به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از نسل برهان؛ چهارم آبان ماه یادآور سال روز حماسه ای که توسط دلاوری تنها به وقوع پیوست. مردی که راست قامت، در میان ظلمات شب های تاریک دوران طاغوت، با عزمی خلل ناپذیر در مقابل لایحه ی ننگ آور کاپیتالاسیون قرار گرفت. افسوس اینک هر آنچه آن بزرگوار انجامانیده بود، فراموش شده و امروز به نام او، ضد راه آرمانی و حقیقیش، به بدنه ی جنبش عدالت خواه دانشجویی ضربه می زنند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, نسل برهان,در این چند روز اخیر دیدیم که چگونه قانون مداری اصیل و منطق عالی نظام، فدای نقطه نظرات برخی حضرات گرامی شده است. آیا این کاپیتالاسیون و تبعیض تشکلی نیست که خطا، اشتباه و بی قانونی برخی از افراد و تشکل ها، با اغماض مسؤلین دانشگاهی روبرو می شود، اما اقدام صحیح افرادی دیگر که خواهان اجرای صریح و بی نقص قانون مصرح هستند، با برخورد گازانبری دانشگاه مواجه می شود. باید از محضر دانشگاه ارومیه تشکر کرد که بار دیگر علم آفرینی خود را به رخ همه کشید، این بار واژه ای دیگر را به قاموسنامه ی ظلم و ستم افزود و آن کاپیتالاسیون تشکلی است.
,کاپیتالاسیون و تبعیض تشکلی، بدین معنا که، بعضی از تشکل ها با قانونی فرای قوانین و آیین نامه ی دانشگاه، با آنان برخورد می شود و بدین منظور در برخود با بی قانونی های آنان اغماض هایی صورت می گیرد که چنین به نظر می آید که آنان مستشار های آمریکایی هستند. همچنین دانشگاه حکومت شاه است که در مقابل قدرتی خارج از دانشگاه لایحه ی نانوشته ی کاپیتالاسیونی را به تصویب رسانیده است و بر این اساس دانشگاه حق ندارد این مستشاران دولت ژنرال کلیدسازها را هم رتبه با دیگر دانشگاهیان مورد مواجهه و مؤاخذه قرار بدهد.
,چند روز پیش که نظارگر بنر دانشگاه کارآفرین ارومیه شدیم، برای همه جای سؤال شد که چگونه کاری را می خواهند، آن هم بعد از سه سال صدارت بر کرسی و مناصب دانشگاهی، برای دانشجویان بیافرینند؛ اما حالا همه مستحضر هستیم کاری که برای ما آفریده اند، همانا همان درگیری دانشجو با دانشجوست. اما دانشجو باید آگاه باشد، بصیر باشد.
,آنچه که اکنون مورد خواست برخی افراد در دولت است، اینست که اغتشاشی بپا بشود و ملت و بالاخص قشر فرهیخته و الیت جامعه، یعنی دانشجو، سرگرم دست و پنجه نرم کردن با اینچنین نابسامانی هایی باشد تا مردم فراموش کنند که بعد از سه سال وعده ها و وعید ها، دولت نتوانسته کار مهمی را برای پیشرفت ایران به انجام برساند و در نهایت همه را به خوابی خلسه وارانه فرو برند و جایگاه خود را بر روی ناآگاهی برخی، برای چهار سال دیگر مستحکم سازند.
,و این همان دامی است که دانشجوی بصیر نباید در آن بیافتد. ما نباید سربازان پیاده نظام فرماندهانی باشیم که به قشر دانشجو تنها به عنوان اهرم هایی برای نیل به اهداف و مقاصد سیاسی خود می نگرند. این را بدانید که مقام دانشجو آنچنان رفیع است که فرمانده اصلی ما، دانشجو را افسر می نامد و نه سرباز پیاده بپندارد.
,سوران صالح زاده دانشجوی فعال فرهنگی دانشگاه ارومیه
,انتهای پیام/م
]
ارسال دیدگاه