این مرد اصفهانی رکورد دار ساخت فیلم در دنیاست

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از ندای اصفهان، پشت تلفن آدرس موسسه فرهنگی «نغمه» را از آقای طالبی گرفتم و حرکت کردیم. به فروشگاه رفاه که رسیدیم از نگهبانی پارکینگ، محل موسسه را پرسیدم؛ هنوز حرفم تمام نشده بود که فورا گفت «همان عکاسی رو می‌گی؟» گفتم نه! باید موسسه فیلم سازی باشه. گفت می‌دونم کجا رو می‌گی همون عکاسی نغمه، تابلوش مشخصه…

باور کردنش کمی سخت بود اما آنچه در مقابل خودمان دیدیم یک عکاسی ساده در حاشیه پارکینگ بود که البته تابلوی موسسه فرهنگی داشت. وقتی وارد شدیم همه چیز مانند عکاسی‌های سطح شهر بود با این تفاوت که سیستمی که آقای عباس طالبی پشت آن نشسته بود برای تدوین و ساخت فیلم تعبیه شده بود.

برخورد آقای طالبی که البته قبلا با یکدیگر آشنایی دورادوری داشتیم ساده و بی آلایش بود. پشت سر وی بنری دو تکه وجود داشت که به طور نه چندان برجسته‌ای روی آن نوشته شده بود: «افتخار همکاری با موسسات خیریه اصفهان».

حرفهایمان که گل کرد طالبی به سراغ آرشیو فیلم هایش رفت، قرار بود حدود یک ساعت آنجا باشیم و درباره یک فیلم کوتاه گفتگو کنیم، ولی وقتی به ساعت نگاه کردیم حدود سه ساعت و نیم گذشته بود!

قرار نبود اشکمان را دربیاورد…

موضوع جلسه ما اصلا آثار ایشان نبود و فقط قرار بود گوشه‌ای از آثار را ببینیم. آقای طالبی به شکل اتفاقی برشی از برخی فیلمهای خود را به ما نشان داد‌. برش هایی که مسیر گفتگوی ما را عوض کرد و اصلا ما را به بیننده و شنونده صرف تبدیل نمود‌. می‌توانم بگویم حداقل در این جلسه قرار نبود اشکمان را در بیاورد ولی همان برش‌ها هم نا‌خودآگاه چشمهای هر بیننده‌ای را سرخ می‌کرد. اتفاق جالبی بود، مردی که بر خلاف همه همکاران فیلمسازش حتی دکوراسیون دفترش چندان به کار فیلم سازی نمی‌خورد، تا بخواهد فریاد فیلم ساز بودن بزند، اینگونه با آثار خود احساسات مخاطب را به دست می‌گیرد.

عباس طالبی مدتهاست که در عرصه هنر فعالیت دارد. او از دوران جوانی در عرصه تئاتر و مستند حضور داشته و حتی نقشی هم در یکی از سریال های دفاع مقدس دهه هفتاد بازی کرده است. او چند سالی است با ساختن مستند‌های تخصصی از افراد نیازمند، توانسته دل خیرین را برای کمک به آنها به دست آورد و با لطف خدا عده بسیاری را از مشکلات محض نجات دهد. هر چند آثار او بطور محدود و فقط برای عده‌ای خاص به نمایش درآمده، ولی هرکس این آثار را دیده است سریعا از او خواسته تا آن را برای پخش تلویزیونی بفرستد، اما طالبی که آبروی سوژه‌هایش برایش از هر چیزی مهمتر است و هدفش را کمک به آنها تعریف کرده و نه شهرت خود، سریعا با این موضوع مخالفت می کند.

به جرأت می‌توان گفت آثار طالبی دارای یک سبک مشخص و تاثیرگذار است. در آثار او علاوه بر مستند، بازسازی حوادث نقش مهمی دارد تا آنجا که دیگر نیروی انتظامی، اورژانس، آتش نشانی و… هم او را به خوبی می‌شناسند و بدون نیاز به طی مراحل روتین به راحتی با وی همکاری می‌کنند.

در جشنواره فیلم «حسنات» که طالبی یکی از پایه‌های اصلی آن است مرحوم «زاون قوکاسیان» دبیر مشهور جشنواره بارها از طالبی به عنوان رکورددار ساخت مستند در جهان یاد می‌کند و از او خواسته بود برای ثبت آثارش در کتاب رکوردهای دنیا اقدام کند. حسن اکلیلی بازیگر محبوب اصفهانی نیز که در امور خیریه همیشه پیش قدم بوده‌ در مجالس مختلف که وی نیز حضور داشته رسما اعلام می‌کند که فقط ۱۰ اثر طالبی اگر در تلویزیون به نمایش درآید جامعه خیرین ایران متحول می‌شود. این حرف او را نباید به پای تعارف گذاشت چه آنکه طالبی با آثار مستند خود قبلا در مقام عمل این سخن را به اثبات رسانده است، تا آنجا که بسیاری از خیریه‌ها برای کمک به نیازمندانشان به جای آنکه مجلسی پرهزینه برگزار کنند فقط به ساخت و پخش آثار او اکتفا می‌کنند، چرا که می‌دانند غیر ممکن است کسی آثار او را ببیند و تحت تاثیر قرار نگیرد.

نه فقط خیرین، بلکه دانشجویان و مردم عادی که با وجود محدودیت‌های شدید تصویر (مات کردن چهره نیازمندان در فیلم) در جشنواره به پای فیلم‌های او نشسته‌اند هم نمی‌توانند صندلی خود را لحظه‌ای برای آب خوردن ترک کنند…

ابتکار طالبی یک مزیت دیگر هم دارد (که اهل فن از سخت تر بودن آن نسبت به یک سخنرانی ساده برای کمک به نیازمندان آگاه هستند) و آن حفظ آبروی نیازمند درخواست کننده کمک است‌. او در فیلم هایش اکثرا یک تنه فیلم برداری‌، کارگردانی، صدابرداری و تدوین کار را برعهده داشته و تنها اوست که با فرد یا خانواده نیازمند رو در رو می‌شود. به این شکل فرد اصلا خیرین کمک کننده را نمی‌بیند تا خجالت زده شود و احساس شرم کند. در عین حال او با سبک ویژه خود بازخورد فعالیت خیریه مذکور و حتی مراحل کار را به خیرین نشان می‌دهد‌ تا آنها بدانند کمکشان به نیازمندان چه تاثیرات مثبتی داشته است.

در یکی از فیلمهای طالبی، مردی را می‌بینیم که یک چشم و یک پای او به خاطر سرطان از کار افتاده است و دکترها تنها برای دو ماه به او وعده زنده ماندن داده‌اند‌. اما پس از حل مشکلات و ساخته شدن خانه نیمه کاره‌اش به کمک خیرین نه تنها چهره و ظاهر فرد عوض می‌شود بلکه تا الآن ۴ سال از آن اتفاق گذشته و وی زندگی عادی خود را طی می‌کند چرا که به تشخیص پزشکان با کمکی که به او شده، امید به زندگی در وی جریان یافته است.

در مورد دیگر دختری کوچک را می‌بینیم که در یک حادثه مرگبار صورت و بدن او که در اتومبیل آتش گرفته به شدت سوخته و غیر قابل دیدن شده اما با کمک مستند بازسازی شده طالبی، این دختربچه که به همراه مادرش در یک خرابه زندگی می‌کند و حتی قادر به تامین معاش خود نیستند، حالا در وضعیت مساعدی در حال درمان قرار دارد. این در حالی است که پیش از این به خاطر سوختگی وحشتناک چهره‌، مدارس از پذیرش او امتناع می‌کردند.

اما آثار طالبی فقط در کمک به چند نفر یا یک خانواده خلاصه نمی‌شود؛ یکی از آثار او برای کمک به یک سرباز «وظیفه شناس» وطن که برای ترک نکردن پست خود در کوهستان‌های سرد کردستان کلیه‌هایش را از دست داده تولید شد، این اثر منجر به ساخته شدن بزرگترین مرکز تخصصی کلیه و دیالیز در کشور با کمک خیرین می‌گردد که البته کارهای ساختمانی آن هنوز هم ادامه دارد…

 

جمال طاهری

 

انتهای پیام/