اسلام قلابی هم‌مرز نمی‌شناسد!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از آناج، حتما بارها شنیده‌اید که اسلام در حد و مرزهای جغرافیایی محصور نمی‌گردد و منحصر در نژاد و آیین و قومیت و ... نمی‌شود. نمونه‌ی بارز آن نیز حمایت‌های همه‌جانبه‌ی ایران از مردم مظلوم فلسطین است که تقریبا اکثریت آنها سنی‌مذهب‌اند و امام(ره) موضوع فلسطین را مسأله‌ی اول امت اسلام دانسته‌اند.

در نقطه‌ی مقابل، دقیقا عکس آن نیز صحت دارد. یعنی «اسلامِ تقلبی» هم هیچ مرز و محدوده‌ای برای خود متصور نیست و تا هر جا که بخواهد مشی و مرام و عقاید کج و معوج خود را رسوخ می‌دهد. اسلام تقلبی، انواع و اقسامی دارد اعم از اسلام لیبرالی و اسلام متحجر؛ اولی را امروز با نام «اسلام رحمانی» به مردم می‌شناسانند و دومی را با «اسلام خشونت و انتحار».

شاید به اختصار بتوان گفت که قائلان به اسلام قلابی، فقط اولویت‌های‌شان در «دوست‌پنداری» و «دشمن‌پنداری» عوض شده است. مثلا تکفیری‌ها در بیانیه‌ها و مواضع و فیلم‌های خود، سایر کشورها و پیروان ادیان را به کفر متهم کرده‌اند که ضرایب کفر هر کدام از متهمان متفاوت است. مثلا آنها حتی آمریکا و رژیم صهیونیستی را نیز دشمنان خود (دشمنان اسلام قلابی) می‌خوانند اما معتقدند فعلا اولویت اولِ سر بریدن، شیعیان و سنی‌های منطقه‌اند.

طرف‌داران و تئوریسین‌های اسلام لیبرالی (رحمانی) نیز با دستاویز قراردادن خشونت‌ها و مبارزات، هر گونه خشونت و جنگ و ... را به کلی زیر سؤال برده و معتقدند فقط باید آن بخش از اسلام که بوی مهربانی و صمیمت و عشق می‌دهد را تبلیغ کرد. در نظر آنها چیزی به اسم «جهاد»، «امر به معروف»، «نهی از منکر»، «تولّی» و «تبرّی» محلی از اِعراب ندارند و این‌ها را بخش زمستانی تفکرات اسلامی به حساب می‌آورند.

اسلام قلابی حاضر است برای پیش‌بُرد اهداف خود مانند سفیر ترکیه در تل‌آویو، دور هم‌نشستن و افطاری‌کردن با رئیس رژیم صهیونیستی را باعث افتخار بداند و از طرفی دروازه‌های خود را به‌سوی آن روی سکه‌ی اسلام قلابی، باز کند و سلاح و مهمات در اختیارشان بگذارد.

اسلام قلابی به محض آن‌که چند مسلمان قلابی، پاریس و بروکسل و اورلاندو را قربانی افکار قلابی خود کرده‌اند، سریعا دست به کار شده و برای جان‌باختگان حادثه شمع روشن می‌کند، بیانیه صادر می‌کند و تیتر یک روزنامه‌ی خود را به ابراز هم‌دردی با آنان اختصاص می‌دهد؛ اما هرگز حاضر نمی‌شود در برابر دویست و اندی قربانیِ انفجار بغداد، خاطر خود را مکدر سازد.

این نوع از اسلام، یک حامی بیشتر ندارد و آن هم آمریکاست. حالا مدافعان اسلام قلابی به نیابت از پدر معنوی‌شان به جان هم افتاده‌اند تا بلکه بیشتر از همیشه به اسلام‌هراسی دامن بزنند. طبیعی است که «اشداء علی الکفار» واهمه ایجاد کند و «رحماء بینهم» نیز مودت و دوستی. اما اگر اولویت‌ها و ذائقه‌ها عوض شود، نه اسلام‌هراسی از بین خواهد رفت و نه اخم دشمن به لبخند مبدل می‌گردد.

مهم آن است که در تعیین مصداق دوست و دشمن، دچار توهم و خطای محاسباتی نگردیم، که در غیر این صورت مجبوریم هم تعاریف آنها از «اسلام واقعی» را بپذیریم، هم هر آنکه آن‌ها «تروریسم» می‌نامند را «دشمن» بپنداریم.

انتهای پیام/م