مادر خوب، مادر نسبتا خوب است!؟ / نقش مادر در مواجه شدن فرزندان با سختی ها، تنش ها

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ از نخستین روز خلقت بشر، تا کنون در هر کجای دنیا و در میان هر قوم و نژاد و ملتی، با هر آداب و آیینی، وقتی نام مادر برده می‌شود، کوچک و بزرگ، همه و همه، سرشار از شور و حرارت و مهر و الفت می‌شوند و قلبشان پر تپش‌تر می‌زند.

اسلام نیز برای مادر، مقام و ارزش فوق العاده ای قائل شده است تا آنجا که رسیدن به بهشت را با رضای مادر میسر می‌داند.

از این نظر تمامی مکاتب و ادیان، نظر خاصی به مادر و احترام به مقام او دارند و به این امر تأکید داشته اند،  انبیاء الهی نیز توصیه های فراوانی درباره تکریم مادر کرده اند.

اما از اینها که بگذریم جایگاه مادر برای تربیت فرزند خود برای ورود به جامعه و اجتماع، عرصه ها، مواجه شدن با انواع برخوردها، سختی ها، شادیها و … مباحث بسیاری و نوع رفتار های زیادی تعریف شده است.

«زهرا حیدری» در گفت و گو با خبرنگار شمیم ماهنشان در رابطه با بررسی نقش مادر در خصوص تربیت فرزندان، اظهارکرد:  تا کنون بحث های زیادی پیرامون عدم سرکوب احساسات کرده ایم. ولی به واقع بروز احساسات باید چگونه باشد ؟ و ISTDP به عنوان درمانی با هدف بازداری زدایی احساسات چگونه به این مساله می نگرد؟
وی افزود: زندگی انسانی پر است از درد و رنج، مرگ، سختی و طرد شدنها است، اگر ایده آل ترین مادر را مادری در نظر بگیرید که همواره کودک را تر و خشک می کند، در آغوش می گیرد، به او توجه می کند، سخت در اشتباهید.

روان شناس بالینی در استان زنجان گفت: این کودک قطعا بزرگ می شود و پا به جامعه پر از طرد شدن، نا هنجاری و مرگ می گذارد، حال دیگر مادری نیست که او را حمایت کند و کودک به مثابه فردی می شود بی پناه و تنها که در دنیایی از خطرها گم شده است، پس مادر خوب چگونه است ؟
حیدری  اظهارکرد: ذهن سازی (mentalization) کودک به عنوان واکسنی برای مواجهه با سختی ها، تنش ها و مشکلات به کودک تزریق می شود. ذهن سازی به معنای معنا دهی هیجانی و تجربه ای به احساسات کودک است .

وی افزود: مادری که به کودک این اطمینان را می‌دهد که من دنیایت هستم، ولی دنیای تو همیشگی نیست و این تو هستی که دنیایت را اینگونه می بینی، او را آماده مواجهه با سختی ها می کند.

روان شناس بالینی در استان زنجان گفت: در واقع اگر مادر به کودک ۲۰ ماهه خود عشق نامشروط بدهد، سپس به او تجربه طرد شدن و بی توجهی بدهد و در آخر زمانی که کودک با طرد شدن،  سپس تجربه ى نا خوشایند اضطراب و درد مواجه شد به او اطمینان خاطر بدهد که من هستم، و دوباره حمایت را شروع کند، کودکی ساخته است که در ۲۰ سالگی تجربه طرد شدن و نه شنیدن از معشوقش برایش به مثابه تمام شدن زندگی و بدبختی نیست چون دیگر کودک نیست و مادرش در کودکی عشق و شفقت نا مشروط به او حتی در صورت طرد شدنش را هدیه داده است،خودش آنقدر برای خود ارزش قائل است و احساس ایمنی دارد که نه شنیدن و مشکلات زندگی برایش به مثابه ى تمام شدن زندگیش نباشد.

انتهای پیام/