به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ سعید بابایی-اگر کمی از بالا به این چندسال نگاه کنیم خواهیم دید که از سال ۸۸ نامگذاری سال ها توسط مقام معظم رهبری با الویت به بخش اقتصاد همراه بوده. و امّا سال ۹۵ نامگذاری این سال تحت عنوان اقتصاد مقاومتی، اقدام و عمل پیام مهمی را همراه خود دارد.تصمیم سازی مقدمه ای بر تصمیم گیری است اقدام و عمل نیز از این موضوع مستثنا نیست. اگر با حسن ظن بنا را بر این گذاریم که برنامه ریزی اقتصاد مقاومتی با توجه به سیاست های کلی ابلاغی رهبری توسط دولت انجام شده. امسال بایستی شاهد عملی شدن این برنامه ها و تصمیم ها باشیم.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,موقعیت ژئوپولتیک، آب و هوای چهار فصل، وجود انواع معادن کم نظیر و چه بسا بی نظیر ارتباط با دریاهای آزاد و… نوید شروع یک شکوفایی اقتصادی را می دهد.
دولت تدبیر و امید در سال ۹۲ با شعار هایی چون حل مشکلات معیشتی مردم توانست آرای مردم را به سمت خود متمایل کند و پای بر عرصه سیاسی کشور گذارد. دولتی که تمام تخم مرغ های خود را در سبد سیاست خارجه اش قرار داد و با امید باز کردن دروازه های جهانی به سوی کشور و راهیابی ایران به بازار های جهانی مذاکرات را آغاز کرد که ماحصل این نشست و برخاست ها شد “برجام” آری برجام و فضای نافرجام اقتصادی.
برجامی که به عنوان آفتاب تابان از آن نام برده می شود آفتابی کاغذی که نه گرم می کند و نه می سوزاند. موضوع را شاخ و برگ ندهیم و به اقتصاد مقاومتی بپردازیم چرا که صحبت از برجام و بد عهدی های طرف مقابل آسوده سری میخواهد و مهتاب شبی.
نیروی انسانی فراوان و محتاج کار و همچنین تورم همراه با رکود احساس نیاز به وجود اقتصاد مقاومتی را پر رنگ تر می کند. اقتصادی که درون زا باشد و نه درون گرا.
در این مدت عملکرد دولت به گونه ای نبوده که مؤید اجرای اقتصاد مقاومتی باشد. مایه گذاشتن از اقتصاد مقاومتی در جلوی دوربین ها و نطق ها به کرات و مرات قابل مشاهده است طوری که وقتی به این صحبت ها و اظهار نظر مسئولین ذیربط توجه می کنیم حسی که منتقل می شود این است که اقتصاد دولت صرفا اقتصادی مقاومتی(!!!)بوده.
بخشی از بار اقتصاد مقاومتی بر دوش دولت است و نقد هایی هم به برخی از اقدامات دولت که در تضاد با سیاست های کلی اقتصاد مقاومتی است وارد است اما آیا اقتصاد مقاومتی تنها نقش دولت را در اقتصاد القا می کند؟ بلاشک خیر!!!
ما هم مقصریم که کالای داخلی را حتی اگر با ضعف هایی که دارد بر کالای خارجی ترجیح می دهیم.
در کجای خانواده مان فرهنگ سازی کردیم که اگر از تولید داخل حمایت کنیم جوان مملکت بیکار نخواهد ماند؟ اعظم الخطایا همین عدم فرهنگ سازی است. ما مقصریم که فرزند خود را به خرید جنس ایرانی تشویق نکردیم و امّا جان مایه کلام این است که ایجاد اشتغال، رونق اقتصادی، افزایش ارزش پول و استقلال کشور پای کار بودن خودمان را می طلبد کجاییم ما؟؟؟
یادداشتی از سعید بابایی
انتهای پیام/
موقعیت ژئوپولتیک، آب و هوای چهار فصل، وجود انواع معادن کم نظیر و چه بسا بی نظیر ارتباط با دریاهای آزاد و… نوید شروع یک شکوفایی اقتصادی را می دهد.
دولت تدبیر و امید در سال ۹۲ با شعار هایی چون حل مشکلات معیشتی مردم توانست آرای مردم را به سمت خود متمایل کند و پای بر عرصه سیاسی کشور گذارد. دولتی که تمام تخم مرغ های خود را در سبد سیاست خارجه اش قرار داد و با امید باز کردن دروازه های جهانی به سوی کشور و راهیابی ایران به بازار های جهانی مذاکرات را آغاز کرد که ماحصل این نشست و برخاست ها شد “برجام” آری برجام و فضای نافرجام اقتصادی.
برجامی که به عنوان آفتاب تابان از آن نام برده می شود آفتابی کاغذی که نه گرم می کند و نه می سوزاند. موضوع را شاخ و برگ ندهیم و به اقتصاد مقاومتی بپردازیم چرا که صحبت از برجام و بد عهدی های طرف مقابل آسوده سری میخواهد و مهتاب شبی.
نیروی انسانی فراوان و محتاج کار و همچنین تورم همراه با رکود احساس نیاز به وجود اقتصاد مقاومتی را پر رنگ تر می کند. اقتصادی که درون زا باشد و نه درون گرا.
در این مدت عملکرد دولت به گونه ای نبوده که مؤید اجرای اقتصاد مقاومتی باشد. مایه گذاشتن از اقتصاد مقاومتی در جلوی دوربین ها و نطق ها به کرات و مرات قابل مشاهده است طوری که وقتی به این صحبت ها و اظهار نظر مسئولین ذیربط توجه می کنیم حسی که منتقل می شود این است که اقتصاد دولت صرفا اقتصادی مقاومتی(!!!)بوده.
بخشی از بار اقتصاد مقاومتی بر دوش دولت است و نقد هایی هم به برخی از اقدامات دولت که در تضاد با سیاست های کلی اقتصاد مقاومتی است وارد است اما آیا اقتصاد مقاومتی تنها نقش دولت را در اقتصاد القا می کند؟ بلاشک خیر!!!
ما هم مقصریم که کالای داخلی را حتی اگر با ضعف هایی که دارد بر کالای خارجی ترجیح می دهیم.
در کجای خانواده مان فرهنگ سازی کردیم که اگر از تولید داخل حمایت کنیم جوان مملکت بیکار نخواهد ماند؟ اعظم الخطایا همین عدم فرهنگ سازی است. ما مقصریم که فرزند خود را به خرید جنس ایرانی تشویق نکردیم و امّا جان مایه کلام این است که ایجاد اشتغال، رونق اقتصادی، افزایش ارزش پول و استقلال کشور پای کار بودن خودمان را می طلبد کجاییم ما؟؟؟
یادداشتی از سعید بابایی
انتهای پیام/
موقعیت ژئوپولتیک، آب و هوای چهار فصل، وجود انواع معادن کم نظیر و چه بسا بی نظیر ارتباط با دریاهای آزاد و… نوید شروع یک شکوفایی اقتصادی را می دهد.
دولت تدبیر و امید در سال ۹۲ با شعار هایی چون حل مشکلات معیشتی مردم توانست آرای مردم را به سمت خود متمایل کند و پای بر عرصه سیاسی کشور گذارد. دولتی که تمام تخم مرغ های خود را در سبد سیاست خارجه اش قرار داد و با امید باز کردن دروازه های جهانی به سوی کشور و راهیابی ایران به بازار های جهانی مذاکرات را آغاز کرد که ماحصل این نشست و برخاست ها شد “برجام” آری برجام و فضای نافرجام اقتصادی.
برجامی که به عنوان آفتاب تابان از آن نام برده می شود آفتابی کاغذی که نه گرم می کند و نه می سوزاند. موضوع را شاخ و برگ ندهیم و به اقتصاد مقاومتی بپردازیم چرا که صحبت از برجام و بد عهدی های طرف مقابل آسوده سری میخواهد و مهتاب شبی.
نیروی انسانی فراوان و محتاج کار و همچنین تورم همراه با رکود احساس نیاز به وجود اقتصاد مقاومتی را پر رنگ تر می کند. اقتصادی که درون زا باشد و نه درون گرا.
در این مدت عملکرد دولت به گونه ای نبوده که مؤید اجرای اقتصاد مقاومتی باشد. مایه گذاشتن از اقتصاد مقاومتی در جلوی دوربین ها و نطق ها به کرات و مرات قابل مشاهده است طوری که وقتی به این صحبت ها و اظهار نظر مسئولین ذیربط توجه می کنیم حسی که منتقل می شود این است که اقتصاد دولت صرفا اقتصادی مقاومتی(!!!)بوده.
بخشی از بار اقتصاد مقاومتی بر دوش دولت است و نقد هایی هم به برخی از اقدامات دولت که در تضاد با سیاست های کلی اقتصاد مقاومتی است وارد است اما آیا اقتصاد مقاومتی تنها نقش دولت را در اقتصاد القا می کند؟ بلاشک خیر!!!
ما هم مقصریم که کالای داخلی را حتی اگر با ضعف هایی که دارد بر کالای خارجی ترجیح می دهیم.
در کجای خانواده مان فرهنگ سازی کردیم که اگر از تولید داخل حمایت کنیم جوان مملکت بیکار نخواهد ماند؟ اعظم الخطایا همین عدم فرهنگ سازی است. ما مقصریم که فرزند خود را به خرید جنس ایرانی تشویق نکردیم و امّا جان مایه کلام این است که ایجاد اشتغال، رونق اقتصادی، افزایش ارزش پول و استقلال کشور پای کار بودن خودمان را می طلبد کجاییم ما؟؟؟
یادداشتی از سعید بابایی
انتهای پیام/
موقعیت ژئوپولتیک، آب و هوای چهار فصل، وجود انواع معادن کم نظیر و چه بسا بی نظیر ارتباط با دریاهای آزاد و… نوید شروع یک شکوفایی اقتصادی را می دهد.
دولت تدبیر و امید در سال ۹۲ با شعار هایی چون حل مشکلات معیشتی مردم توانست آرای مردم را به سمت خود متمایل کند و پای بر عرصه سیاسی کشور گذارد. دولتی که تمام تخم مرغ های خود را در سبد سیاست خارجه اش قرار داد و با امید باز کردن دروازه های جهانی به سوی کشور و راهیابی ایران به بازار های جهانی مذاکرات را آغاز کرد که ماحصل این نشست و برخاست ها شد “برجام” آری برجام و فضای نافرجام اقتصادی.
برجامی که به عنوان آفتاب تابان از آن نام برده می شود آفتابی کاغذی که نه گرم می کند و نه می سوزاند. موضوع را شاخ و برگ ندهیم و به اقتصاد مقاومتی بپردازیم چرا که صحبت از برجام و بد عهدی های طرف مقابل آسوده سری میخواهد و مهتاب شبی.
نیروی انسانی فراوان و محتاج کار و همچنین تورم همراه با رکود احساس نیاز به وجود اقتصاد مقاومتی را پر رنگ تر می کند. اقتصادی که درون زا باشد و نه درون گرا.
در این مدت عملکرد دولت به گونه ای نبوده که مؤید اجرای اقتصاد مقاومتی باشد. مایه گذاشتن از اقتصاد مقاومتی در جلوی دوربین ها و نطق ها به کرات و مرات قابل مشاهده است طوری که وقتی به این صحبت ها و اظهار نظر مسئولین ذیربط توجه می کنیم حسی که منتقل می شود این است که اقتصاد دولت صرفا اقتصادی مقاومتی(!!!)بوده.
بخشی از بار اقتصاد مقاومتی بر دوش دولت است و نقد هایی هم به برخی از اقدامات دولت که در تضاد با سیاست های کلی اقتصاد مقاومتی است وارد است اما آیا اقتصاد مقاومتی تنها نقش دولت را در اقتصاد القا می کند؟ بلاشک خیر!!!
ما هم مقصریم که کالای داخلی را حتی اگر با ضعف هایی که دارد بر کالای خارجی ترجیح می دهیم.
در کجای خانواده مان فرهنگ سازی کردیم که اگر از تولید داخل حمایت کنیم جوان مملکت بیکار نخواهد ماند؟ اعظم الخطایا همین عدم فرهنگ سازی است. ما مقصریم که فرزند خود را به خرید جنس ایرانی تشویق نکردیم و امّا جان مایه کلام این است که ایجاد اشتغال، رونق اقتصادی، افزایش ارزش پول و استقلال کشور پای کار بودن خودمان را می طلبد کجاییم ما؟؟؟
یادداشتی از سعید بابایی
انتهای پیام/
موقعیت ژئوپولتیک، آب و هوای چهار فصل، وجود انواع معادن کم نظیر و چه بسا بی نظیر ارتباط با دریاهای آزاد و… نوید شروع یک شکوفایی اقتصادی را می دهد.
,دولت تدبیر و امید در سال ۹۲ با شعار هایی چون حل مشکلات معیشتی مردم توانست آرای مردم را به سمت خود متمایل کند و پای بر عرصه سیاسی کشور گذارد. دولتی که تمام تخم مرغ های خود را در سبد سیاست خارجه اش قرار داد و با امید باز کردن دروازه های جهانی به سوی کشور و راهیابی ایران به بازار های جهانی مذاکرات را آغاز کرد که ماحصل این نشست و برخاست ها شد “برجام” آری برجام و فضای نافرجام اقتصادی.
,برجامی که به عنوان آفتاب تابان از آن نام برده می شود آفتابی کاغذی که نه گرم می کند و نه می سوزاند. موضوع را شاخ و برگ ندهیم و به اقتصاد مقاومتی بپردازیم چرا که صحبت از برجام و بد عهدی های طرف مقابل آسوده سری میخواهد و مهتاب شبی.
,نیروی انسانی فراوان و محتاج کار و همچنین تورم همراه با رکود احساس نیاز به وجود اقتصاد مقاومتی را پر رنگ تر می کند. اقتصادی که درون زا باشد و نه درون گرا.
,در این مدت عملکرد دولت به گونه ای نبوده که مؤید اجرای اقتصاد مقاومتی باشد. مایه گذاشتن از اقتصاد مقاومتی در جلوی دوربین ها و نطق ها به کرات و مرات قابل مشاهده است طوری که وقتی به این صحبت ها و اظهار نظر مسئولین ذیربط توجه می کنیم حسی که منتقل می شود این است که اقتصاد دولت صرفا اقتصادی مقاومتی(!!!)بوده.
,بخشی از بار اقتصاد مقاومتی بر دوش دولت است و نقد هایی هم به برخی از اقدامات دولت که در تضاد با سیاست های کلی اقتصاد مقاومتی است وارد است اما آیا اقتصاد مقاومتی تنها نقش دولت را در اقتصاد القا می کند؟ بلاشک خیر!!!
,ما هم مقصریم که کالای داخلی را حتی اگر با ضعف هایی که دارد بر کالای خارجی ترجیح می دهیم.
,در کجای خانواده مان فرهنگ سازی کردیم که اگر از تولید داخل حمایت کنیم جوان مملکت بیکار نخواهد ماند؟ اعظم الخطایا همین عدم فرهنگ سازی است. ما مقصریم که فرزند خود را به خرید جنس ایرانی تشویق نکردیم و امّا جان مایه کلام این است که ایجاد اشتغال، رونق اقتصادی، افزایش ارزش پول و استقلال کشور پای کار بودن خودمان را می طلبد کجاییم ما؟؟؟
,یادداشتی از سعید بابایی
,,
,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه