علیه مساجد و حجاب و هیات ها بپوشانند.

مجری برنامه همصدا با مهمانان ابراز تنفر و انزجار خود را از نهادها و ارگان ها اعلام می کنند و گریزی هم به برنامه 20 و سی می زنند که نه تنها فقط گزارشگر برنامه را بلکه به نوعی سعی در زدن ریشه یا همان سیاست های فرهنگی جامعه را دارند.

باید در نظر گرفت که این برنامه بیشتر به جای اینکه کاری برای فرهنگ ومعضلات اجتماعی که زنان با آن درگیر هستند انجام دهد بیشتر به یک دورهمی زنانه تبدیل شده تا بیایند حرفهایشان را بزنند و بروند و هیچ کسی هم نظارتی نداشته باشد.

حال نمی دانم چرا ترانه سرایی که از سال 87 ممنوع الفعالیت است یک بار هم برای پیگیری علت ممنوع الکاری و ممنوع الخروجی اش اقدام نکرده است؛ با این حال وی ادعای امضای اجباری پای تعهد نامه اش را دارد.

نامداری پاس گلهای قشنگی به مهمانش می دهد و سریعا توپ را توی میدان نهادهای فرهنگی می اندازد و رک بودن را خصیصه خاص مهمانش می داند و علت اصلی برخورد ها با وی!

خانم هایی را در گعده زنانه شان با عنوان ورود آقایان ممنوع دور هم جمع می کنند و از عکس های شخصی و فالوئرهای اینستاگرامشان می پرسند و آنها را رودرروی هم قرار می دهند.

این خانم ها که توهم محبوب بودن دارند علت واکنش ها را همین محبوبیت خودساخته می دانند در حالی که شاید در بین مردم عادی اصلا شناختی نسبت به ایشان وجود ندارد.

اما بحث از انجا جالب تر می شود که عقده گشایی نامداری و مهمانش درباره کنسرت ها در مشهد پایش به بحث باز می شود و با خنده می گوید مشهد خودمختار است.

وقتی که به مهمانش می گوید ساختار شکن نباش به صراحت می گوید وظیفه من نقد قانون و سنت هاست !!! یک جور می خواهد برای خودش خط و حریم قانونی وضع کند.

بکار بردن زن ستیزی و سایر اصطلاحات فمنیستی از سوی مهمانان برنامه رویکرد اصلی برنامه ساز و اسپانسر های مالی آن را به خوبی نشان می دهد، آنها به شدت اعتقاد دارند جامعه زن ستیز است.

آن یکی مهمانشان صریحا از زنانی می گوید که بدون شوهر چند بار زایمان کرده اند و این مساله را یکی از مسائل بدیهی جامعه می داند.

این برنامه که هر هفته بصورت اینترنتی پخش می شود به نوعی می خواهد افکار فمنیستی را در قالب های جذاب برای زنان و بعضا مردانی کعه ادعای روشنفکری دارند بیان کند و اینکه فضای مجازی را برای پخش انتخاب کرده اند به دلیل راحت تر بودن و عدم نظارت صحیح بر آن است.

مهمانان که قرار بود چهره ای معروف از زنان باشند

برنامه "آبان" هر هفته به صورت اینترنتی و با همکاری سایت آپارات پخش می شود. ورود برنامه به فضاهای زنانه و دخترانه و پخش گعده‌های بی پرده شخصی تر تحت نام هایی مانند "ورود آقایان ممنوع" و "زن برتر" که در آنها از هر دری سخن می گویند، اگرچه موضوع جدید نیست اما محتوای مسائل بیان شده آن کاملا غیرعرفی است.

از آن مهمتر، تیتراژ برنامه با صدای یک زن – غزل شاکری – تکلیف این برنامه را کاملا مشخص کرده به طوری که به نظر می رسد علاوه بر عرف، حتی توجه به قوانین کشور نیز چندان جدی گرفته نمی شود.

آبان بوی فمنیسم می دهد و این بو مثل یک غذای ته گرفته مشام مخاطب را می زند. آنها می خواهند این برخوردها و تبعیض ها را بزرگ جلوه دهند و دست آخر هم نظام را به برخوردهای جنسیتی متهم کنند. به نوعی بازی در زمین خمدی با فرمولاسیون بیگانگان.

متاسفانه نهادهای نظارتی در عرصه فرهنگ هم در خواب زمستانی قرار دارند …

سید رسول زهرائی

انتهای پیام/