نگرانی رهبر انقلاب از حضور ایران در تجارت جهانی/ خطر سقوط در دره WTO

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صاحب نیوز، وزیر صنعت از پیوستن ایران به سازمان تجارت جهانی تا دو سال آینده خبر می دهد.

پیوستن به WTO در حالی به عنوان راه حل بهبود اقتصاد و صنعت کشور مطرح می شود که بیشتر مشکلات اقتصاد ریشه داخلی داشته و پیوستن به تجارت جهانی در وضعیت فعلی نتیجه ای جز نابودی صنعت و تولید نخواهد داشت.

سخنان رهبر معظم انقلاب در مراسم ارتحال حضرت امام نیز ناشی از نارضایتی ایشان از پیوستن به تجارت جهانی است. ایشان بر استقلال اقتصادی کشور تاکید می کنند و می گویند: استقلال اقتصادی یعنی هضم نشدن در هاضمه‌ی اقتصاد جامعه‌ی جهانی، آمریکایی‌ها بعد از مذاکرات گفتند معامله‌ هسته‌ای باید موجب ادغام اقتصاد ایران در اقتصاد جهانی بشود ولی ادغام اقتصاد یک کشور در اقتصاد جهانی، افتخار نیست، خسارت است.

رهبر انقلاب معتقدند که پیوستن به تجارت جهانی منجر به فلج شدن اقتصاد کشور می شود چرا که مقصود آنها درتحریم، فلج کردن اقتصاد ایران بود، حالا هم از جمله اهدافشان بلعیدن اقتصاد ایران به‌ وسیله‌ هاضمه‌ اقتصاد بین‌المللی است که سردمدار آن آمریکا است، استقلال اقتصادی تنها با اقتصاد مقاومتی به‌دست می‌آید.

سازمان تجارت جهانی نهادی است که کشورها از طریق عضویت در آن تلاش می کنند توانمندی های خود را به جهان خارج انتقال دهند. یعنی اگر کشوری دارای تولیدات صادراتی باشد وقتی عضو این سازمان شد دیگر با مانعی رو به رو نیست اما برای کشوری که عضو نیست سایر کشورها می توانند محدودیت هایی اعمال کنند.

از سوی دیگر کشوری که عضو سازمان تجارت جهانی باشد نمی توانند آن را تحریم کنند و تحریم اقتصادی اعضای این سازمان معنی ندارد. عضویت در سازمان تجارت جهانی یعنی درها را به روی کشورهابازگذاشتن و برخورد یکسان با اعضا داشتن یعنی نمی توان با اعضا با تبعیض برخورد کرد.

هر چند این تعریف بسیار فریبنده به نظر می رسد ولی بر خلاف کسانی که معتقدند حضور ایران در عرصه تجارت جهانی باعث رشد اقتصادی این کشور شده و با جذب سرمایه های خارجی می توان نرخ بیکاری را نیز کاهش داد، باید گفت که پیوستن ایران به سازمان تجارت جهانی نمی‌تواند توسعه اقتصادی ایران را تضمین کند.

در واقع تجارت آزاد تنها می‌تواند شانس یک کشور را برای دریافت تجربه بیشتر در رشد اقتصادی افزایش دهد اما درصورتی‌ که یک کشور دارای نهادهای ضعیف اقتصادی باشد نباید انتظار بیش‌ از حدی از تجارت جهانی داشت.

حذف و یا کاهش تعرفه های واردات هر چند پایانی بر قاچاق کالا در کشورهای عضو WTO محسوب می شود ولی در کشوری همانند ایران که کیفیت کالاهایش چندان تعریفی نداشته و افزایش تعرفه واردات همتایان، تنها مزیت اقتصادی آن محسوب می شود، با گشوده شدن مرزهای اقتصادی باید در انتظار تعطیلی صنعت و سایر تولیدات بود.

هر چند عضویت کشور در این سازمان می تواند به منزله فرو ریختن کامل تحریم های اقتصادی باشد اما در عین حال نباید فراموش کرد که متاسفانه اصلی ترین توانمندی ایران صادرات نفت است و نفت تنها محصولی است که از قوانین سازمان جهانی تجارت مستثنا شده است!

موضوع عضویت ایران در سازمان جهانی تجارت باید در چارچوب تحولات روابط تجاری بین المللی و امکانات و محدودیت های داخلی مورد ارزیابی قرار گیرد که در غیر این صورت فرو ریختن اقتصاد نحیف و وابسته به نفت ایران حتمی است.

فعالیت قدرتمند در بخش های دانش بنیان و تولیدات صنعتی مدرن می تواند ایران را در مقابل مضرات پیوستن به WTO بیمه کند. از طرف دیگر باید اقتصاد کشور متناسب با عضویت در این سازمان سازماندهی شود که در غیر این صورت بخش های زیادی از اقتصاد ایران آسیب کلی می بیند.

اگر بخش های دانش بنیان را مورد حمایت شفاف، هدفمند و غیرفسادآور قرار بگیرد، توان صادرات محصولات غیر نفتی رشد کرده و در این صورت می توان گفت که عضویت در این سازمان می تواند مفید باشد.

امروز به طور قاطع می توان گفت که برنامه ریزی دقیقی برای عضویت در سازمان تجارت جهانی نداریم و تنها برای فرار از تحریم ها در سفرهای خارجی به دنبال هم پیمان و حامی برای دور زدن آمریکا و حضور در عرصه تجارت جهانی هستیم.

این روند در حالی اتفاق می افتد که در مدت کوتاهی که از برجام می گذرد، صادرات ایران از مرز کشورهای همسایه فراتر نرفته چرا که نه تنها کیفیت و قیمت بعضی از کالاهای ایرانی توان رقابت با همتایان اروپایی خود را ندارد که استانداردهای صادراتی ایران نیز مورد پذیرش بازارهای هدف اروپایی و آمریکایی نیست. در این صورت و در شرایطی که هنوز اقتصاد مقاومتی به اجرا در نیامده است، چگونه می توان در میدان تجارت جهانی تاب آورد.

انتهای پیام/م