به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از زنجانم، تعداد بازیکنان این بازی 1 یا 2 نفر و بعضاً چند نفر می باشد. وسایل بازی: 1 - دوک خراطی در شکل مشخص و اندازة متفاوت که یک سر دوک، مخروطی نوک‌تیز و یک سر آن مسطح و گرد است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, زنجانم,ارتفاع این دوک، 7 تا 8 سانتیمتر. با قطری درحدود سه تا چهار سانتیمتر است. در بعضی از دوک‌ها میخ و یا سوزنی به نوک مخروط کوبیده می‌شود.
,نام این دوک، در زبان محلی گیرجه نه است. سطح خارجی آن را با زردچوبه رنگ می‌زدند و به‌صورت دوایر زردرنگ نقاشی می‌کردند. 2- چوب استوانه‌ای نازک به‌طول 50 تا 80 سانتیمتر که به سر آن، طناب ابریشمی و یا پنبه‌ای و یا نواری از پارچه و قماش یا نخ کنفی و غیره، به‌طول 70 تا 90 سانتیمتر بسته می‌شود.
,به مجموعه چوب و طناب، «قمچی» می‌گویند.
,چوب قمچی را از شاخه نازک و مناسب درخت ازگیل و انار انتخاب می‌شود. شرح بازی: این بازی در بین بازیکنان، بیشتر جنبه تفریحی و سرگرمی و پر کردن اوقات فراغت را دارد. این بازی درحالت جمعی نیز به‌صورت رقابت فردی انجام می‌شود و از بازی‌های متداول قدیمی بین جوانان بوده و در بعضی از استان‌های کشور نیز با کمی تفاوت انجام می‌شود.
,نحوه بازی: بازی بین دو یا چند نفر انجام می‌شود. ابتدا هریک از بازیکنان شونقال یا گیرجنه خود را آماده کرده همزمان به چرخش درمی‌آورند و با قمچی هم‌سو با دَوَران آن، با قمچی از پهلو به گیرجه نه می‌زنند.
,اصابت ضربات قمچی سبب تقویت دوران گیرجه نه می‌شود. امتیاز این بازی در کندی و تندی چرخش گیرجه نه آن تعیین می‌شود. گاهی بین دو بازیکن مقدار مسافت طی شده و سرعت چرخش مقایسه و محاسبه می‌گردد و بعضی مواقع هم گیرجه نه درحال چرخش را از زمین برداشته و مدتی در کف دست گرفته و می‌چرخانند و بعد درحال چرخش به زمین می‌گذارند.
,زندگی مانند شونقال می چرخد و چیزی شبیه همین بازی است چیزی شبیه گشتن و گردیدن و در این گردیدن کشف دنیا و معنا برای کودکان دیار ما از زیباترین لحظات زندگی است.
,
,
,
,
,
,
, انتهای پیام/
,]
ارسال دیدگاه