به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سرویس بین الملل دانا رضوی، یکی از مهمترین مسائلی که حداقل بیش از چهار دهه ذهن سیاست‌مداران ترک را به خود مشغول کرده است مسئله پیوستن ترکیه به اتحادیه اروپا است. در تاریخ معاصر ترکیه، که از الغای حکومت عثمانی به این سو آغاز می‌گردد، مهمترین مسئله در تدوین سیاست‌های کلان داخلی و خارجی این کشور رسیدن به آرزوی دیرینه خود مبنی بر پوستن به اتحادیه اروپا است، روندی که خواه گروه حاکم در ترکیه اسلام گرایان «عدالت و توسعه» باشند یا جریانهای سکولار و لائیک دست راستی همچون حزب «مام میهن» و «راه راست» و چه احزاب لائیک و ارتودوکس دست چپی همچون حزب «جمهوری خواه خلق» این مهم چندان تفاوتی نخواهد کرد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, دانا رضوی,
به اذعان تحلیل گران، آغاز پیوند ترکیه با اروپا از زمان حکومت عثمانی و بویژه جنگ کریمه شروه شد. ولی به نظر می‌رسد که پس از تشکیل حکومت جمهوری ترکیه و حرکت این کشور به سمت الگوهای غربی توسط آتاتورک و جانشینان وی روند تلاش ترکیه برای اروپایی شدن شدت گرفت. هرچند که ترکها در سال 1949 با عضویت در شورای اروپا اولین گام را برای همگرایی با اروپا برداشته‌اند و با عضویت در ناتو در سال 1952 این گام را تکمیل کردند، ولی اکثریت اعتقاد بر این دارند که تلاش اصلی ترکیه برای اروپایی شدن به سال 1963 و امضای پیمان همکاری‌های اروپا بر می‌گردد.
در جهان دو قطبی آن روزگار، علیرغم اینکه ترکیه در گروه کشورهای حامی غرب قرار داشت به دلیل پاره‌ای از مشکلات داخلی نتوانست روند همگرایی خود با اروپا را تکمیل کند. در سالهای بعد ورود یونان، این دشمن دیرین آنکارا به جرگه گشورهای اروپایی، فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و دراولویت قرار گرفتن گشورهای تازه از بند رسته از شوروی برای جذب در اتحادیه اروپا و در نهایت ادامه یافتن موانع و مشکلات ترکیه شکست و ناکامی دیگری را بر رهبران ترک تحمیل کرد.
در دسامبر 2004 رهبران گشورهای اروپایی بعد از گذشت حداقل 42 سال علی رغم تمامی اصلاحات دولت آنکارا برای جلب نظر اروپایی ها این اتحادیه تنها بر سر گفتگو با ترکیه درسوم اگتبر 2005 موافقت گردند، گفتگوهایی که پس از گذشت حدود 4 سال از آغاز آن نه تنها هنوز به نتیجه مطلوب نرسید، بلکه با ادامه خواسته‌های غیر متعارف از ترکیه از سوی اتحادیه اروپا همچنان این دور باطل ادامه یافت؛ به طوری که همچنان از ترکها به عنوان نا کام اصلی در پیوستن به اتحادیه اروپا یاد می‌شود.
مهمترین عوامل ناکامی اردوغان در راه اتحادیه
مسئله عضویت ترکیه و موانع عضویت این کشور برای رسیدن به این مهم در چند مسئله است. مهمترین مولفه و مانع پیوستن ترکیه به مسائلی چون، دخالت نظامیان در سیاست، نقض حقوق بشر، نابسامانی های اقتصادی، اختلافاتش با یونان و ارمنستان و حمایت اردوغان از گروه‌های تروریستی بنیادگرا در منطقه، همچون داعش را می‌توان از مهمترین موانع پیوستن ترکیه به اتحادیه اروپا دانست. اما در کنار این عوامل، می‌توان به نقش اسلام و رشد اسلام گرایی در ترکیه، روابط ترکیه و غرب، لائیسم را به عنوان عوامل بازدارنده اتحادیه دانست.
در کنار عوامل ذکر شده برخی عوامل چون، روند کند اصلاحات در ترکیه و طرح مسائل حقوق بشری و سیاسی را می توان به آن افزود. همچنین محدودیتهای سیاسی و عدم آزادی‌های مدنی لازم نیز از دیگر موانع است. در واقع این کشور دارای قوانینی علیه آزادی مطبوعات، بیان، اجتماعات و دین است. قوانین حتی مردم را از صحبت کردن به زبانی خاص و یا پوشیدن لباس هایی خاص باز می دارد. در یکی از بندهای قانون اساسی ترکیه آمده است: ‹‹ قانون می تواند به پیروی از نص صریح و روح قانون اساسی و با هدف پاسداری از یکپارچگی بخش‌ناپذیر کشور و حفظ قلمرو و ملت، حاکمیت ملی، جمهوری، امنیت ملی، نظم عمومی، صلح همگانی، منافع عمومی و اخلاق و سلامت عمومی، حقوق و آزادی های اساسی را محدود سازد.»
همچنین سیستم سیاسی میلیتاریزه و ارتش سالاری در ترکیه که مورد احترام عمومی است نیز یک مانع دیگر برای ورود به اتحادیه است. در این کشور ارتش جایگاهی حکومتی و حضوری قدرتمندی دارد. به دلیل آنکه به مردم باورانده شده است که حامی نظام است و بقای نظام بستگی به قوت و قدرت ارتش دارد. ارتش کودتاهای 1960، 1971، 1980 را در ترکیه رهبری و در سال 1997نیز شبه کودتایی را بر علیه اربکان اعمال کرد. لذا این رویکرد اردوغان باعث شده تا اتحادیه اروپا چندان روی خوشی به آن نشان ندهند. حمایت از گروه‌های ترویستی داعش و بنیادگرا، مداخله و حمایت نظامی از این گروهها باعث شده تا اتحادیه اروپا درخواست ترکها رابرای پیوستن به اتحادیه رد کند.
انتهای پیام/
,
به اذعان تحلیل گران، آغاز پیوند ترکیه با اروپا از زمان حکومت عثمانی و بویژه جنگ کریمه شروه شد. ولی به نظر می‌رسد که پس از تشکیل حکومت جمهوری ترکیه و حرکت این کشور به سمت الگوهای غربی توسط آتاتورک و جانشینان وی روند تلاش ترکیه برای اروپایی شدن شدت گرفت. هرچند که ترکها در سال 1949 با عضویت در شورای اروپا اولین گام را برای همگرایی با اروپا برداشته‌اند و با عضویت در ناتو در سال 1952 این گام را تکمیل کردند، ولی اکثریت اعتقاد بر این دارند که تلاش اصلی ترکیه برای اروپایی شدن به سال 1963 و امضای پیمان همکاری‌های اروپا بر می‌گردد.
,,
در جهان دو قطبی آن روزگار، علیرغم اینکه ترکیه در گروه کشورهای حامی غرب قرار داشت به دلیل پاره‌ای از مشکلات داخلی نتوانست روند همگرایی خود با اروپا را تکمیل کند. در سالهای بعد ورود یونان، این دشمن دیرین آنکارا به جرگه گشورهای اروپایی، فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و دراولویت قرار گرفتن گشورهای تازه از بند رسته از شوروی برای جذب در اتحادیه اروپا و در نهایت ادامه یافتن موانع و مشکلات ترکیه شکست و ناکامی دیگری را بر رهبران ترک تحمیل کرد.
,,
در دسامبر 2004 رهبران گشورهای اروپایی بعد از گذشت حداقل 42 سال علی رغم تمامی اصلاحات دولت آنکارا برای جلب نظر اروپایی ها این اتحادیه تنها بر سر گفتگو با ترکیه درسوم اگتبر 2005 موافقت گردند، گفتگوهایی که پس از گذشت حدود 4 سال از آغاز آن نه تنها هنوز به نتیجه مطلوب نرسید، بلکه با ادامه خواسته‌های غیر متعارف از ترکیه از سوی اتحادیه اروپا همچنان این دور باطل ادامه یافت؛ به طوری که همچنان از ترکها به عنوان نا کام اصلی در پیوستن به اتحادیه اروپا یاد می‌شود.
,,
مهمترین عوامل ناکامی اردوغان در راه اتحادیه
,مسئله عضویت ترکیه و موانع عضویت این کشور برای رسیدن به این مهم در چند مسئله است. مهمترین مولفه و مانع پیوستن ترکیه به مسائلی چون، دخالت نظامیان در سیاست، نقض حقوق بشر، نابسامانی های اقتصادی، اختلافاتش با یونان و ارمنستان و حمایت اردوغان از گروه‌های تروریستی بنیادگرا در منطقه، همچون داعش را می‌توان از مهمترین موانع پیوستن ترکیه به اتحادیه اروپا دانست. اما در کنار این عوامل، می‌توان به نقش اسلام و رشد اسلام گرایی در ترکیه، روابط ترکیه و غرب، لائیسم را به عنوان عوامل بازدارنده اتحادیه دانست.
,,
در کنار عوامل ذکر شده برخی عوامل چون، روند کند اصلاحات در ترکیه و طرح مسائل حقوق بشری و سیاسی را می توان به آن افزود. همچنین محدودیتهای سیاسی و عدم آزادی‌های مدنی لازم نیز از دیگر موانع است. در واقع این کشور دارای قوانینی علیه آزادی مطبوعات، بیان، اجتماعات و دین است. قوانین حتی مردم را از صحبت کردن به زبانی خاص و یا پوشیدن لباس هایی خاص باز می دارد. در یکی از بندهای قانون اساسی ترکیه آمده است: ‹‹ قانون می تواند به پیروی از نص صریح و روح قانون اساسی و با هدف پاسداری از یکپارچگی بخش‌ناپذیر کشور و حفظ قلمرو و ملت، حاکمیت ملی، جمهوری، امنیت ملی، نظم عمومی، صلح همگانی، منافع عمومی و اخلاق و سلامت عمومی، حقوق و آزادی های اساسی را محدود سازد.»
,,
همچنین سیستم سیاسی میلیتاریزه و ارتش سالاری در ترکیه که مورد احترام عمومی است نیز یک مانع دیگر برای ورود به اتحادیه است. در این کشور ارتش جایگاهی حکومتی و حضوری قدرتمندی دارد. به دلیل آنکه به مردم باورانده شده است که حامی نظام است و بقای نظام بستگی به قوت و قدرت ارتش دارد. ارتش کودتاهای 1960، 1971، 1980 را در ترکیه رهبری و در سال 1997نیز شبه کودتایی را بر علیه اربکان اعمال کرد. لذا این رویکرد اردوغان باعث شده تا اتحادیه اروپا چندان روی خوشی به آن نشان ندهند. حمایت از گروه‌های ترویستی داعش و بنیادگرا، مداخله و حمایت نظامی از این گروهها باعث شده تا اتحادیه اروپا درخواست ترکها رابرای پیوستن به اتحادیه رد کند.
,,
انتهای پیام/
,
ارسال دیدگاه