وصیتنامه ریچارد فرای، خوش خدمتی دیگر به سازمان سیا (+سند)

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از صاحب نیوز، درحالی که اخبار منتشر شده در رسانه ها همگی حکایت از مخالفت افکار عمومی مردم اصفهان و همچنین مخالفت اعضای شورای شهر و نمایندگان مجلس شورای اسلامی و استانداری اصفهان در ماجرای دفن جسد ریچارد فرای دارد (کلیک کنید)، اما متاسفانه برخی از افراد خودباخته در بدنه دولت، این حق مدنی و شهروندی مردم اصفهان را به رسمیت نشناخته و همچنان با جوسازی برای انتقال جسد وی به اصفهان، قلوب مردم شهیدپرور کشورمان را آزرده خاطر می سازند(+).

در این میان عدم مدیریت صحیح استانداری اصفهان در فروکش کردن ماجرا نیز به طنزی سیاسی تبدیل شده است که هنوز نتوانسته به افکار عمومی پاسخ صحیحی بدهد و سخن استاندار(+) با سخن معاون سیاسی امنیتی خود وی (+) در تناقض است!

مجتبی مینوی کیست؟

اما در حاشیه این بحث رسالت اطلاع رسانی رسانه ها همچون همیشه خودنمایی می کند و این حوادث آزمونی برای چند مرده حلاج بودن رسانه ها محسوب خواهد گشت. در این میان که همگی از خوب یا بد بودن ریچارد فرای سخن به میان می آورند، ویژه نامه ای از مجله یغما پس از حدود ۵۰ سال مجددا در رسانه ها بازنشر گسترده ای پیدا کرد که نکته حائز اهمیت آن مقاله مرحوم مجتبی مینوی (روزنامه نگار و ایران شناس شهیر) و درخواست وی برای ممنوع الورود کردن مستر ریچارد فرای به خاک ایران به جهت خروج غیرقانونی و مخفیانه نسخ خطی توسط وی از کشورمان است.

کاپوسنامه فرای (تمرینی در فن تزویرشناسی)، به قلم مجتبی مینوی: دانلود

داستان از چه قرار است؟

خروج غیرقانونی و مخفیانه نسخ خطی تنها دغدغه مجتبی مینوی در آن زمان نبود؛ بلکه ماجرا از آن قرار است که درحقیقت نسخه خطی مذکور جعلی و حاوی مشتی اغلاط و لغات مجعول بود که مینوی با ارائه شواهد به اثبات جعلی بودن آن نسخه می پردازد و دغدغه اش آن است که این حرکت غیر عالمانه مستشرقین در نهایت به زبان و فرهنگ اصیل پارسی ضربه خواهد زد.

در صفحه ۳۱ و ۳۲ از این متن، شاهد خاطرات ریچارد فرای به قلم خود وی هستیم که ملاحظه می شود چگونه فرای در تلاش برای خریداری عتیقه جات کشورهای عربی، ترکی و فارسی زبان، «ملاقات های دلپذیری» را با معامله گران به انجام رسانده است!

در نهایت پس از انتشار مقاله مینوی و موضع گیری چندی دیگر از ایران شناسان و ایران دوستان، فرای به صرافت می افتد و با انتشار نامه ای خود نیز بر جعلی بودن آن نسخه صحه می گذارد و البته با لحنی دلجویانه خود را از اصل ماجرا بی گناه خوانده و به تطهیر خود می پردازد!

هرچند این ویژه نامه از مسئله جعل در کشور خودمان توسط چندی از سوداگران نیز پرده برمی دارد اما در صفحه ۴۲ این pdf متوجه حقیقت تلخ دیگری نیز می شویم: درحالیکه «اعتبارات وزارت فرهنگ آنقدر زیاد نیست که بتواند پیوسته نسخه های خطی نفیس را خریداری کند»، اما جناب فرای با جیب های پر از لیره و دلار کشورهای استعماری، در حال جوش دادن معامله نسخ خطی و عتیقه جات، به گشت و گذار در کشورهای عربی و اسلامی می پردازد!