مردم به فریاد صنعت هسته ای خواهند رسید؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ از بین بردن قلب راکتور آب سنگین اراک که نتیجه و ثمره بیش از یک دهه تلاش شبانه روزی دانشمندان جوان ایرانی بود، محدود کردن تحقیق و توسعه به پروژه هایی از قبل تعریف شده و آن هم در عرصه¬های بعضا ظاهری، جمع¬آوری بسیاری از سانتریفیوژهای گازی، تعطیلی کارخانجات تولید سانتریفیوژ، خارج کردن تقریبا تمامی اورانیوم غنی شده کشور، پذیرش نظارت مستمر بر فعالیت¬های دانشمندان و متخصصین هسته¬ای توسط دشمن شماره یک کشور، پذیرش ممنوعیت دائمی و ابدی در خصوص انجام کلیه  فرایندهای مرتبط با بازفرآوری اورانیوم در کلیه عرصه¬ها اعم از تحقیق و توسعه، خرید دانش فنی، خرید تاسیسات و ... همگی به اندازه کافی تاسف برانگیز و ناراحت کننده می-باشد

حال مشخص نیست با تحریم داخلی و عدم اختصاص حدود 84 درصد بودجه سازمان انرژی اتمی چه باید کرد، تحریمی که به مراتب زیانبارتر از تحریم¬های بین المللی است چرا که اگر آن را خارجی¬ها و دشمنان قسم خورده این مملکت تحمیل نموده¬اند این یکی توسط مدعیان داخلی و برخی مسئولان مملکتی به اجرا درآمده است اقدامی که پیام تسلیم بدون قید و شرط ایران را در عرصه هسته¬ای به جهان مخابره می¬کند در حقیقت انچه امریکایی¬ها در برجام نتوانستند به آن برسند را برخی دولتی¬ها تامین نمودند و تعبیر ناخوشایندی از نفوذ را به نمایش گذاشتند.

به هر جهت اگر از اخراج برخی از متخصصین، قطع همکاری با بعضی دیگر از متخصصین و مهاجرت برخی از متخصصین به خارج از کشور در سازمان گذر کنیم از بیکاری آن عده¬ای که هنوز در سازمان باقی مانده¬اند و تعطیلی پروژه¬های این سازمان نمی¬توان گذشت،

عدم اختصاص 84 درصد بودجه مورد نیاز سازمان انرژی اتمی به معنی تعطیلی بسیاری از پروژه¬های این سازمان است و حتی تامین حقوق بیش از 10000 نفر از کارکنان این سازمان را نیز با مشکل مواجه نموده است و این سازمان را به سازمانی بیمار تبدیل نموده است بیماری که مسئولین فعلی آن در به وجود آمدن آن نقش اساسی ایفا نموده¬اند از دیگر سوی مشخص نیست چرا تا کنون در خصوص عدم اختصاص بودجه نه تنها اقدام قابل توجهی انجام نداده¬اند بلکه حتی وضعیت سازمان را خوب و مطلوب جلوه داده¬اند و چرا با وجود عدم در اختیار داشتن بودجه برای فعالیت¬های ضروری خود تا ا ین حد نسبت به برنامه¬های حاشیه¬ای، اهتمام دارند.
در خصوص سازمان انرژی اتمی و مدیریت غیرمسئولانه آن مسائل بسیاری وجود دارد که از حوصله این سطور خارج می¬باشد اما پر واضح است که سازمان انرژی اتمی و به تبع آن صنعت هسته¬ای کشور سازمانی بیمار است و خانه تکانی اساسی نیاز دارد.

برکناری مدیران ناتوان، اصلاح ساختار سازمان، جذب متخصصین متعهد شاید بتواند نقطه شروعی برای طرح نجات سازمان انرژی اتمی ایران باشد و صد البته همگی آن¬ها به انتخابات ریاست جمهوری پیش روی وابسته می¬باشد، انتخاباتی که بسیاری از دلسوزان به آن امید بسته¬اند تا ملت غیور ایران با تجربه¬ای که در برجام پشت سر نهاد و بار دیگر فریب امریکایی¬ها و نفوذی¬های داخلی آنها را به چشم دید، اولین دولت چهار ساله بعد از انقلاب را درتاریخ ثبت نمایند.

انتهای پیام/