برابری امکانات شهر شاپورآباد با روستا/ مسئولان بدانند شاپورآبادی هم وجود دارد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از چشم برخوار، شاپور آباد یکی از شهرهای شهرستان برخوار است که چند سالی است از روستا به شهر تبدیل شده و بیش از پنج هزار نفر را در خود جای داده است.

جمعی از شهروندان شاپورآباد ضمن اعتراض نسبت به اینکه با شهر شدن شاپورآباد هیچ امکاناتی به این شهر اضافه نشده بلکه مشکلات بر قوت خود بافی مانده، خواستار انعکاس مشکلاتشان شده و از مسئولان توجه بیشتر به مردم شاپورآباد و شهر شاپورآباد را خواستار شدند.

شهروندان شاپورآبادی نبودن امکاناتی مانند درمانگاه و داروخانه شبانه روزی، فضای سبز، کتابخانه عمومی، مناسب نبودن کوچه ها و خیابان ها و وضعیت زیرسازی آن ها، نداشتن فاضلاب، مناسب نبودن جاده شاپورآباد و حبیب آباد، وضعیت نامطلوب و امکانات بسیار ضعیف بهداری شهر، تعطیل شدن دفتر خدمات ارتباطی و پست بانک را از جمله مشکلات شهرشان برشمردند.

مهاجرت مردم شهر به شهرهای اطراف به دلیل کمبود امکانات، عملکرد ضعیف شورای شهر در حیطه های مختلف وظایف خود نیز از دیگر مشکلاتی است که شهروندان به آن اشاره داشتند.

قصه پیچیده پیچ مرگبار شاپورآباد

مشکل دیگر حل مشکل پیچ خطرناک شاپورآباد است. کسانی که در راه برگشت از شهر شاپورآباد هستند ممکن است فکر کنند که جاده تا آخر مستقیم است اما پس از یکی دو کیلومتر که از شاپور آباد فاصله گرفته شد، ناگهان یک پیچ ۹۰ درجه ای خطرناک در راه را شاهد می شوند که در صورت بالا بودن سرعت ممکن است منجر به سانحه شود و هم اکنون بعد از گذشت سال ها از وجود این پیج خطرناک و مشکلات آن مانند تصادف و…، در حال حاضر تنها زیرسازی آن به صورت ناتمام انجام شده است.

طبق گفته شهروندان، مسئولان امر طی این سال ها و نماینده مردم شهرستان در مجلس شورای اسلامی در دوره اول، قول حل و رسیدگی سریع به این مشکل را داده اند اما تا کنون با توجه به پایان دوره اول نمایندگی مجلس و گذشت چند ماه از آغاز دوره دوم و همچنین با گذشت سال ها از قول های مسئولان امر، تا کنو اقدامی در این زمینه صورت نگرفته و تنها به موازات قسمت مستقیم جاده، در جاده دولت آباد به حبیب آباد چند جدول با شکل میدان کار کرده شده است.

ورود به پیچ ازسمت شهر آباد

از دیگر مشکلات می توان به مشکل مهدیه شاپورآباد اشاره کرد. در سال ۱۳۹۱، کلنگ ساختمان مهدیه شاپورآباد به زمین زده شد و مردم به تکمیل آن تا پایان همان سال امید داشتند اما با گذشت بیش از چهار سال از کلنگ زنی زمین مهدیه شاپورآباد، هنوز هم این پروژه در مراحل اولیه خود به سر می برد.
طی یک برداشت کلی و بدون در نظر گرفتن شرایط و ضوابط امر، ساخت یک مهدیه به زمان حداکثری دو ساله نیاز دارد و اینکه اجرای طرح های نه چندان بزرگ و گسترده در زمان چهار ساله هم انجام نشده باشد جای تعجب و سوال دارد؛ سوالاتی مانند اینکه چه مانعی بر سر راه اجرای آن وجود دارد؟ آیا برای هر مشکلی راه چاره ای نیست و نباید در این شرایط مسئولان مربوطه دنبال راهکار می بودند؟
در اوایل سال ۹۳ اولین مراسم دعای کمیل در حالی در این مکان برگزار شد که این مهدیه متشکل از دیوار و یک اسکلت فلزی موقت بود و همچنان پس از گذشت بیش از دو سال از آن، تنها آن سقف موقت تخریب و اسکلت آن بنا شده است و دیگر هیچ…!
در خبری که سال ۹۳ در خبرماه مبنی بر پیگیری احداث مهدیه کار شد، منابع آگاه نبود حمایت های مالی را مانع پیشرفت این پروژه و تکمیل آن اذعان کرده بودند که ظاهرا این مانع هنوز هم بر قوت خود باقی مانده، به طوری که تاکنون هیچ گونه پیشرفتی در روند اجرای آن حاصل نشده است.

یک عابربانک و دیگر هیچ!

از دیگر مشکلات می توان به نبود یک شعبه بانک در شهر شاپورآباد و تنها وجود یک دستگاه عابربانک ساده از بانک صادرات اشاره کرد.

جمعیت این شهر نسبت به شهر های دیگری که در سال های اخیر در برخوار از روستا به شهر تبدیل شده اند مانند: شهر کمشچه و سین بیشتر بوده و بیش از پنج هزار نفر را در خود جای داده است.

اما مسئله ای که در این جا مطرح است این است که چطور هنوز یک شعبه بانک در این شهر راه اندازی نشده در حالی که در دو شهر دیگر بانک صادرات شعبه دارد و صندوق های قرض الحسنه نیز فعالیت می کنند؟!

قرض الحسنه  شاپورآباد نیز چند سالی است که به دلیل اختلاس یکی از کارکنان تعطیل شده و اکنون با گذشت چند سال از آن موضوع و با توجه به اینکه فرد خاطی هم اکنون در قید حیات نیست، همچنان پول مردم در حالت بلوکه مانده است و اقدام جدی برای این مشکل صورت نگرفته است.

انتهای پیام/