به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از آناج، در جامعه ما مسئولین با نقدپذیری مأنوس نیستند و بعضاً کوچک‌ترین انتقادها نیز دَمساز آنان نمی‌شود، مقامات هربار که در پشت تریبون قرار می‌گیرند از لزوم آگاهی رسانه‌ها سخن می‌گویند و از اشخاص صاحب نظر نیز می‌خواهند تا ایرادات دولتمردان را بازگو نمایند و به قولِ خودشان نقدی سازنده داشته باشند، اما اینکه چارچوب این نقد چیست و چه نوع اعتراضی از منظر آنان مقبول، در هاله‌ای از ابهام باقی مانده است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آناج,کافی است صاحب نظری در یک مراسمی لب به انتقاد گشاید و مسئولی را به خاطر اقداماتش نقد نماید تا همان‌هایی که ادعای نقدپذیری دارند با بزرگ‌نمایی موضوع آن را توهینی غیرقابل بخشش توصیف و با ایجاد جنجال رسانه‌ای «حمله به فلان شخصیت» خود در توهینی آشکار نقدکننده را افراطی و مامور فضاسازی خطاب نمایند.
,در ادامه نیز بادمجان دوره قاب‌چین‌ها برای اینکه از قافله عقب نمانند و ارادت خویش را به آن شخصیت بزرگوار مورد نقد قرار گرفته نشان دهند، نام منتقد را هتاک بگذارند و خواستار پایان دادن به چنین سخنرانی‌ها و عدم ارائه تریبون به آن فرد توهین کننده شوند.
,در واقع این همان سیاست هویج و چماق است که از یک طرف مسئولین طالب نقد می‌شود و از سویی دیگر منتقدان را شناسایی و در اقدامی سرهنگ مَآبانه کاری می‌کنند که کمتر کسی انتقاد کند و اگر هم حرفی می‌زند از غلظت آن بکاهد و با خواهش و تمنا از فلان مسئول صدها بار بخواهد در مسیری که آن را می‌پیماید، بازنگری داشته باشد.
,در این طرف قضیه نیز دست‌مال به دست‌ها با فراموش کردن هتاکی‌های گذشته خویش و تخریب‌هایی که اخیرا در راستای جلوگیری از حضور منتقدان تدبیری‌ها در مجلس انجام دادند، سنگ رئیس خویش را به سینه می‌زنند و می‌گویند نباید به دیگران توهین کرد، اتفاقا هم راست می‌گویند اهانت به اشخاص کار ناپسندی است، اما چرا این‌ها خود زمانی سردمداران توهین بودند و دیگران را اختلاس کننده و فاسد می‌نامیدند؟ چرا شورای نگهبان مورد هجمه قرار گرفت و شدیدالحن‌ترین عبارات توهین آمیز علیه فقهای شورای نگهبان بدون هیچ دلیل و منطقی به کار برده شد، آن زمان این‌ها توهین نبود؟ اگر بود پس چرا به زبان می‌آوردند؟
,انتهای پیام/م
]
ارسال دیدگاه