ما در شب میلاد امام زمان(عج) سالم نبودیم!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سلامت نا، وقتی دچار یک بیماری مانند سرماخوردگی می شویم، به پزشک مراجعه می کنیم و مقداری توصیه و دارو همراه با خود به خانه می بریم. وقتی که دوره بیماری طی شد و بیماری ما بهبود یافت، به خانواده خود می گوئیم که « بالأخره خوب شدم، هیچ نعمتی مثل سلامتی نیست، قدرش را باید دانست». امّا مشکل ما اینجاست که سلامت را دقیقاً معادل Health می دانیم که خود این اشتباه بزرگی است و سلامت را فقط در سالم بودم جسم و درمان شدن می بینیم. امّا بزرگان طب معتقدند که سلامت جسمانی تنها یکی از ابعاد آن است و یکی دیگر از ابعاد مهم آن، سلامت اجتماعی است. از طرفی به فردی که صرفاً سلامت جسمانی دارد فرد سالم اطلاق نمی شود و می بایست در تمام پارامترهای سلامت شاخص قابل قبولی را داشته باشد.

کسی چه می داند، شاید ما هم بیمار باشیم. چرا که فقدان سلامت اجتماعی نه دارو و نه پزشک لازم دارد. به هر حال شخص ما سلامت نداشته باشیم یا خیر، متأسفانه می بینیم که برخی از هموطنان ما در گوشه و کنار شهرهای کوچک و بزرگ دست به اقداماتی می زنند که آمار سطح سلامت شهرها را در یک شب پائین می کشند. اعیاد مبارک و خجسته ای مانند شب نیمه شعبان که سراسر شهرها مملو از نذری در ظروف یک بار مصرف است گواهی خوبی است برای این مدّعا. چرا که به ساعات پایانی شب نزدیک می شویم و دیگر اثری از انسان ها نیست تا بهتر کف خیابان ها را ببینیم، یادگاری آن ها را می بینیم که به رسم زیبایی شهری قرار است خیابان هایش دوباره تحویل همان انسان ها شود، کارگرهای مظلوم شهرداری ها، اقدام به پاکسازی خیابان ها می کنند.

ما بیماریم؟

چرا ما بیمار هستیم؟ و چرا به بیماری خود اهمیّت نمی دهیم؟ اگر پاکبانان شهرداری نباشند، فردا صبح برای تردد در شهر، چه خواهیم دید؟ بهتر است بدانیم که بر اساس نظر روانشناسان، تقابل مستمر انسان با چهره های کثیف، مانند کثیفی خیابان ها، اتاق، منزل و … به شدّت در روحیه و قدرت مانور تصمیم گیری فرد تأثیر مخربی خواهد داشت. همچنین روانپزشکان می گویند که یکی از پیش زمینه های احتمالی پرخاشگری، محیط های شلوغ و کثیف است و نکته جالب تر اینجاست که اگر افراد صرفاً به دنبال سلامت جسمانی هستند هم مجبور به رعایت این نکات مهم هستند. چرا که محیط زیست سالم، از الزامات وجود شهروندان سالم است.

در کشور های دیگر دنیا جرم ریختن زباله چگونه است ؟

برای مثال در کشور سوئد ریختن زباله در خیابان جریمه نقدی دارد این قانون جرائم نقدی را برای انداختن برخی از زباله ها تعیین کرده است که می توان برای نمونه به انداختن شیشه های خالی، جعبه های ذغال یا گریل های یک بار مصرف و قوطی های نوشیدنی در خیابان و معابر عمومی اشاره کرد، جریمه ی تعیین شده، ۸۰۰ کرون است.

در کشور کره جریمه ریختن اندکی زباله در خیابان برابر با ۱۱ تا ۱۳ درصد پایه حقوق یک کارمند است. همچنین در سنگاپور ریختن زباله در معابر عمومی جرم محسوب می‌شود و پلیس می‌تواند فردی را که در معابر و خیابان‌ها آشغال ریخته جریمه کند.

 جالب تر این که اگر فردی سه بار به دلیل کثیف کردن خیابان‌ها، توسط پلیس سنگاپور جریمه شود برای بار چهارم دولت او را مجبور خواهد کرد یکشنبه با پیشبندی که روی آن عنوان « من شهر را کثیف کرده‌ام » نوشته شده است، خیابان‌های شهر را جارو کند. پلیس انگلیس نیز رانندگانی را که از خودرو زباله به بیرون پرتاب می‌کنند، جریمه می‌کند. در ژاپن هر کس که کوچکترین زباله یا حتّی آب دهان را در معابر عمومی بریزد ۸۰ تا۱۶۰ ین جریمه می‌شود.

چرایی کثیف کردن شهر را می دانید؟

از نگاه جامعه شناسی و روانشناسی وقتی که مردم روی زمین آشغال می ریزند می توان دلالیل مختلفی را برای این حرکت از لحاظ علمی بازخوانی کرد. شاید یکی از دلایل را کارکرد نامطلوب نهادهای آموزشی و فرهنگی دانست ولی مهمترین عامل آن فقدان سلامت فرد است.

یکی دیگر از پیامدهای رهاسازی ظروف یکبار مصرف در شهر، گرفتگی معابر ورودی آب و فاضلاب شهری در مواقع بارانی است و نتیجه آن سرریز شدن به خیابان ها و به خطر افتادن سلامت فردی و شهری است. متأسفانه در کلانشهر اصفهان و در خیابان های عریض و طویل آن به کرّات این پدیده زشت مشاهده شد و این حرکات، با زیبایی شهر خدا منافات دارد. ظروف زیادی به خیابان ها ریخته شد که از جنس پلیمر و پلاستیک هستند و اگر وارد چرخه طبیعت شوند، با ویژگی تجزیه نشدن‌شان صدمات زیادی به گیاهان می‌زنند و در کنار آن بسیاری از مناطق توزیع نذری ها، هیچ سطل زباله ای تعبیه نکرده بودند. همه این ها پیامد‌های منفی زیادی برای بهداشت عمومی دارد و مدیران شهری باید هزینه‌های زیادی برای برگرداندن خیابان‌ها به حالت اولیه‌شان کنند.

پس با دست خودمان، سلامت خودمان را به خطر نیندازیم.

انتهای پیام /