رجعت پیکر شهدا و فرصت‌هایی که از دست می‌روند!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از آناج، بی‌شک میلیاردها تومان هزینه و برگزاری برنامه‌های پر طمطراق فرهنگی و اجتماعی نمی‌تواند تنها به اندازه‌‌ی یک ساعت حضور پیکرهای مطهر شهدا در میان مردم اثرگذار باشد و سیر سیال ناب انقلاب اسلامی را همچون روحی در جانِ افسرده‌ی پیر و جوان ملت بدمد.

تشییع شهدا در شهرهای گم شده در دود و غبار آلودگی‌های معنوی و حقیقی نزول نعمت الهی است و اتمام حجت برای تمام کسانی که در دل بذر تردید و نفاق دارند و یا در غفلت درجه، نشان و پُست های واجب الاحترام‌شان داعیه دار ارزش های اسلامی‌اند.

حضور شهدا در زندگی‌های بی آلام ما بیش از آنکه زداینده‌ی غفلت باشد هشداری است که متوجه وظایف خود شویم و با حساسیت بیشتری به آن‌ها جامه‌ی عمل بپوشانیم.

رجعت پیکر شهدا و حقی که اداء شدنی نیست

در بُرهه‌ای که دشمن تیغ از رو بسته و تمام توان خود را برای زدودن نقش اسلام و آرمان‌های مهدوی آن به کار گرفته، ما فرصت‌های پیش آمده را به راحتی از دست می‌دهیم؛ فرصت هایی که هر کدام می‌تواند ترمیم‌گر و التیام بخش دردهای عمیق فرهنگی و اجتماعی جامعه‌ی اسلامی باشد و کم کاری های مسئولین را به طرفة العینی جبران نماید. بی‌گمان رجعت پیکر شهدا پس از سی و پنج سال و حضور جمع قابل توجهی از عامه‌ی مردم در گرمای طاقت فرسای مرداد ماه بی آنکه تبلیغات قابل توجهی صورت گرفته باشد نمایانگر این امر است.

اگر تنها نیمی از اهتمام مسئولین که خرج جشنواره های بی محتوا و همایش‌های پر هزینه و کم اثر می‌شود، در این قبیل برنامه‌ها صرف شود تردیدی نیست که نتایج چشمگیری به جا خواهد گذاشت. نصب چند بنر در شهر و یا نهایتا چند تبلیغ تلویزیونی حق شهدایی که فرندان همین آب و خاک‌اند، را اداء نمی‌کند. تصور اینکه این تبلیغات و جریان سازی‌ها بیش از آنکه به درد شهدا بخورد برای من و ما اثر دارد و دل را بیشتر به درد می‌آورد. ما حتی به خاطر خودمان هم از شهدا هزینه نمی کنیم! چه برسد به اینکه بخواهیم ارزش راه رفته‌ی آنها را نشان دهیم.

برنامه‌ی روز گذشته تشییع شهدا در تبریز در روز شهادت صادق آل محمد (ع) نشان داد که این مردم بیشتر از مسئولان قدر فرصت های پیش آمده را می دانند. خانواده ها دختران و پسران کوچک و بزرگ خود را در روز تعطیل در مراسم تدفین شهید گمنام حاضر کرده بودند تا به آنها بیاموزند که به برکت این شهداست اگر در این بلبشوی جنگ‌های همسایگان امنیت و رفاه دارند؛ حضور در بین جمعیت نشان می داد که شهید می تواند پای دختر کم حجاب و آرایش کرده و پسر تیشرت دریده را هم به محفل آسمانی خود بگشاید و سهمی از هدایت آنها را به جای ماهواره و هزاران تیر مسموم رها شده در جامعه، به دوش بکشد.

جا داشت که برای بهره مندی از این تشییع، ستادهای استانی متشکل از گروه های مختلف دولتی و غیر دولتی تشکیل می شد و حضور پیکر شهدای گمنام بیش از یک هفته در صدر اخبار و روزنامه و باکس پخش شبکه های ملی و استانی قرار می گرفت. بهترین بیلبوردها به آماده سازی فضای شهر در استقبال از شهدا اختصاص می یافت و مسئولین یقه بسته را فارغ از تعهد به حفظ دیسپلین همراه مردم و نه پیشاپیش ولی نعمتان، به پای تشییع می کشاند و معنای واقعی شعارهای رنگین و دلفریب­ هر روزه­ شان را به نمایش می‌گذاشت.

دل‌های درد دیده‌ی مادران و پدران شهدای گمنام مورد تفقد قرار می گرفت و رسانه های این جناح و آن گروه در انعکاس پیام شهدا یک‌صدا می شد تا حداقل گام کوچکی در بهره مندی فرهنگی از حضور شهدا حاصل گردد.

انتهای پیام/م