نقدی بر روش مدیریت روزنامه تابناک

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از صاحب نیوز، این روزها تعطیلی روزنامه ها به دلیل مشکلات اقتصادی بیشتر از گذشته به چشم می خورد. حدود یک هفته است که سه روزنامه خبر، تهران امروز و تابناک منتشر نمی‌شوند و ظاهرا هر سه روزنامه یک دلیل مشترک داشتند: «کاغذ و پول ندارند»! به نظر می رسد دلایلی ورای نبود «کاغذ و پول» سبب شده است که این روزنامه ها تعطیل شود.

هرچند که صاحب نیوز حدود ۳ ماه قبل نیز در تحلیلی به تاب و توان نداشتن روزنامه تابناک اشاره کرد، اما این گذشت تا بالاخره روزنامه تابناک به طور رسمی تعطیل شد؛ روزنامه ای که اگرچه وزن سنگینی در میان دیگر رسانه ها نداشت اما امید می رفت با توجه به مقبولیت و موفقیت سایت تابناک در میان نخبگان و عموم مردم این روزنامه نیز بتواند در آن مسیر قدم بردارد و در میان روزنامه ها خریداری پیدا کند؛ امری که پس از مدتی کوتاه به یأس تبدیل شد.

روزنامه تابناک حول وحوش انتخابات ریاست جمهوری به جای «ملت ما» آغاز به کار کرد. گفتمان اصلی این روزنامه حول  محور دیدگاه های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی دکتر محسن رضایی شکل گرفت و در آن مقطع زمانی «محمد قادری»  مدیرمسئول و «سعید صدراییان» سردبیر آن شدند. سعید صدراییان با شعار «سلام بر زندگی»، شعاری که سرشار از امید برای آینده بود آغاز به کار روزنامه را اعلام کرد. تیم روزنامه نگاران نیز همگی جوان و سرشار از انرژی بودند. پس از انتخابات ریاست جمهوری زمزمه  ناسازگاری ها شنیده شد و این آغازی بود بر پایان این روزنامه، روزنامه ای که نتوانست یکسال هم دوام بیاورد.

صدرائیان فضای مناسبی را در تحریریه و بخش های روزنامه برقرار کرده بود، اما گویا مدیریت این روزنامه روش وی را نمی پسندید. وی توانسته بود برنامه ای برای خودکفایی اقتصادی روزنامه تدوین کند به طوری که روزنامه پیشرفت کند و هزینه هایش را خودش تأمین کند اما سنگ اندازی هایی از جنس منفعت طلبی و جاه­ طلبی پیش پای وی، او را وادار کرد که استعفانامه خود را بر روی میز روزنامه تابناک بگذارد و با دنیای این روزنامه خداحافظی کند. از آن پس بود که این روزنامه دیگر روی خوش ندید.
 

         

در اینجا به چند دلیل واضح نشان خواهیم داد که تعطیلی روزنامه تابناک و از هم گسیختگی آن در این اواخر نه فقط به علت نبود «کاغذ و پول» که به دلیل «نبود برنامه­ ریزی، تخصص  و توانایی گردانندگان» آن بوده است:

۱) تغییر و جابجایی روزنامه نگاران و دبیران بخش های مختلف تحریریه بر اساس معیارهای نه چندان مشخص و غیر قابل قبول، مخصوصا دبیران بخش سیاسی؛ به عنوان مثال در طی ۳ ماه، ۴ دبیر سیاسی در این روزنامه تغییر کردند که نشان از آشفتگی مدیریتی بود.

۲) افت کیفیت صفحات روزنامه به طوری که خوانندگان را جذب نمی کرد.

۳) تیترهای مشابه در صفحات گوناگون اقتصادی و سیاسی که نشان از عدم نظارت براین صفحات داشته است.

۴) نبود مدیرمسئول و سردبیر برای مدت طولانی.

۵) فعال نبودن بخش تبلیغات روزنامه به علت ضعف کیفیتی روزنامه و…

در همین اثنا نکته قابل توجه این بود که حقوق بخش تحریریه این روزنامه برای مدت ماه ها پرداخت نشده بود. تمامی این مسائل نشان از عدم تخصص گردانندگان این روزنامه دارد. چرا یک روزنامه می تواند سال ها منتشر شود اما روزنامه دیگر نمی تواند؟

 اگر این روزنامه درست مدیریت می شد، می توانست کیفیت صفحات خود را بالا ببرد و به جای ۹۲ میلیون تومان یارانه دریافتی در ۶ ماه نخست سال ۹۲ (entekhab.ir) رقم بالاتری را به خود اختصاص دهد.

بر اساس شنیده ها روزنامه تابناک به این زودی دیگر منتشر نمی شود یا شاید هرگز منتشر نشود. البته باتوجه به گفتمان دکتر رضایی و اینکه برخی نیروهای سیاسی کمتر شناخته شده در پی گرفتن مجوز روزنامه هستند، به نظر نمی رسد ایشان مایل به تعطیلی دائمی این رسانه باشند. در همین راستا یک راهکار برای بازگشایی این روزنامه استفاده از تیم سابق یعنی سعید صدراییان و محمد قادری است. در این شرایط می توان به بازگشایی این روزنامه امید داشت، چرا که تابناک دوران طلایی خودش را زمانی که آنها بودند، آغاز کرده بود.

تابناک بازگردد یا بازنگردد، روزنامه نگاران تابناک هیچ گاه سخن سعید صدرائیان را فراموش نمی کنند که در روزهای آخر کاری خود نقبی به آنها زد و گفت: «با این شیوه مدیریتی که در پیش گرفته شده است و رویکرد غیرفرهنگی افراد مدعی کار، باید بگویم سرنوشت روزنامه نگاران، مانند یاران مختار خواهد شد، آنها که با عافیت طلبی و مصلحت اندیشی با مختار همراه نشدند یک به یک سر بریده شدند!»

انتهای پیام/