به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از رودآور؛ این روز ها حال و هوای برخی از روستاهای تویسرکان مساعد نیست، با آغاز فصل سرما شغلی هم در دست ندارند، کشاورزی هم که نیست، با وارد شدن به روستا، مردانی را می بینیم که دور هم جمع شده اند و تنها حرف می زنند بدون اینکه شغلی داشته باشند، کارشان کشاورزی بوده و این روزها اگر بخواهند نان آوری داشته باشند باید به شهر بیایند و کارگری کنند و یا از همان پس انداز اندک فروش محصولات خود در تابستان بهره مند شوند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, رودآور,روزگار سختی را پشت سر می گذرانند، به دلیل آنکه تعداد نفراتشان کمتر از یک هزار و 500 نفر است خانه بهداشت هم به آنان تعلق نگرفته است.
هنوز بهسازی روستا آغاز نشده و خیابان ها و کوچه بس کوچه های روستا در میان وعده های مسئولان مرتبط خاک می خورند و در هوای بارانی در گِل می غلتند.
مدرسه شهید کوثری روستا با 6 پایه و 40 دانش آموز هم تنها دو معلم دارد، پایه های تحصیلی اول تا سوم را یک معلم اداره می کند و پایه های چهارم تا ششم را هم یک معلم دیگر و البته یکی از این معلمان مدیر مدرسه نیز هست، درس های پایه پنجم و ششم سخت تر است اما معلم فرصت آموختن تمامی مطالب را به دلیل تدریس همزمان سه پایه با یکدیگر ندارد.
از همه این موارد که بگذریم، این روزها گله مندی روستاییان بیشتر از نبود یک نانوایی در روستا است، می گویند برای مدتی نانوایی روستا برپا بود، اما به دلیل هزینه های بالای امتیاز گاز نانوایی، مسئول آن از ادامه کار منصرف می شود، حال روزها می گذرد و سهمیه آرد آنان به گفته خودشان به نانوایی "روستای کارخانه" که درنزدیکی آنان است داده می شود تا برایشان نان بپزند.
مردم برای خرید نان بالاجبار مسافت روستای خود تا روستای کارخانه را می روند و باز می گردند و روزهای سرد زمستان برای روستاییانی که وسیله ای حتی یک چهارپا هم برای رفت و آمد ندارند سخت تر کرده است.
به گزارش رودآور، این ها بخشی از دردهایی است که مهاجرت روستانشینان را رقم می زنند، مهاجرتی که از بی توجهی مسئولان مرتبط آغاز شده و بعد همین مسئولان زمانی که جمعیت کلان شهرهایی مثل تهران به حالت انفجار می رسد می گویند واسفا، چگونه با این حاشیه نشینی ها و ناهنجاری های ناشی از متمرکز شدن جمعیت در یک نقطه مواجه شویم.
فاطمه زنگنه
انتهای پیام/
روزگار سختی را پشت سر می گذرانند، به دلیل آنکه تعداد نفراتشان کمتر از یک هزار و 500 نفر است خانه بهداشت هم به آنان تعلق نگرفته است.
هنوز بهسازی روستا آغاز نشده و خیابان ها و کوچه بس کوچه های روستا در میان وعده های مسئولان مرتبط خاک می خورند و در هوای بارانی در گِل می غلتند.
مدرسه شهید کوثری روستا با 6 پایه و 40 دانش آموز هم تنها دو معلم دارد، پایه های تحصیلی اول تا سوم را یک معلم اداره می کند و پایه های چهارم تا ششم را هم یک معلم دیگر و البته یکی از این معلمان مدیر مدرسه نیز هست، درس های پایه پنجم و ششم سخت تر است اما معلم فرصت آموختن تمامی مطالب را به دلیل تدریس همزمان سه پایه با یکدیگر ندارد.
از همه این موارد که بگذریم، این روزها گله مندی روستاییان بیشتر از نبود یک نانوایی در روستا است، می گویند برای مدتی نانوایی روستا برپا بود، اما به دلیل هزینه های بالای امتیاز گاز نانوایی، مسئول آن از ادامه کار منصرف می شود، حال روزها می گذرد و سهمیه آرد آنان به گفته خودشان به نانوایی "روستای کارخانه" که درنزدیکی آنان است داده می شود تا برایشان نان بپزند.
مردم برای خرید نان بالاجبار مسافت روستای خود تا روستای کارخانه را می روند و باز می گردند و روزهای سرد زمستان برای روستاییانی که وسیله ای حتی یک چهارپا هم برای رفت و آمد ندارند سخت تر کرده است.
به گزارش رودآور، این ها بخشی از دردهایی است که مهاجرت روستانشینان را رقم می زنند، مهاجرتی که از بی توجهی مسئولان مرتبط آغاز شده و بعد همین مسئولان زمانی که جمعیت کلان شهرهایی مثل تهران به حالت انفجار می رسد می گویند واسفا، چگونه با این حاشیه نشینی ها و ناهنجاری های ناشی از متمرکز شدن جمعیت در یک نقطه مواجه شویم.
فاطمه زنگنه
انتهای پیام/
روزگار سختی را پشت سر می گذرانند، به دلیل آنکه تعداد نفراتشان کمتر از یک هزار و 500 نفر است خانه بهداشت هم به آنان تعلق نگرفته است.
هنوز بهسازی روستا آغاز نشده و خیابان ها و کوچه بس کوچه های روستا در میان وعده های مسئولان مرتبط خاک می خورند و در هوای بارانی در گِل می غلتند.
مدرسه شهید کوثری روستا با 6 پایه و 40 دانش آموز هم تنها دو معلم دارد، پایه های تحصیلی اول تا سوم را یک معلم اداره می کند و پایه های چهارم تا ششم را هم یک معلم دیگر و البته یکی از این معلمان مدیر مدرسه نیز هست، درس های پایه پنجم و ششم سخت تر است اما معلم فرصت آموختن تمامی مطالب را به دلیل تدریس همزمان سه پایه با یکدیگر ندارد.
از همه این موارد که بگذریم، این روزها گله مندی روستاییان بیشتر از نبود یک نانوایی در روستا است، می گویند برای مدتی نانوایی روستا برپا بود، اما به دلیل هزینه های بالای امتیاز گاز نانوایی، مسئول آن از ادامه کار منصرف می شود، حال روزها می گذرد و سهمیه آرد آنان به گفته خودشان به نانوایی "روستای کارخانه" که درنزدیکی آنان است داده می شود تا برایشان نان بپزند.
مردم برای خرید نان بالاجبار مسافت روستای خود تا روستای کارخانه را می روند و باز می گردند و روزهای سرد زمستان برای روستاییانی که وسیله ای حتی یک چهارپا هم برای رفت و آمد ندارند سخت تر کرده است.
به گزارش رودآور، این ها بخشی از دردهایی است که مهاجرت روستانشینان را رقم می زنند، مهاجرتی که از بی توجهی مسئولان مرتبط آغاز شده و بعد همین مسئولان زمانی که جمعیت کلان شهرهایی مثل تهران به حالت انفجار می رسد می گویند واسفا، چگونه با این حاشیه نشینی ها و ناهنجاری های ناشی از متمرکز شدن جمعیت در یک نقطه مواجه شویم.
فاطمه زنگنه
انتهای پیام/
روزگار سختی را پشت سر می گذرانند، به دلیل آنکه تعداد نفراتشان کمتر از یک هزار و 500 نفر است خانه بهداشت هم به آنان تعلق نگرفته است.
,هنوز بهسازی روستا آغاز نشده و خیابان ها و کوچه بس کوچه های روستا در میان وعده های مسئولان مرتبط خاک می خورند و در هوای بارانی در گِل می غلتند.
,
, مدرسه شهید کوثری روستا با 6 پایه و 40 دانش آموز هم تنها دو معلم دارد، پایه های تحصیلی اول تا سوم را یک معلم اداره می کند و پایه های چهارم تا ششم را هم یک معلم دیگر و البته یکی از این معلمان مدیر مدرسه نیز هست، درس های پایه پنجم و ششم سخت تر است اما معلم فرصت آموختن تمامی مطالب را به دلیل تدریس همزمان سه پایه با یکدیگر ندارد.
,از همه این موارد که بگذریم، این روزها گله مندی روستاییان بیشتر از نبود یک نانوایی در روستا است، می گویند برای مدتی نانوایی روستا برپا بود، اما به دلیل هزینه های بالای امتیاز گاز نانوایی، مسئول آن از ادامه کار منصرف می شود، حال روزها می گذرد و سهمیه آرد آنان به گفته خودشان به نانوایی "روستای کارخانه" که درنزدیکی آنان است داده می شود تا برایشان نان بپزند.
,مردم برای خرید نان بالاجبار مسافت روستای خود تا روستای کارخانه را می روند و باز می گردند و روزهای سرد زمستان برای روستاییانی که وسیله ای حتی یک چهارپا هم برای رفت و آمد ندارند سخت تر کرده است.
,به گزارش رودآور، این ها بخشی از دردهایی است که مهاجرت روستانشینان را رقم می زنند، مهاجرتی که از بی توجهی مسئولان مرتبط آغاز شده و بعد همین مسئولان زمانی که جمعیت کلان شهرهایی مثل تهران به حالت انفجار می رسد می گویند واسفا، چگونه با این حاشیه نشینی ها و ناهنجاری های ناشی از متمرکز شدن جمعیت در یک نقطه مواجه شویم.
,
, فاطمه زنگنه
,انتهای پیام/
,]
ارسال دیدگاه