به یغما می رود خاکی و در خوابند مسئولان

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از نسیم زنجان، اخیرا خبری در رسانه های کشور مبنی بر تاراج خاک قابل کشت کشور توسط عده ای منتشر شد و مسئولین محترم کما فی السابق در خواب زمستانی به سر می برند!

چه باید گفت؟! خیانت یا سهل انگاری؟! قطعا آینده گان قضاوت خواهند کرد...

چندی قبل روزنامه جوان نوشت: هم اکنون ایران به دلیل شرایط جفرافیایی‌اش تنها 17 درصد از پهنه سرزمینی‌اش(اعم از بیابان و کوهستان‌های زیاد) قابلیت کشت کشاورزی دارد. این میزان سهم ما را از زمین‌های قابل کشت جهان 1/2 درصد کرده است. اما براساس آمارهای موجود جهانی سهم ما از فرسایش خاک جهانی حدود 10‌درصد است. به عبارت بهتر سهم‌های ما از خاک قابل کشت و فرسایش خاک نشان می‌دهد وضعیت خاک ما به مراتب از وضعیت آب بحرانی‌تر بوده و بر اساس تخمین‌های بدبینانه اگر روند فرسایشی خاک به همین منوال پیش برود تا 30 سال آینده در ایران خاکی که قابلیت کشت داشته باشد نخواهیم داشت.

همچنین گفته می‌شود ما جزو پنج کشور نخست «صحرازایی» هستیم که روزی 40 هکتار و سالانه تا 1/5 میلیون هکتار از زمین‌های ایران را به بیابان تبدیل می‌کنیم که مهم‌ترین عوامل آن کاهش بارندگی و استفاده بی‌رویه از آب‌های زیرزمینی و توسعه بی‌رویه دامپروری است، به نحوی که هم اکنون تعداد دام‌های موجود در کشور بیش از سه برابر ظرفیت مراتع و زمین‌هاست. ما هم اکنون سالانه حدود 3/5 میلیون گاو و 1/5 میلیون سایر دام‌ها (گوسفند و بز و...) را می‌پرورانیم. برای این میزان دام و دامپروری حدود 10 میلیون تن خوراک نیاز داریم که بخشی از خوراک آنها (حدود یک‌سوم) را از طریق واردات و همین مقدار نیز در اثر فشار خارج از ظرفیت به زمین‌ها و مراتع تأمین می‌کنیم.

در چنین شرایطی تصمیم‌گیری تمرکز روی تولید چنین محصولی در حوزه اقتصاد باید بسیار هوشمندانه و با نگاه درازمدت باشد زیرا هزینه جلوگیری از فرسایش خاک خیلی کمتر از بازسازی فرسایش خاک است، لذا باید تصمیمی جدی برای تحول در اقتصاد کشاورزی بگیریم.

ممکن است برخی از افراد عامی وجود جنگل‌ها را دلیلی بر رد این اعداد بحرانی بدانند اما پوشش جنگلی ما نیز به سرعت در حال کاهش است، اگر چه آمار رسمی وجود ندارد اما برخی تخمین‌های غیررسمی نشان می‌دهد ما حدود دو سوم جنگل‌های خود را در 50 سال اخیر از دست داده‌ایم. همچنین گزارشات خیزش جنگل‌ها و سیل‌های مخرب در شهر‌های شمالی نیز نشان دیگری بر فشار بیش از حد به جنگل‌ها و استفاده از دام در جنگل‌هاست که توان بازسازی جنگل‌ها را به تناسب استفاده از آنها گرفته است. هر چند که جنگل‌های ما با جذابیت ویلا‌سازی نیز با یکی از خطرناک‌ترین عوامل مخرب مواجه است و خاکی که پذیرای جنگل‌هاست و برای انسان‌ها حیاتی است به مراتب و به نسبت سایر نقاط کشور بیشتر در خطر است. باید بدانیم که روند سال‌های اخیر در فشار بیش از حد به زمین‌ها حتماً باید بازنگری شود تا مانع از «رشد مخرب» اقتصادی شویم.

*سرقت خاک!

دردناک تر این که خبرها حاکی از سرقت خاک قابل کشت ایران به خارج از کشور می باشد. برای تشکیل خاک قابل کشت میلیون ها سال زمان لازم است. جدای از مساله آب که در کشورهای توسعه یافته جزو اساسی ترین مقوله های ملی محسوب می شود، خاک قابل کشت نیز به همان اندازه اهمیت دارد. متاسفانه در حال حاضر شاهد سرقت خاک قابل کشت در کشور هستیم و مسئولین هیچ تدبیری برای مقابله با آن نیندیشده اند.

علاوه بر خاک قابل کشت، خاک سرخ نیز از اهمیت ویزه ای برخوردار است. چندی قبل تابناک با اشاره به صادرات بی رویه و نامعقول خاک سرخ جزیره هرمزنوشت : جزیره هرمز به لحاظ موقعیت جغرافیایی و همچنین ساختار زیست محیطی، یکی از منحصر به فردترین نقاط دنیا به شمار می رود، این جزیره به دلیل داشتن تنوع رنگ در خاک، از معروفیت ویژه ای برخوردار بوده و همچنین دارای منابع غنی سنگ آهن و نمک نیز هست.

اما آنچه این جزیره را از دیگر نقاط جهان متمایز کرده، وجود خاک سرخ با ارزشی است که در خود جای دارد؛ یکی از معروف‌ ترین و قدیمی‌ ترین معادن خاک سرخ جهان در جزیره هرمز است.

این خاک سرخ از نوع درجه یک بوده و در دنیا بی‌نظیر است. به گفته کارشناسان، خاک سرخ استخراج شده از این معادن در صنایع رنگسازی، آرایشی، کاشی، سرامیک، موزائیک، سفال، لعاب سازی، تولید پودرهای میکرونیزه صنعتی (برای کاربردهای هسته‌ای و نظامی) نوارهای کاست، ضد زنگ و حتی مصارف خوراکی مورد استفاده قرار می گیرد.

اما این معدن با ارزش در این جزیره، نه تنها کمکی به حال آنها نکرده، که بلای جانشان نیز شده است. تحقیقات میدانی حاکی از آن است که در سال‌های گذشته، کشورهای پاکستان و هندوستان و کویت مقصد صادرات پودر خاک سرخ جزیره هرمز بوده است.

بنا بر این گزارش، مشارکت در سهام بهره‌برداری از خاک سرخ، یکی از خواسته‌های دیرینه مردم جزیره هرمز بوده و هست؛ البته در سال های گذشته با پیگیری‌های دفتر مقام معظم رهبری، 60 درصد سهام بهره‌برداری از معدن و کارخانه پودر خاک سرخ هرمز به مردم این جزیره واگذار شد، ولی بنا بر ادعای برخی اهالی تا کنون مردم جزیره از آن بی بهره مانده اند.

ما منابعی را از دست می دهیم که دیگر تجدیدپذیر نیستند، در حالی که هیچ سودی به حال ما ندارد، نه اشتغالی ایجاد شده و نه کسی سودی از آن برده است. تنها میراث ملی است که خروارها خروار بار کشتی شده و به صورت خام از کشور خارج می شود.

اما باید پرسید که این وضعیت تا چه زمانی ادامه خواهد داشت و مسئولین تا به کی بدون هیچ اقدامی شاهد و ناظر بر تاراج سرمایه های ملی خواهند بود؟!

با این وضعیت، در آینده ای نه چندان دور کشور با آن چنان بحران شدیدی روبرو خواهد شد که مردم مستضعف در گرداب آن غرق خواهند شد و چه بسا مسئولان متمکنی که در حال حاضر با رخوت سکوت کرده اند راهی سایر کشور های دور از بحران آب و خاک شده و مردم را در این گرداب رها کنند!

انتهای پیام/