به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از ندای ارومیه، حدود سه سال از تصدی جناب آقای روحانی بر سکان اجرایی کشور میگذرد و درحالیکه زمان پاسخگویی به وضعیت و نحوه عملکرد چندساله دولت فرا رسیده است، متاسفانه هیچ جوابی به جز فرافکنی و حواله مشکلات به دولت قبل، از مسئولین شنیده نمی شود.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, ندای ارومیه،,آقای روحانی که به سال پایانی عمر دولت خود رسیده است، همچنان احساس میکند که در فضای تبلیغات و انتخابات قرار دارد و لذا در نطق ها و سخنرانی های خود، همچنان مشغول دادن وعده ها و قول های بدون پشتوانه عملیاتی و ادعای گشایش اقتصادی و عبور از رکود و تورم می باشد.
,از سوی دیگر تعطیلی کارخانه ها و بیکاری کارگران، افت شدید شاخص بورس، صعود قیمت ها با شیب ملایم! قطع یارانه مردم و رکود ویرانگر حاکم بر بازار، توخالی بودن وعده های رئیس جمهور محترم با بیش از پیش آشکار ساخته است.
,قصه ی پرغصه ی پرداخت های چند صد میلیونی به مدیران دستگاه ها و نهاد های دولتی نیز برغم و اندوه مردم نجیب و بردبار کشور عزیزمان افزوده امروزه کار به جایی رسیده است که رهبری نظام از اوضاع اسفناک اقتصادی کشور و بیکاری و بی پولی ملت ابراز شرمندگی میکنند و با این حال آقایان دولتی همچنان از شکوفایی اقتصاد کشور دم میزنند.
,توافق برجام نیز که از آن به عنوان بزرگترین توافق قرن ! یاد میشد و قرار بود همه تحریم هارا یکجا برطرف کند و عزت و احترام منطقه ای و جهانی به ما بخشد و حتی مشکل آب خوردن ما را هم حل کند، امروزه به خسارت محض بدل گشته است و مدیران خرد و کلان دولتی به نا کارآمدی و عدم موفقیت آن در رفع مشکلات کشور اقرار میکنند.
,وزرای اقتصادی دولت که عمدتا با مشکل کهولت سن دست و پنجه نرم میکنند، به دلیل برخورداری از دارائی های میلیاردی و عضویت در هیات مدیره ی ده ها شرکت و کارخانه توانایی کار و تلاش شبانه روزی برای حل مشکلات کشور را ندارند. چرا که مدیریت این همه اموال و دارائی خود به یک وزیر نیاز دارد و این گونه است که بعد از گذشت سه سال آقای وزیر خبر از بروز فاجعه در صنعت و اقتصاد کشور می دهد.
,آقای لاریجانی و دار و دسته ی محترمشان که اعضای دولت گذشته را به بهانه ها و دلایل درست و غلط به صلابه میکشیدند، این بار در معامله ای برد-برد مقابل ضعف ها و بی تدبیری های دولت تدبیر روزه سکوت گرفته اند تا در عوض از حمایت دولت در حفظ قدرت خود در مجلس برخوردار شوند. لازم است از این آقایان پرسید که چه تعداد کارخانه مانند ارج و پارس باید تعطیل شوند و چند کارگر باید به خاطر اعتراض به اخراج خود، شلاق بخورند تا حضرات زد و بند های سیاسی برای حفظ قدرت کنار بگذارند و وظیفه نظارتی خود را انجام دهند؟
,نه آقای لاریجانی! صندلی های سبز مجلس نرم تر از آنند که شما درد و سوز شلاق هایی که بر گُرده کارگران می نشیند را احساس کنید و شایدهم تنبیه با شلاق،عاقبت کسانی باشد که اثرات آفتاب تابان برجام را احساس نمیکنند!
,در پایان از آقای روحانی انتظار می رود که نه برای نجات اقتصاد کشور لااقل اینبار برای نجات دولت خود از تبدیل شدن به اولین دولت یک دوره ای بعد از انقلاب کاری کنند و این پیرمردهای خسته با انتظاراتی که در توانشان نیست بیش از این آزار نکشند و با ایجاد تغییرات اساسی در کابینه خود، مدیرانی متخصص، با نشاط و انگیزه، اهل تلاش و مجاهدت خستگی ناپذیر را جایگزین آن ها نمایند.
,به شرطی که کار از کار نگذشته باشد..
,* یاسین سرخوش، دانش آموخته علوم سیاسی و فعال دانشجویی
]
ارسال دیدگاه