به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از زنان قم، یا امام مجتبی تنگ و لرزان است دلم و چاره ای نیست به جز بکاء و اشک بر غربتت،بایستی که روز و شب ببارم به خون دو دیده ام برای شما،ای شکیبای بی همتا و ای مولای من...
غریب و تنها نیست آن کسی که در دیار غربتی بین یک عالمه غریبه و ناآشنا زندگی کند،
آدرس غریبی ات را به هر کس که داده ام ،آمد بر مزارت و دلش را میان خاک حریمت جا گذاشت و رفت
غریب واقعی آن کسی است که در خانه خودش یار و یاوری، زن و همسری ، دل و دلبری ندارد و هیچ و تهی است از هر چه مهربانی عالم که باشد آه ندارد.
سرور دلسوخته من ، غریب واقعی آن کسی است که هنگام شهادتش پیکر بی جان وخسته ی او را تیر باران می کنند و حال اینکه کماندارش همه از خودی ها هستند و با کینه های گداخته شان تیر در چله گذارند و با خصم خود نشانه می روند.
ای مظلوم مدینه ،غریب به آن کسی می گویند که در عین معصومیت فراموش شده اش گنبد و قبر زیبایش را ویران می کنند و کلنگ تخریب خانه اش در دست همشهریان ناجوانمردش برق می زند
ای دومین نور الهی بعد از نبی،من به فدای غربت آشکار و اشک های پنهان تو،لعنت معبود من بر آنکسی که نبیند صفای دلنواز تو را...
ای نور دیده زهرای اطهر و حیدر کرار عالمین،چه می شود شمعی بیاورم به کنار مرقد خاکی و ساده ات، بغضی رها کنم از داغ سنگین تو و موی کنان بنالم و بسوزم و بمیرم از خونابه های درون سینه ات...
و ای خدای لایزال من،تو شاهد باش و ببین که در این شبهای سرد و تاریک چه غربتی دارد مزار برادر حسین...
الغوث یا حسن بن علی علیهماالسلام
,
,
,
,
,
,
,
,
,
سید محمدصادق اسلامی
,انتهای پیام/م
]
ارسال دیدگاه