به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از زیتون، تحرکات رسانه ای سخیف درباره ی آذربایجان و احساسات مردم این منطقه اینبار به " هفت خوان رستم" و قصه ی کذایی شاهنامه رسید.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, زیتون,هرچند که مدیر مسئول "طرح نو" ضمن عذرخواهی، از اقدام خبرنگار این مجموعه ابراز بی اطلاعی کرده اما پوزش طلبیدن ها و واکنش های بعدی این اقدام را می توان به یک دومینوی بی خاصیت از جبهه بندی های قبیله ای تشبیه کرد.
,فارغ از اینکه سلسله اقدامات تحریک برانگیز قومی را یک طرح منسجم بدانیم یا نه، ماستمالیزاسیون، صف بندی و اظهار نظر برای کنترل احساسات، هیچکدام در میدان هدایت انسانی متصور نمی شود.
,لکن در این میان بهترین اظهار نظر در واکنش و تبیین پسا اقدام را می توان از مهدی نعلبندی، فعال فرهنگی تبریز دریافت.
,"" من ترکم. میانه ای ندارم با توهین. نه به دیگران و نه به خود.
,
یکم:
دعوای تبار ندارم که در نزاع دور و دراز تازی و رازی و روس و تات و ترک، همه ما امروز شبیه همیم.
,
دوم:
مسلمانیم و مومن به رسالت احمد مختار و انماالمومنون اخوه. ما برادران همیم حتی اگر یوسفی در میان ما نباشد.
,
سوم:
اگر زبان عربی مدیون ایرانیان است که هست، فارسی زیر دین ترکان پارسی گوی بوده و هست. و ترکی لبریز لغات فارس. شاهدم دیوان لغات الترک زمخشری است: "باشسیز بؤرک اولماز/ تاتسیز تورک اولماز".
,
چهارم:
با شیوه "طرح نو" از اول موافق نبودم. در سبیل مواجهه با قوم پرستی و ملت سازی، تکیه ی نفی مدارانه بر قومی و اقامه فضایل بر قومی دیگر، روش قرآن نیست. یک طرفش میشود نازیسم هیتلری و ایرانیسم کسروی و یک طرفش عربیسم عبدالناصری و ترکیسم گؤگ آلپی. ته تهش هم جز زنجموره بر چند خشت از تاریخ چیزی نیست.
,
دعوا انداختن میان "دده قورقود" و "شاهنامه" می شود همین. اسطوره، توتم دوره جلوس مورخین بر جای شمن هاست، و گرنه سیاق قرآن نه تکیه بر "اساطیرالاولین" که دعوت به تعقل است "بالبینات و الزبر".
,
سخن آخر:
من مسلمانم. داغدار آن گلوی سیزده ساله مسلمانی که در کنعان بریده شد. آن که برید تکبیر می دانست. شرم دارم.
,
انتهای پیام/م
]
ارسال دیدگاه