آرزوهایی که همچنان آرزو مانده اند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از زنگ خبر ؛ چند سالی از شهرستان شدن بن می گذرد،زمستان سال 91 وقتی خبر قطعی ارتقای این بخش منتشر شد خیلی ها باورشان نمی شد،هرچند مدتی بود که پیگیری هایی جدی در این خصوص صورت می گرفت اما بعضی از مردم ناباورانه به تحقق آن نگاه می کردند.

 وقتی رئیس جمهور در سفر استانی اش این وعده را داد بارقه های امید مردم روشن شد؛امید به توسعه و رشد همه جانبه شهرستان،امید به رفع بیکاری،رشد صنایع و رونق اقتصادی شهرستان با تخصیص بودجه های شهرستانی بین مردم به وجود آمد.

اکنون با گذشت حدود چهارسال از این اتفاق مردم همچنان امیدوارانه به موضوع نگاه می کنند و در تمام تحلیل های آن ها نکته ای مشترک به چشم می خورد و آن اینکه ((اینجا شهرستان شده و باید چنین باشدو چنان باشد))به راستی آیا ارتقای بخش بن به شهرستان توانسته است انتظارات مردم را برآورده کند؟آیا اصلا این انتظارات به جا هستند؟اصولا در قالب یک تغییر در قالب تقسیمات کشور قرار است اینهمه اتفاقات خوشایند رخ دهد؟؟!!

وقتی پای درد این مردم کم توقع می نشینی خیلی زود متوجه بغض هایی می شوی که شاید سالهاست با نفس های آن ها گره خورده و با هر کلامشان عجین شده است،مردمی که همیشه پای ارزش های و آرمانهای انقلاب ایستاده اند و در سخت ترین شرایط در صحنه حاضر بوده اند.

حالا این مردم می پرسند سهم آن ها که حدود یک پنجم شهداهای استان را تقدیم کرده اند و معدل ایثارگری آن ها بی نظیر و ستودنی است و مشارکت فوق العاده در تمام انتخابات ها داشته اند؛چه اندازه از سهم صنعت و اشتغال و بودجه برخوردار هستند؟بی دلیل نیست که انتظار داشتند تبدیل شدن به شهرستان بخشی از خواسته های آنان را برآورد.

انتظاراتی نظیر توسعه گردشگری با اختصاص بودجه برای توسعه زیر ساخت ها  بستر های آن با توجه به پتانسیل بالای شهرستان با وجود اماکن زیارتی و سیاحتی گوناگون و منحصر به فرد،اختصاص صنایع مادر و احداث کارخانه در شهرستان ،داشتن بیمارستان و دانشگاه،توسعه ی راه  های روستایی،احداث سالن ورزشی استاندارد ،سالن ورزشی سقف کوتاه مخصوص ورزش های رزمی،افتتاح زمین چمن بعد از سال ها انتظار و...
 
پس از افتتاح فرمانداری شهرستان بن و در آستانه ی تغییرات سیاسی کشور که بر اثر انتخابات ریاست جمهوری و تغییر دولت رخ داد با اندک وقفه ای که طبیعی به نظر می رسید استقرار ادارات به آرامی در شهرستان صورت گرفت.

برخی ادارات به صورت نمایندگی مستقر شدند و برخی نیز اداره کامل بودند،آن هم در شرایطی که دولت بیشترین انرژی و تمرکزش را روی مذاکرات هسته ای گذاشته بود.

علی ای حال اداراتی چند در شهرستان بن مستقر شدند که شاید به لحاظ کیفیت پرسنل و سطح تجربه و سطح تحصیلات و تخصص قابل نقد بودند.سوال اصلی اینجاست که ادارات مستقر شده بدون بودجه قرار است چه دردی از مردم دوا بکنند،اداراتی که برخی از آن ها حتی پول تهیه ی لوازم التحریر را نداشتند و پاسخ کلیشه ای و دم دستی مردم را اندکی دلسرد کرد و آن هم این بود که بودجه نداریم ،پول نداریم؛
در حالی که همه می دانند در رکود اقتصادی به سر می بریم و می گویند هیچ پروژه جدیدی توسط دولت تعریف نمی شود،پروژه های قبلی هم که تحرک قابل توجهی ندارند حالا کم کم زمزمه ای در بین مردم شکل می گیرد که شهرستان شدن هم دردی از ما مداوا نکرده و انگار قرار نیست زخم های کهنه ی این مردم التیام یابد.

استقرار ادارات به غیر از حضور کارمندانی که غالبا بومی هم نیستند و حقوقشان را از بودجه ی شهرستان بن دریافت می کنند و در شهر های دیگر خرج می کنند.

مدیرانی که خانه ی غالب آن ها در شهرستان نیست و آن ها هم درآمدشان را خارج از این شهرستان هزینه می کنند،کودکانشان در خارج از شهرستان تحصیل می کنند،جای دیگر در صف نانوایی می ایستند و...

چه عاید مردم کرده است ؛بیمارستان که تبدیل به درمانگاه شد،گردشگریی که هیچ توسعه و تغییری نداشت،کارخانه ای افتتاح نشد،اشتغال زایی هم که نداشتیم ،راستی از وقتی که شهرستان شدیم چه تغییر و تحولی داشته ایم جز نصب تعدادی تابلو؟؟؟!!!

به گفته نماینده مردم شهرستان بن در مجلس شورای اسلامی، استان چهارمحال و  بختیاری در رتبه اول بیکاری در کشور  و شهرستان بن در درجه اول بیکاری در استان قرار دارد.
به امید روز هایی که این شهرستان،شهرستان بشود و بارقه های امیدی که مسئولین امید آن راداده اند دیده شود.

انتهای پیام/م