به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ مهدی میرابی نویسنده و شاعر هرمزگانی به بهانه پنجاه و چهار سالگی حسین پاینده استاد نقد و نظریه ادبی در گفتگوی اختصاصی با خبرنگار فرهنگ کده ؛ اظهار کرد: چند روز پیش تولد حسین پاینده بود به گفته مهدی میرابی این استاد نقد و نظریه ادبی چهره ی شناخته شده و اهل ادبیات محال است و با تمام مشغله هایی که دارد هر بار که پیامی برایش ارسال شود پاسخ می دهد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, فرهنگ کده,,
وی افزود: حسین پاینده استاد نقد و نظریه ادبی از عده ای نیز گله مند است که بدون ملاحظه مزاحمت ایجاد می کنند و چه انتظارهایی که ندارند، رمان می فرستند و تأکید دارند این استاد آن را پرینت بگیرد، بخواند و نقد آن را بنویسد و برای نویسنده پست کند!!! او را در آسانسور، فروشگاه، اینجا و آنجا به سخن می گیرند و درمورد موضوعات به روز «فیلم فروشنده» سوال می پرسند، نقد می کنند و نقد می طلبند و دوستان هنرمند و مردم با فرهنگ تو را خدا ملاحظه کنید.
,,
میرابی بیان کرد: برای ما شرقی ها ادبیات برخلاف سایر حوزه ها کمی پیچیده و متفاوت است اما متأسفانه مهم بودن آن به رشد آن منتج نشده از همین رو نقد آن و مهمتر فعال کردن حوزه ی نقد ادبی شاید بتواند گره کار را بگشاید یا حداقل دلایل آن را برشمارد.
,,
نویسنده و شاعر هرمزگانی تصریح کرد: در کشوری که به وفور آثار ادبی یا جدید چاپ می شود یا تجدید چاپ می شود ضرورت دارد در کنار تولید حجم انبوهی از این آثار به منزله ی درک و فهم بهتر و لذت بیشتر؛ نقد و بررسی آنها را هم بدانیم تا هم عطش و لذت متن را به ما خوانندگان دو چندان کند و هم اینکه در کنار سلیقه ی متفاوتی که با همتاهای خود در خوانش و نگارش آثار ادبی داریم واجب است به درستی آثار مطلوب و متعالی را از آثار نامطلوب و غیر متعالی تشخیص دهیم.
,,
وی با بیان اینکه در کشور ما نقد ادبی نه تنها در میان مخاطبان و خوانندگان عام جدی گرفته نشده است ؛ ابراز کرد: در میان عده ای که در سطح بالا ادبیات تدریس می کنند «این حوزه از مطالعه ی ادبی» را به حساب نمی آورند یا آن را مهم نمی دانند.
,,
میرابی به مغفول ماندن نقد ادبی اشاره کرد و گفت: علت اینکه نقد ادبی در محفل های ادبی به بیراهه رفته عدم درک عمیق و نشناختن این حوزه از مطالعه ی ادبی است که به عقیده ی نگارنده به دو دلیل خود را نشان می دهد که یکی از آنها پیچیدگی و فرّار بودن این حوزه به این معنا که نقد ادبی یک مطالعه ی میان رشته ای است که استدلال ها و کشف لایه های ناپیدای یک داستان را نه تنها از راه ادبیات با بهره گیری از اصطلاحات نقد رمان به بررسی می گیرد بلکه از سایر رشته ها همچون روان شناسی، فلسفه، تاریخ، جامعه شناسی و ... بهره مند است و آثار ادبی را براساس نظریه های مهم نظریه پردازانی همچون لیوتار، دریدا، هاچن، فوکو، بودر یار و ... به نقد می کشد و دو اینکه عدم وجود منابع معتبر و غنی در این حوزه از مطالعه ی ادبی است که یا ترجمه نشده یا بد ترجمه شده است.
,
, نویسنده و شاعر هرمزگانی خاطر نشان کرد: تنها کسی که طی یک دهه ی اخیر به درستی توانسته آثار فاخر و ارزشمندی را در این حوزه (نقد ادبی) تألیف، ترجمه و ویرایش کند حسین پاینده می باشد؛ خاطر نشان کرد: این استاد به کتاب هایش محدود نمی شود بلکه با برگزاری کارگاه هایی در این حوزه توانسته نسل جوانی از منتقد ادبی را تربیت کند تا بتوانند در روزنامه ها قلم بزنند به این امید که در آینده نقد ادبی به مسیر اصلی و درست خود هدایت شود و بی شک پیشرفت ادبیات هر مللی در گرو شناخت و گشودن ادبیات پر متنوع (نقد) آثار آن ملل است.
,,
وی ادامه داد: پاینده در کتاب «گشودن رمان» ده تا از شاخص ترین رمان های ایرانی را مورد نقد و بررسی قرار می دهد تا فهوای فهم رمان هایی همچون «بوف کور» بر مخاطب عام عینی و روشن گردد.
,,
میرابی اضافه کرد: در حوزه ی داستان کوتاه مجموعه ی سه جلدی ایشان بیش از نیم دهه او را رنج داد تا بتواند متنوع ترین داستان های ایرانی را که با سبک های گوناگون به نگارش درآمده بودند به نقد بکشد از رئالیست گرفته تا متأخرترین مکتب ادبی یعنی پسامدرن. از مجموعه ی گفتگوهایی که با وب سایت ها و روزنامه ها که خود یک کتاب قطور محسوب می شود، مقالات و کتاب های ذکر شده که بگذریم به همراه همکارانش مجموعه ی هفت جلدی از سری کتاب های نظریه و نقد ادبی را تألیف، ترجمه و ویراستاری کرده اند تا به بهترین نحو ممکن در اختیار پژوهش گران و علاقه مندان به نقد ادبی قرار بگیرد.
,,
این هنرمند هرمزگانی خاطر نشان کرد: پاینده در کتاب نقد ادبی و دموکراسی؛ نقد ادبی را چنین تعریف می کند «نقد ادبی یعنی باور داشتن به تفاوت و حتی تباین اندیشه ها» و در جایی دیگر از مقدمه ی همین کتاب بیان می دارد که «نظریه های ادبی و نقد ادبی نمی توانند در محیط های آکادمیک به موضوعی علاقه برانگیز یا مشوّق پژوهش تبدیل شوند مگر این که تکثر صداهای متباین و حتی متخالف را بپذیریم و باور داشته باشیم که مطرح شدن یا ترویج آراء و افکار گوناگون، حق انکار ناپذیر همه ی انسان هاست.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه