حلول ماه رمضان و رسوم زیبای آن در آیینه استان/کردستان قاب بندگی به درگاه باری تعالی شد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کُردتودی، بندگی به درگاه خدا در این ماه با روزه داری تجلی می یابد و چه زیبا تجلی می کند که آیینه رخ تمایی بندگان عارف و عاشق را وادار به تعظیم می کند، آن هم در شرایطی که طولانی ترین ساعات روزه داری را تجربه می کنند.

مردم استان کردستان با غنای فرهنگی که دارند آداب و سنن بسیاری را در ماه رمضان با ترکیب فرهنگ و رسوم خود اجرایی می کنند.

 چه بخواهیم، چه نخواهیم، با گذشت زمان آداب و رسوم ها رنگ و بوی خود را از دست می دهند. سال هایی که از پی هم می گذرند، گواه این ادعا هستند که بسیاری از رسوم مردم به مرور در بین مردم کمرنگ شده و به طبع آداب ماه رمضان نیز مانند بقیه رسوم دستخوش تغییراتی شده است.

یکی از زیباترین رسوم فراموش شده رمضان کوبیدن درهای همدیگر برای بیدار شدن در وقت سحر بود که نشان از اهمیت گرسنه نماندن همسایه در فردای روز رمضان داشت.

در روزگار قدیم مردم برای دیدن هلال ماه کاسه آب و آیینه را برمی داشتند و با ظرف سبزه راهی پشت بام خانه می شدن تا خود شاهد دیدن هلال ماه و آغاز ماه رمضان باشند.

در قدیم در شهرهای کردستان مرسوم بود که یک ساعت قبل از افطار روزه داران با بقچه‌ هایی پر از خرما و یک نوع نان مخصوص (برساق) به مسجد می‌ رفتند و در مسجد مراسم افطاری را برگزار می ‌کردند اما امروزه این رسم تقریبا به دست فراموشی سپرده شده است و کمتر کسی برای مراسم افطاری به مسجد می ‌رود.

تراویح، منشوری دل انگیز و خوانی گسترده تا حریم خدا

 از دیگر رسوم کردستانی ها که هم اکنون هم ادامه دارد این است که شب ‌ها بعد از خوردن افطار، مرد‌ها و زنان برای نماز عشاء دوباره به مسجد رفته و نماز تراویح و و‌تر را نیز اقامه می‌کنند افراد میانسال و پیر که نمی‌توانند به مسجد بروند این نماز‌ها را در خانه به صورت فرادی انجام می‌ دهند.

تراویح به نمازهایی اطلاق می‌شود که در شب‌های ماه رمضان پس از نماز عشاء به جماعت ‌خوانده می شود این نماز بیست رکعتی است، اما پس از هر دو رکعت سلام داده می‌شود، که پس از هر چهار رکعت ترویحه انجام می‌شود و از این رو آن را نماز تراویح می‌نامند. ترویحه، وقفه کوتاهی است که از آن برای خواندن دعا یا اذکار استفاده می‌شود.

نوای « مرحبا یا شهر رمضان...» اشک شوق ناشی از عبادت و عبودیت را بر دیدگان نمازگزاران می نشاند و  در این شبها خدا تا ابتدای نوک انگشت دستان به دعا برافراشته نزدیک بود تا بزرگ و کهتر همه از جنس ستاره مشرقی باشند.

شستشوی منازل در آستانه حلول رمضان رسم دیرینه قروه ای ها

مردم شهرستان قروه همانگونه که در آستانه نوروز خانه های خود را از آلودگی ها پاک می کنند یکبار دیگر با اشتیاقی بیشتر از گذشته به خانه تکانی می پردازند و به استقبال ماه میهمانی خدا می روند.

این خانه تکانی تنها منحصر به خانه ها نمی شود و زنان خانه دار با آب و جارو کردن کوچه ها از انتظار خود برای حلول ماه مبارک رمضان سخن می گویند و جوانان هم به مساجد می روند و وظیفه تمیز کردن آنجا را بر عهده دارند.

یکی از آداب و رسومی که مردم شهرستان قروه در اجرای آن اهتمام ویژه ای دارند برگزاری محافل جزءخوانی قرآن کریم در مساجد است که همه روزه مردم با حضور در این محافل یک جزء از قرآن کریم را قرائت می کنند تا اینکه در پایان ماه مبارک رمضان قرآن مجید به صورت کامل ختم می شود.

پخش نذورات و توزیع افطاری در میان مردم با کمک کودکان به منظور آشنا کردن آنها با آداب و رسوم رمضان از دیگر مراسمات ویژه ماه رمضان است.

کیسه دوزی زنان و دختران بیجاری برای برکت دادن به ایام سال

شب نشینی از رسوماتی است که مردم شهرستان بیجار در ماه مبارک رمضان به آن توجه ویژه ای دارند و پس از خوردن افطاری برای دیدن یکدیگر و به جا آوردن صله رحم به شب نشینی می روند و در بیشتر مواقع از بزرگترهای خود سرکشی می کنند.

در مراسمات شب نشینی ماه رمضان رسم بر آن است که همه فرزندان یک خانواده در منزل پدری خود حضور می یابند و با پدر و مادر خود دیدار دوباره ای دارند و از برکات ماه مبارک رمضان و نحوه گذراندن روز خود سخن می گویند.

در بام ایران، همچنین رسم است که زنان و دختران در شب بیست و هفتم ماه مبارک، بعد از تمام شدن نماز عشاء کیسه پول می دوختند، بعد از دوختن کیسه، یکی دو سکه پنج ریالی یا دو ریالی را به هفت نفر می دهند تا هفت قول هو الله بخوانند و به سکه ها بدمند، آنگاه سکه ها را به کیسه می دوزند و عقیده دارند ماه رمضان ماه خیرات و برکت است و با دوختن کیسه پول، خداوند روزیشان را زیاد می کند.

در شهرستان سروآباد علاوه بر آنکه تظاهر و روزه خواری در آن دیده نمی شود بلکه در تزکیه نفس و انجام عبادات و فرایض مقدس این ماه مردم به شدت مقید هستند.

در گذشته انواع نان و کلوچه توسط بانوان پخته شده و برای افطار کردن روزه‌داران در مساجد توزیع می‌شد و این کار کم و بیش در روستاهای منطقه سروآباد هم اکنون نیز انجام می‌شود.

ماه رمضان سرشار از معنویت است که هر کس به اندازه نیازش می تواند توشه ای برای آخرت خود جمع آوری نماید.

بیشتر خانواده‌های طبقه متوسط و بالای کردستان در اکثر شهرها در ماه رمضان کولیره پخته و میان مردم محل یا افراد نیازمند توزیع می‌کنند. به طوری که در روز ۲۶ و ۲۷ ماه رمضان، تقریبا تمام خانواده‌های استان کردستان روزه ‌شان را با کولیره و ماست باز می‌ کنند.

کردستانی های قدیم براین باور بودند که با دلی پر از کینه و کدورت نباید گام به اقلیم رمضان گذاشت، برای همین غبار روبی از دل ها و رفع اختلاف با نزدیکان در زمره آیین های استقبال از ماه مبارک قرار می گرفت، رسومی زیبا که امروزه هم پیدا می شود اما نه به آن شدت که در قدیم وجود داشت.

انتهای پیام/م