به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ استاد میرجلال الدین کزازی در گفتگو با خبرنگار فرهنگ و هنر شبکه اطلاع رسانی مرصاد، در خصوص زمان فراگیری زبان به کودکان اظهار داشت: بی هیچ گمان، آموختن زبان، به ویژه زبان مادری می بایست در سالیان کودکی انجام بپذیرد. زیرا که کودک در این سالیان یکسره پذیرندگی است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, شبکه اطلاع رسانی مرصاد,
وی افزود: نیروها و توانش هایی که در کودک در سالیان آغاز زندگی درکارند، هرگز در سالیان سپسین نمودی نمی توانند داشت. پس از این سالیان می بایست بیشترین بهره را در آموزش و پرورش کسان برد، زیرا برپایه داستانی کهن که از این دید بسیار گویا و برازنده است «آنچه آدمی در سالیان خردی می آموزد به نقشی می ماند که بر سنگ زده می شود.نقش سالیان بسیار برجای خواهد ماند».
چهره ماندگار فرهنگ و ادب فارسی تصریح کرد: پس اگربر آن باشیم که زبان مادری و نیاکانی برترین آموزشی است که هر که هر فرد می تواند و می باید از آن برخوردار باشد، بهترین سالیان برای پرداختن به این آموزش، هرآینه،بی هیچ گمان، سالیان کودکی است.
این پژوهشگر زبان و ادبیات فارسی ادامه داد: اگر این سالیان از دست برود، آموزش زبان مانند هر آموزش دیگر، هرگز آنگونه که می باید در سالیان دیگر انجام نخواهد پذیرفت. پس بیشینه، تلاش، توان و برنامه ریزی در آموزش زبان به ناچار می باید بازگردد به سالیان خردی.
وی گفت: پس اگر بی گمانیم که در این سالیان است که کودک می باید زبان مادری و نیاکانی را در ایران که زبان پارسی است بیاموزد، اگر آموزش دادن زبان های بیگانه کمترین گزندی به کار آموزش زبان فراگیر بزند، کمترین درنگی در روند و کارو ساز این آموزش بیفکند می باید از آن پرهیز کرد؛ اما اگر برنامه آموزش آنچنان سنجیده، هوشمندانه، کارآمد باشد که بتوان دوشاش زبان نیاکانی زبان فراگیر، زبان مادری به هرنامی خوش می داریم می توانیمش نامید، زبان دیگر را هم به کودک آموخت بی گمان کاری خواهد بود بسیار شایسته و ارزشمند. زیرا که ما از توان فراگیری کودک در این سالیان بدین سان می توانیم بهره ای بیشتر ببریم.
رعایت نشدن شیوه آموزش زبان در پاره از شهرها
پروفسور کزازی تاکید کرد: اما راست این است که شیوه های آموزش، در پاره ای از شهرها یا آموزشگاه های ایران به گونه ای نیست که بتوان در کنار زبان مادری، زبان های بیگانه مانند انگلیسی، فرانسوی یا هر زبان دیگر را به شیوه ای سنجیده، به آیین و درست به کودک آموخت، به گونه ای که زیان و گزند و آسیبی به آموزش زبان فرا گیر نزند.
وی خاطرنشان کرد: اگر سرپرستان آموزش بیمناک باشند که آموختن زبان بیگانه گزندی و آسیبی به آموزش زبان فراگیر می تواند زد، می باید از آن بپرهیزند زیرا آموختن این زبان یعنی زبان میهنی و زبان فراگیر همواره در نخستینگی(اولویت) باشد.
هر ایرانی که زبان پارسی را نداند با تاریخ و فرهنگ خود پیوند نخواهند داشت
این استاد ادبیات و زبان فارسی و چهره ماندگار ادب پارسی ایران، در پاسخ به این سوال که «چرا اگر کودک زبان مادری را کامل فرا نگرفته نباید زبان های دیگری را به او آموخت؟» گفت: پاسخ این پرسش روشن است، زیرا که اگر کودک زبان نیاکانی خود را به درستی نیاموزد و نداند؛ چیستی ایرانی، فرهنگی، منشی و تاریخی خود را از دست خواهد داد. در همان سالیان کودکی، به گونه ای ناخواسته و ناآگاه به فرهنگ و چیستی بیگانه گرایش خواهد یافت.
وی تاکید کرد: زبان وارونه آنچه شاید کسان می اندیشند، تنها ابزار پیوند و گفتگو با دیگران نیست. زبان به راستی شالوده ذهن و اندیشده و منش هرکس را می ریزد. اگر ایرانی زبان پارسی را به درستی نداند، پیوندی استوار با تاریخ و فرهنگ و پیشینه ایرانی خویش نخواهد داشت. از همین روی سرانجام بیدی خواهد شد که بادی می تواند آن را به لرزه درآورد.
پروفسور کزازی خاطر نشان کرد: پس در هرآموزش زبان آنچه نخست می باید بدان اندیشید، برای آن برنامه ریخت و همه تلاش و توان را به سوی آن گرداند به استواری می گویم زبان پارسی است و زبان فراگیر میهنی ایرانیان در ایران پس از اسلام است.
وی افزود: نیروها و توانش هایی که در کودک در سالیان آغاز زندگی درکارند، هرگز در سالیان سپسین نمودی نمی توانند داشت. پس از این سالیان می بایست بیشترین بهره را در آموزش و پرورش کسان برد، زیرا برپایه داستانی کهن که از این دید بسیار گویا و برازنده است «آنچه آدمی در سالیان خردی می آموزد به نقشی می ماند که بر سنگ زده می شود.نقش سالیان بسیار برجای خواهد ماند».
چهره ماندگار فرهنگ و ادب فارسی تصریح کرد: پس اگربر آن باشیم که زبان مادری و نیاکانی برترین آموزشی است که هر که هر فرد می تواند و می باید از آن برخوردار باشد، بهترین سالیان برای پرداختن به این آموزش، هرآینه،بی هیچ گمان، سالیان کودکی است.
این پژوهشگر زبان و ادبیات فارسی ادامه داد: اگر این سالیان از دست برود، آموزش زبان مانند هر آموزش دیگر، هرگز آنگونه که می باید در سالیان دیگر انجام نخواهد پذیرفت. پس بیشینه، تلاش، توان و برنامه ریزی در آموزش زبان به ناچار می باید بازگردد به سالیان خردی.
وی گفت: پس اگر بی گمانیم که در این سالیان است که کودک می باید زبان مادری و نیاکانی را در ایران که زبان پارسی است بیاموزد، اگر آموزش دادن زبان های بیگانه کمترین گزندی به کار آموزش زبان فراگیر بزند، کمترین درنگی در روند و کارو ساز این آموزش بیفکند می باید از آن پرهیز کرد؛ اما اگر برنامه آموزش آنچنان سنجیده، هوشمندانه، کارآمد باشد که بتوان دوشاش زبان نیاکانی زبان فراگیر، زبان مادری به هرنامی خوش می داریم می توانیمش نامید، زبان دیگر را هم به کودک آموخت بی گمان کاری خواهد بود بسیار شایسته و ارزشمند. زیرا که ما از توان فراگیری کودک در این سالیان بدین سان می توانیم بهره ای بیشتر ببریم.
رعایت نشدن شیوه آموزش زبان در پاره از شهرها
پروفسور کزازی تاکید کرد: اما راست این است که شیوه های آموزش، در پاره ای از شهرها یا آموزشگاه های ایران به گونه ای نیست که بتوان در کنار زبان مادری، زبان های بیگانه مانند انگلیسی، فرانسوی یا هر زبان دیگر را به شیوه ای سنجیده، به آیین و درست به کودک آموخت، به گونه ای که زیان و گزند و آسیبی به آموزش زبان فرا گیر نزند.
وی خاطرنشان کرد: اگر سرپرستان آموزش بیمناک باشند که آموختن زبان بیگانه گزندی و آسیبی به آموزش زبان فراگیر می تواند زد، می باید از آن بپرهیزند زیرا آموختن این زبان یعنی زبان میهنی و زبان فراگیر همواره در نخستینگی(اولویت) باشد.
هر ایرانی که زبان پارسی را نداند با تاریخ و فرهنگ خود پیوند نخواهند داشت
این استاد ادبیات و زبان فارسی و چهره ماندگار ادب پارسی ایران، در پاسخ به این سوال که «چرا اگر کودک زبان مادری را کامل فرا نگرفته نباید زبان های دیگری را به او آموخت؟» گفت: پاسخ این پرسش روشن است، زیرا که اگر کودک زبان نیاکانی خود را به درستی نیاموزد و نداند؛ چیستی ایرانی، فرهنگی، منشی و تاریخی خود را از دست خواهد داد. در همان سالیان کودکی، به گونه ای ناخواسته و ناآگاه به فرهنگ و چیستی بیگانه گرایش خواهد یافت.
وی تاکید کرد: زبان وارونه آنچه شاید کسان می اندیشند، تنها ابزار پیوند و گفتگو با دیگران نیست. زبان به راستی شالوده ذهن و اندیشده و منش هرکس را می ریزد. اگر ایرانی زبان پارسی را به درستی نداند، پیوندی استوار با تاریخ و فرهنگ و پیشینه ایرانی خویش نخواهد داشت. از همین روی سرانجام بیدی خواهد شد که بادی می تواند آن را به لرزه درآورد.
پروفسور کزازی خاطر نشان کرد: پس در هرآموزش زبان آنچه نخست می باید بدان اندیشید، برای آن برنامه ریخت و همه تلاش و توان را به سوی آن گرداند به استواری می گویم زبان پارسی است و زبان فراگیر میهنی ایرانیان در ایران پس از اسلام است.
وی افزود: نیروها و توانش هایی که در کودک در سالیان آغاز زندگی درکارند، هرگز در سالیان سپسین نمودی نمی توانند داشت. پس از این سالیان می بایست بیشترین بهره را در آموزش و پرورش کسان برد، زیرا برپایه داستانی کهن که از این دید بسیار گویا و برازنده است «آنچه آدمی در سالیان خردی می آموزد به نقشی می ماند که بر سنگ زده می شود.نقش سالیان بسیار برجای خواهد ماند».
چهره ماندگار فرهنگ و ادب فارسی تصریح کرد: پس اگربر آن باشیم که زبان مادری و نیاکانی برترین آموزشی است که هر که هر فرد می تواند و می باید از آن برخوردار باشد، بهترین سالیان برای پرداختن به این آموزش، هرآینه،بی هیچ گمان، سالیان کودکی است.
این پژوهشگر زبان و ادبیات فارسی ادامه داد: اگر این سالیان از دست برود، آموزش زبان مانند هر آموزش دیگر، هرگز آنگونه که می باید در سالیان دیگر انجام نخواهد پذیرفت. پس بیشینه، تلاش، توان و برنامه ریزی در آموزش زبان به ناچار می باید بازگردد به سالیان خردی.
وی گفت: پس اگر بی گمانیم که در این سالیان است که کودک می باید زبان مادری و نیاکانی را در ایران که زبان پارسی است بیاموزد، اگر آموزش دادن زبان های بیگانه کمترین گزندی به کار آموزش زبان فراگیر بزند، کمترین درنگی در روند و کارو ساز این آموزش بیفکند می باید از آن پرهیز کرد؛ اما اگر برنامه آموزش آنچنان سنجیده، هوشمندانه، کارآمد باشد که بتوان دوشاش زبان نیاکانی زبان فراگیر، زبان مادری به هرنامی خوش می داریم می توانیمش نامید، زبان دیگر را هم به کودک آموخت بی گمان کاری خواهد بود بسیار شایسته و ارزشمند. زیرا که ما از توان فراگیری کودک در این سالیان بدین سان می توانیم بهره ای بیشتر ببریم.
رعایت نشدن شیوه آموزش زبان در پاره از شهرها
پروفسور کزازی تاکید کرد: اما راست این است که شیوه های آموزش، در پاره ای از شهرها یا آموزشگاه های ایران به گونه ای نیست که بتوان در کنار زبان مادری، زبان های بیگانه مانند انگلیسی، فرانسوی یا هر زبان دیگر را به شیوه ای سنجیده، به آیین و درست به کودک آموخت، به گونه ای که زیان و گزند و آسیبی به آموزش زبان فرا گیر نزند.
وی خاطرنشان کرد: اگر سرپرستان آموزش بیمناک باشند که آموختن زبان بیگانه گزندی و آسیبی به آموزش زبان فراگیر می تواند زد، می باید از آن بپرهیزند زیرا آموختن این زبان یعنی زبان میهنی و زبان فراگیر همواره در نخستینگی(اولویت) باشد.
هر ایرانی که زبان پارسی را نداند با تاریخ و فرهنگ خود پیوند نخواهند داشت
این استاد ادبیات و زبان فارسی و چهره ماندگار ادب پارسی ایران، در پاسخ به این سوال که «چرا اگر کودک زبان مادری را کامل فرا نگرفته نباید زبان های دیگری را به او آموخت؟» گفت: پاسخ این پرسش روشن است، زیرا که اگر کودک زبان نیاکانی خود را به درستی نیاموزد و نداند؛ چیستی ایرانی، فرهنگی، منشی و تاریخی خود را از دست خواهد داد. در همان سالیان کودکی، به گونه ای ناخواسته و ناآگاه به فرهنگ و چیستی بیگانه گرایش خواهد یافت.
وی تاکید کرد: زبان وارونه آنچه شاید کسان می اندیشند، تنها ابزار پیوند و گفتگو با دیگران نیست. زبان به راستی شالوده ذهن و اندیشده و منش هرکس را می ریزد. اگر ایرانی زبان پارسی را به درستی نداند، پیوندی استوار با تاریخ و فرهنگ و پیشینه ایرانی خویش نخواهد داشت. از همین روی سرانجام بیدی خواهد شد که بادی می تواند آن را به لرزه درآورد.
پروفسور کزازی خاطر نشان کرد: پس در هرآموزش زبان آنچه نخست می باید بدان اندیشید، برای آن برنامه ریخت و همه تلاش و توان را به سوی آن گرداند به استواری می گویم زبان پارسی است و زبان فراگیر میهنی ایرانیان در ایران پس از اسلام است.
وی افزود: نیروها و توانش هایی که در کودک در سالیان آغاز زندگی درکارند، هرگز در سالیان سپسین نمودی نمی توانند داشت. پس از این سالیان می بایست بیشترین بهره را در آموزش و پرورش کسان برد، زیرا برپایه داستانی کهن که از این دید بسیار گویا و برازنده است «آنچه آدمی در سالیان خردی می آموزد به نقشی می ماند که بر سنگ زده می شود.نقش سالیان بسیار برجای خواهد ماند».
چهره ماندگار فرهنگ و ادب فارسی تصریح کرد: پس اگربر آن باشیم که زبان مادری و نیاکانی برترین آموزشی است که هر که هر فرد می تواند و می باید از آن برخوردار باشد، بهترین سالیان برای پرداختن به این آموزش، هرآینه،بی هیچ گمان، سالیان کودکی است.
این پژوهشگر زبان و ادبیات فارسی ادامه داد: اگر این سالیان از دست برود، آموزش زبان مانند هر آموزش دیگر، هرگز آنگونه که می باید در سالیان دیگر انجام نخواهد پذیرفت. پس بیشینه، تلاش، توان و برنامه ریزی در آموزش زبان به ناچار می باید بازگردد به سالیان خردی.
وی گفت: پس اگر بی گمانیم که در این سالیان است که کودک می باید زبان مادری و نیاکانی را در ایران که زبان پارسی است بیاموزد، اگر آموزش دادن زبان های بیگانه کمترین گزندی به کار آموزش زبان فراگیر بزند، کمترین درنگی در روند و کارو ساز این آموزش بیفکند می باید از آن پرهیز کرد؛ اما اگر برنامه آموزش آنچنان سنجیده، هوشمندانه، کارآمد باشد که بتوان دوشاش زبان نیاکانی زبان فراگیر، زبان مادری به هرنامی خوش می داریم می توانیمش نامید، زبان دیگر را هم به کودک آموخت بی گمان کاری خواهد بود بسیار شایسته و ارزشمند. زیرا که ما از توان فراگیری کودک در این سالیان بدین سان می توانیم بهره ای بیشتر ببریم.
رعایت نشدن شیوه آموزش زبان در پاره از شهرها
پروفسور کزازی تاکید کرد: اما راست این است که شیوه های آموزش، در پاره ای از شهرها یا آموزشگاه های ایران به گونه ای نیست که بتوان در کنار زبان مادری، زبان های بیگانه مانند انگلیسی، فرانسوی یا هر زبان دیگر را به شیوه ای سنجیده، به آیین و درست به کودک آموخت، به گونه ای که زیان و گزند و آسیبی به آموزش زبان فرا گیر نزند.
وی خاطرنشان کرد: اگر سرپرستان آموزش بیمناک باشند که آموختن زبان بیگانه گزندی و آسیبی به آموزش زبان فراگیر می تواند زد، می باید از آن بپرهیزند زیرا آموختن این زبان یعنی زبان میهنی و زبان فراگیر همواره در نخستینگی(اولویت) باشد.
هر ایرانی که زبان پارسی را نداند با تاریخ و فرهنگ خود پیوند نخواهند داشت
این استاد ادبیات و زبان فارسی و چهره ماندگار ادب پارسی ایران، در پاسخ به این سوال که «چرا اگر کودک زبان مادری را کامل فرا نگرفته نباید زبان های دیگری را به او آموخت؟» گفت: پاسخ این پرسش روشن است، زیرا که اگر کودک زبان نیاکانی خود را به درستی نیاموزد و نداند؛ چیستی ایرانی، فرهنگی، منشی و تاریخی خود را از دست خواهد داد. در همان سالیان کودکی، به گونه ای ناخواسته و ناآگاه به فرهنگ و چیستی بیگانه گرایش خواهد یافت.
وی تاکید کرد: زبان وارونه آنچه شاید کسان می اندیشند، تنها ابزار پیوند و گفتگو با دیگران نیست. زبان به راستی شالوده ذهن و اندیشده و منش هرکس را می ریزد. اگر ایرانی زبان پارسی را به درستی نداند، پیوندی استوار با تاریخ و فرهنگ و پیشینه ایرانی خویش نخواهد داشت. از همین روی سرانجام بیدی خواهد شد که بادی می تواند آن را به لرزه درآورد.
پروفسور کزازی خاطر نشان کرد: پس در هرآموزش زبان آنچه نخست می باید بدان اندیشید، برای آن برنامه ریخت و همه تلاش و توان را به سوی آن گرداند به استواری می گویم زبان پارسی است و زبان فراگیر میهنی ایرانیان در ایران پس از اسلام است.
,
وی افزود: نیروها و توانش هایی که در کودک در سالیان آغاز زندگی درکارند، هرگز در سالیان سپسین نمودی نمی توانند داشت. پس از این سالیان می بایست بیشترین بهره را در آموزش و پرورش کسان برد، زیرا برپایه داستانی کهن که از این دید بسیار گویا و برازنده است «آنچه آدمی در سالیان خردی می آموزد به نقشی می ماند که بر سنگ زده می شود.نقش سالیان بسیار برجای خواهد ماند».
,,
چهره ماندگار فرهنگ و ادب فارسی تصریح کرد: پس اگربر آن باشیم که زبان مادری و نیاکانی برترین آموزشی است که هر که هر فرد می تواند و می باید از آن برخوردار باشد، بهترین سالیان برای پرداختن به این آموزش، هرآینه،بی هیچ گمان، سالیان کودکی است.
,,
, ,
این پژوهشگر زبان و ادبیات فارسی ادامه داد: اگر این سالیان از دست برود، آموزش زبان مانند هر آموزش دیگر، هرگز آنگونه که می باید در سالیان دیگر انجام نخواهد پذیرفت. پس بیشینه، تلاش، توان و برنامه ریزی در آموزش زبان به ناچار می باید بازگردد به سالیان خردی.
,,
وی گفت: پس اگر بی گمانیم که در این سالیان است که کودک می باید زبان مادری و نیاکانی را در ایران که زبان پارسی است بیاموزد، اگر آموزش دادن زبان های بیگانه کمترین گزندی به کار آموزش زبان فراگیر بزند، کمترین درنگی در روند و کارو ساز این آموزش بیفکند می باید از آن پرهیز کرد؛ اما اگر برنامه آموزش آنچنان سنجیده، هوشمندانه، کارآمد باشد که بتوان دوشاش زبان نیاکانی زبان فراگیر، زبان مادری به هرنامی خوش می داریم می توانیمش نامید، زبان دیگر را هم به کودک آموخت بی گمان کاری خواهد بود بسیار شایسته و ارزشمند. زیرا که ما از توان فراگیری کودک در این سالیان بدین سان می توانیم بهره ای بیشتر ببریم.
,,
رعایت نشدن شیوه آموزش زبان در پاره از شهرها
, رعایت نشدن شیوه آموزش زبان در پاره از شهرها,,
پروفسور کزازی تاکید کرد: اما راست این است که شیوه های آموزش، در پاره ای از شهرها یا آموزشگاه های ایران به گونه ای نیست که بتوان در کنار زبان مادری، زبان های بیگانه مانند انگلیسی، فرانسوی یا هر زبان دیگر را به شیوه ای سنجیده، به آیین و درست به کودک آموخت، به گونه ای که زیان و گزند و آسیبی به آموزش زبان فرا گیر نزند.
,,
وی خاطرنشان کرد: اگر سرپرستان آموزش بیمناک باشند که آموختن زبان بیگانه گزندی و آسیبی به آموزش زبان فراگیر می تواند زد، می باید از آن بپرهیزند زیرا آموختن این زبان یعنی زبان میهنی و زبان فراگیر همواره در نخستینگی(اولویت) باشد.
,,
, ,
هر ایرانی که زبان پارسی را نداند با تاریخ و فرهنگ خود پیوند نخواهند داشت
, هر ایرانی که زبان پارسی را نداند با تاریخ و فرهنگ خود پیوند نخواهند داشت,,
این استاد ادبیات و زبان فارسی و چهره ماندگار ادب پارسی ایران، در پاسخ به این سوال که «چرا اگر کودک زبان مادری را کامل فرا نگرفته نباید زبان های دیگری را به او آموخت؟» گفت: پاسخ این پرسش روشن است، زیرا که اگر کودک زبان نیاکانی خود را به درستی نیاموزد و نداند؛ چیستی ایرانی، فرهنگی، منشی و تاریخی خود را از دست خواهد داد. در همان سالیان کودکی، به گونه ای ناخواسته و ناآگاه به فرهنگ و چیستی بیگانه گرایش خواهد یافت.
,,
وی تاکید کرد: زبان وارونه آنچه شاید کسان می اندیشند، تنها ابزار پیوند و گفتگو با دیگران نیست. زبان به راستی شالوده ذهن و اندیشده و منش هرکس را می ریزد. اگر ایرانی زبان پارسی را به درستی نداند، پیوندی استوار با تاریخ و فرهنگ و پیشینه ایرانی خویش نخواهد داشت. از همین روی سرانجام بیدی خواهد شد که بادی می تواند آن را به لرزه درآورد.
,,
پروفسور کزازی خاطر نشان کرد: پس در هرآموزش زبان آنچه نخست می باید بدان اندیشید، برای آن برنامه ریخت و همه تلاش و توان را به سوی آن گرداند به استواری می گویم زبان پارسی است و زبان فراگیر میهنی ایرانیان در ایران پس از اسلام است.
,انتهای خبر/
,]
ارسال دیدگاه