به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پایگاه خبری تحلیلی داهی: آنچه که دانشگاه هاو مراکز فرهنگی کشور از آن رنج می برند نبود نگاه فرهنگی در مدیران فرهنگی این نهادهای اجتماعی است. در جامعه مدرن ملاک تمامی توسعه های اعم از فرهنگی، سیاسی و اجتماعی، توسعه اقتصادی است. یعنی تمامی امور میبایست دست به دست هم بدهند تا توسعه اقتصادی آن هم به مدل غربی پیاده گردد، که اساسا مخالف نگاه تعالی منشانه اسلام به فرد و جامعه است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, به نقل از پایگاه خبری تحلیلی داهی: ,بر این اساس آنچه که در نگاه اسلامی مبنا قرار می گیرد و همه چیز را می بایست پیرامون آن تعریف و بسط داد، رشد فرهنگی آن هم به معنای قرآنی و برخورد اسلامی آن است. بی شک این نگاه در یک جامعه محقق نخواهد شد مگر آنکه افق دید مسئولان این جوامع، بالاتر از مبناهای غیر دینی غربی قرار گیرد.
,متاسفانه مسئولان فرهنگی کشور خصوصا مراکز آموزش عالی از وجود این نوع نگاه ها محروم هستند و مدیران که عنان کار فرهنگی را در این مراکز در دست دارند، طبق اصالت فایده و سود، کار های فرهنگی را تعریف می کنند و این نگاه را به جامعه دانش آموزی و دانشجویی کشور منتقل می کنند، که کار فرهنگی که منجر به سود اقتصادی نشود فایده ای ندارد، نتیجه این نوع نگاه اجرای برنامه های پوستری بی اثر و صرفا در جهت پر کردن بیلان کاری است و یا آنکه دیگر برای یک محیط آموزشی و فرهنگی به صرفه نیست امکانات خود را برای کارهای فرهنگی تشکل های دانشجویی هزینه کند.
,وقتی که مراکز اقتصادی در قبال استفاده از آنها سودآوری خوبی برای دانشگاه به ارمغان می آورند، نتیجه این نوع نگاه بدون شک در دانشگاه سمنان نیز دیده می شود، وجود برخی مدیران که کار فرهنگی نکرده اند و نگاه فرهنگی ندارند باعث می شود به جهت هزینه جهت تعمیر و نوسازی سرویس بهداشتی مسجد دانشگاه، درب آن را فقط هنگام نماز بگشایند و یا آنکه به دلیل نبودن بودجه برای پرداخت حقوق خادم مسجد، ایشان را صرفا مجبور کنند تا ساعت خاصی درب مسجد را بازنگذارد، در صورتی که روال آموزشی دانشگاه تا چند ساعت پس از آن ادامه دارد.
,برای مثال دیگر می توان به عدم حمایت صحیح از جشن های فارغ التحصیلی اشاره کرد که با وجود حاشیه های فراوان در سال های گذشته به جای حمایت صحیح، با گرفتن ایرادات بسیار آن را از سر خود واکرده و در قبال آثار ناشی از آن هیچگونه تعهدی نشان ندهند، اجاره دادن تالار های دانشگاه به پیمانکاران شهری، عدم حمایت از طرح های فرهنگی، مسائلی است که ناشی از نگاه منفعت گرایانه نسبت به این مسائل است و در کنار این مسائل عدم ارائه گزارش مالی شفاف از نحوه مصرف بودجه به عموم دانشگاهیان به دلیل غیر قابل باور بودن این آمار، به جهت دیده نشدن آثار آن در سطح دانشگاه، این شبهه را در اذهان ایجاد می کند که بودجه های کلان دانشگاهی در کجا هزینه می شود و وجود مدیران فرهنگی در دانشگاه به چه منظور است؟
,آنچه که جای ابراز تاسف را بیشتر می کند سکوت و همراهی نهادهای تاثیر گذار و مستقل از ساختار اداری دانشگاه در برابر این نوع نگاه و مبتلا شدن اینگونه مراکز به این ویروس مخرب فرهنگی است که نه تنها چتر حمایتی فرهنگی را بر دانشگاه نمی گستراند بلکه باعث رکود فضای فرهنگی آن و بی رغبتی دانشجو به انجام چنین اموری است.
,محب حسینی. فعال دانشجویی
,انتهای پیام/رض
,]
ارسال دیدگاه