سلحشور انقلاب ، هیچ گاه بُرج عاج نشین نشد

هشتمین روز از اسفندماه سال گذشته، هنرمند متعهدی دیده از جهان برگرفت و جسمش در خاک مقدس یکی از امامزادگان تهران آرمید که تا واپسین لحظات عمر نیز دغدغه هنر دینی و انقلابی او را رها نکرد.

تقارن اربعین رحلت این عزیز سفرکرده با ایام شهادت شهید مرتضی آوینی بس جالب و پرمعناست چه آن که به تعبیر رسای رهبر معظم انقلاب هر دو این بزرگواران جزو پیش آهنگان هنر و فرهنگ انقلابی هستند که الگویی برای سایرین در عرصه هنر انقلابی و متعهد به شمار می روند.

فرج الله سلحشور به عنوان یک فیلمساز با تجربه و دغدغه مند که از دل نظام، انقلاب و مذهب شیعی متفکر برآمد، چه در مقام بازیگر فیلم های دینی و دفاع مقدسی و چه از منظر نویسنده و کارگردان سریال های ماندگار ایوب پیامبر(ص) ، مردان آنجلس و یوسف پیامبر(ص) از هنر و رسانه در مقام دفاع از حریم دین و انقلاب بهره حداکثری بُرد.

او برخلاف برخی همکاران خویش که کماکان در برج عاج خودساخته محصور هستند و هر ازگاهی گفتار یا ادای روشنفکری در می آورند و بعضاً از زمین و زمان طلبکارند، خالصانه سال ها تجربه و توان خود را در مسیر رقم زدن سینمای دینی و قرآنی بکار گرفت و امروز به جرات می توان گفت به خصوص در مدیوم سریال سازی، سلحشور مایه اعتبار و آبروی بین المللی برای سینما و تلویزیون ایران اسلامی است.

چند سال قبل که جمعی از سینماگران ایرانی به آمریکا سفری کرده بودند، در سخنان صریحی گفت: «خداوند به برخی از فیلمسازان توفیق می‌دهد تا به زیارت عتبات عالیات بروند و برخی هم توفیق می‌یابند تا بازدید گروه ضد اسلامی هالیوودی را با سفر به لس آنجلس پس بدهند».

گرچه شاید عده ای از این گونه اظهارنظرهای صریح سلحشور، رنجیده خاطر شده و بعضاً کینه به دل راه داده باشند اما بی گمان نمی توان نسبت به تعهد و دلسوزی او نسبت به همکارانش و البته دغدغه صریح انقلابی اش شکی روا داشت؛ نکته ای که حتی برخی مخالفان او از گروه هنرمندان نیز به صراحت و کنایه بدان اشاره داشته اند و از این بابت زبان به ستایش حاج فرج الله گشودند.

واقعیت آن است که در دنیای کنونی که متاسفانه آکنده از ریا و دروغ و فریب شده و این امر به ویژه در عرصه سینما مشهودتر است، فرج الله سلحشور شخصیتی بود که کاملاً از این مسایل پاک و بری بود و بسیار صادقانه رفتار می کرد.

به دیگر سخن، او بر اساس اعتقاد و نیت قلبی خودش کار می کرد و از معدود افراد روزگار ما بود که دست کم تکلیفش با خودش روشن و مشخص بود و به طور خاص می دانست از زندگی و حرفه هنری اش چه می خواهد؛ او مسیر روشنی را دنبال می کرد و به دنبال اهداف مشخص و شفافی بود و از این رو نیز هیچ گاه دست از شجاعت و صراحت انقلابی خود برنداشت.

از سویی آن مرحوم آنچه که به نظرش می رسید باید بگوید را بیان می داشت و آنچه را که صلاح در بیانش نمی دانست، نمی گفت و اساساً هم به این فکر نمی کرد که از گفتن یا نگفتن مسایل عده ای می خواهند خوشحال بشوند یا ناراحت.