مدرنیته خودساخته در سایه بلاتکلیفی آیندگان

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سراب خبر، شاید در سال هایی نه چندان دور وقتی از محبت والدین به فرزندان سراغ می گرفتیم بوسه های عاشقانه مادر و نوازش های دلنشین پدر در ذهن انسان تداعی می کرد و یا صحنه ای مرور می شد که کودکی دست در دست پدر و مادر خود نهاده است و در پارک شهر قدم می زند.

آن روزها اگر به بازیهای کودکانه می اندیشیدیم تنها هفت سنگ و فوتبال محله و یا خاله بازی و گرگم به هوا به چشم می آمد و همه چیز رنگ همگروهی بودن و اجتماعی شدن می گرفت و زمانی می رسید که جوانانی برومند به صحنه اجتماعی جامعه وارد می شدند و در کنار یکدیگر به دنبال آبادانی کشور حرکت می کردند، اما متاسفانه هم اکنون بسیاری از همان جوانان که دوران کودکی خود را با فریادهای پرشعف کوچه ها و خیابان ها سپری نمودند فرزندان خود را محبوس در قاب کوچک تبلت و تلفن همراه کرده اند و دنیای پر طراوت کودکی را از آنان گرفته اند.

در این میان نگران کننده تر آن است که به نام مدرنیته کودکان خود را باهوش تر از دوران گذشته می دانند و به باز کردن یک قفل تلفن همراه انان افتخار می کنند و گویا از یاد برده اند روزگاری را که خود دست به خلاقیت ها می زدند و دغدغه هایی فراتر از عصر زندگی داشتند.

امروز در شرایطی خانواده ها فرزندان خردسال خود را در چهاردیواری خانه سرگرم کرده اند که اجتماعی شدن به سوالی بزرگ در ذهن کودکان تبدیل شده است.

گاهی دردآور تر آنجایی است که بسیاری از این خانواده ها با نصب پیام رسان های اجتماعی به دنبال فرهنگ سازی برای فرزندان خود هستند و به خیال خود می خواهند آنان را از همان کودکی با اجتماع آشنا نمایند در حالی که بلوغ زودرس و نیز افسردگی حاصل از فضای مجازی از همان کودکی دامان نسل پرطراوتی را که باید شادی های خود را با یکدیگر تقسیم کنند خواهد گرفت و بلاتکلیفی آیندگان را رقم خواهد زد.

تاسف بار تر خواهد بود آنجا که پدر و مادرهای به اصطلاح روشن فکر فراموش می کنند که گاهی باید بر رفتار فرزندان خود نظارت داشته باشند و غافل می شوند از آنکه کودکان خردسال آتان در کدام گروه های اجتماعی عضو می باشند.

بی گمان تکنولوژی و مسیرهای ارتباطی راه هایی هستند برای زندگی بهتر و آینده ای درخشان تر در پیش روی انسان اما نحوه استفاده و زمان استفاده از این تکنولوژی ها را چه کسی تعریف نموده است؟

از طرفی برخی خانواده ها نیز از انجایی که هنوز قدرت مسئولیت پذیری خود را تقویت ننموده اند تنها به دنبال راه حلی برای سرگرم ساختن فرزندان خود هستند و در حالی که نقش پدر و مادر را فراموش می کنند به خریدن تبلت و تلفن همراه برای کودکانی 4 یا 5 ساله می بالند و در میهمانی های شبانه خود فارغ از گفتگوی با فرزندان از صحبت های آنان عبور می کنند.

فارغ از اینکه آسیب های شبکه های اجتماعی و نیز استفاده از تکنولوژی های نوظهور برای کودکان تا چه اندازه می تواند مضر باشد باید گفت امروز والدین از تاثیر نور مستقیم تلفن های همراه بر چشمان فرزندان خود نیز غافل شده اند و حتی توجهی به چگونگی خم شدن و نشستن فرزندان خود در هنگام استفاده از این تکنولوژی ها ندارند که در آینده ای نه چندان دور انواع عارضه های بینایی و تحرکی را در کودکان خردسال رقم خواهد زد.

در این میان امید است خانواده های ایرانی که از فرهنگی غنی برخوردار هستند قدری با نگاهی وسیع تر به دنبال تربیت فرزندان خود و تعالی جامعه برای نسل آینده باشند.