به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از ندای اصفهان، هفتم تیر برای اصفهانی ها در کنار آنکه یک حادثه تلخ در حوزه نظام سیاسی و اجتماعی کشور بود یک اتفاق با سطح تاثیر فرهنگی خاص نیز ارزیابی می شود.
چهره های اصفهانی که در ردیف شهدای عاشورای ایران قرار گرفتند وزن فرهنگی بالایی داشتند و مطالعه بینش و رفتار آنها در این روزهایی که شهر با فرهنگش در معرض مطالبه گری است می تواند بیشتر به کار آید.
,
شهید علی اکبر اژه ای که چهره اصفهانی این فاجعه غمبار در سال ۶۰ بود پیش قراول فرهنگی نصف جهان در آن روزها بود و امروز بسیاری از مریدان و همرکابانش، مدیران مسئولیت ها و منصب هایی هستند که جریان جاری شهر از چشمه تصمیمات و تفکراتشان بهره می برد.
,باید اذعان داشت وی از اولین هایی بود که در شهر اصفهان به سمت تشکیلاتی عمل کردن در حوزه فرهنگ گام برداشته است. مردمی بودن گام های فرهنگی که با محوریت وی در شهر برداشته شد اصالت اجتماعی را به این حرکت ها تزریق کرد؛ تفکری که کار فرهنگی را از بطن مردم و با تکیه و تجمیع قوای مردمی دنبال می کرد.
,شهید ۲۹ ساله فرهنگ شهر با اعتقاد بر اینکه «انقلاب زمانی می تواند تداوم داشته باشد که دارای تشکیلات منسجم باشد» گام به عرصه مبارزات سیاسی فرهنگی بر مبنای حرکت های تشکیلاتی و فرم دهی هویتی به ساختار فرهنگی شهر گذاشت.
,یکی از تفاوت های فعالیت های شهید اژه ای بنا به تایید و تاکید بسیاری از شاگردانش، باز دیدن جغرافیای تاثیرش بر افکار و دیدگاه های مختلف ذیل تفکر اسلامی-انقلابی بود.
,اینگونه بود که وی حیات خلوتی برای تفکراتش بر نمی گزید. عرصه نگاهش بسیط بود و حوزه تاثیرش عمیق. حرکت در سطح را برای توسعه فعالیت ها بر می گزید ولی تعمیق را استراتژی موثرتری می یافت.
,به ترکیب بندی تیمی قائل بود ولی آن را دستاویز فعالیت های فردی قرار نمی داد و اهداف را در تراز نظام و انقلاب دسته بندی می کرد؛ این می شد که محدوده مسجد امام علی علیه السلام تا شعاع چندین کیلومتری تحت تاثیر افکارش، همراهش بود و این همراهی هنوز هم امروزه در جبهه های فرهنگی شهر قابل رصد و مطالعه است.
,این جوان ۲۹ ساله که مرد با تجربه میدان عمل بود به واقع عامل به بی ادعایی بود و مایل به جانشین پروری.
,از یافته های ۳۰ سال اخیر از رفتار شناسی شهید فرهنگی اصفهان اینکه وی خود را استاندارد مطلق تلقی نمی کرد و فرشی برای تردد سالم جریان فکری انقلاب بر روی انحرافات آن زمان پهن می کرد. خود را در کشتی انقلاب می دید و برای سلامت همه سرنشینان به ساحل امن آرامش پارو می زد.
,در کنار لزوم دیده شدن مظلومیتی که بر شهدای ۷ تیر رفت بررسی و جریان شناسی رفتاری شهدای آن روز خصوصا شهید اژه ای می تواند الگویی از رفتارشناسی فرهنگی را معرفی کند تا الزاما عملکرد فرهنگی را با تراز معادلات ریاضیِ صرف وزن کشی نکنیم و اگر هم چنین شد راحت و بی رودربایستی بتوانیم به عملکردها نمره بدهیم؛ یا اگر در معرض نمره و قضاوت قرار گرفتیم به جای اینکه متعجب به نمره و کارنامه بنگریم به عملکردها و تاثیرها بنگریم.
,بی شک اگر بنا بر نمره دهی و بارم بندی قرار گیرد نمره “سه واحد عملی” شهیدی که درسش را زیر آوارهای ساختمان حزب جمهوری اسلامی با نمره عالی پاس کرد؛ بسیار بیشتر از نمره “تک واحد آزمایشگاهی” این روزهای ما خواهد بود و این می شود که نتوان سر از این قیاس بلند کرد.
,باید شاخصه هایی که یک جوان دهه ۵۰ را شانه به شانه شهیدی که «یک ملت بود برای این ملت» به اوج رساند، خوانده و خوانش شود. شاخصه هایی که این روزها آنقدر نباید به سمت کمرنگی برود که حتی بازخوانی آرا و اندیشه های شهیدش منجر به آن شود که شهر از کنار هفتم تیر اینقدر با آرامش و با عرض شرمندگی بی خیالی عبور کند!
,سعید ساکت
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه