حمام گله داری بندرعباس بنایی در فهرست آثار ملی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از هرمز، حمام گله داری واقع در بخش مرکزی شهرستان بندرعباس و یکی از نقاط دیدنی استان هرمزگان در جنوب ایران است. این حمام تنها حمام باقیمانده قدیمی شهر بندرعباس است و احداث آن در اواخر قرن سیزدهم هجری قمری صورت گرفته‌است. در حال حاضر به عنوان موزه مردم شناسی استان هرمزگان مورد بهره برداری می‌باشد.

قدمت این حمام به دوره قاجاریه می‌رسد. حمام وقفی متعلق به مسجد گله داری و واقف آن تجارتخانه حاج شیخ احمد گله داری است. حمام گله داری دو دوره مرمت را در سی سال گذشته پشت سر گذاشته‌است. حمام گله داری در حاشیه خلیج فارس و در بلوار ساحلی شهر بر روی بستری رُسی که قابلیت نفوذپذیری آن به دلیل اشباع شدن از آب دریا بسیار زیاد است، در گذشته مردم از آن به عنوان حمام عمومی استفاده می‌کردند .

فضای معماری حمام گله داری مانند سایر حمام‌های دیگر نواحی کویر مرکزی دارای فضاهای بینه، سر بینه، گرمخانه و خزینه‌ است . در ورودی حمام گله داری راهرو هشتی کوچک قرار دارد تا دما و رطوبت، فضای داخلی تنظیم شود. فضای بینه به شکل هشت گوش ساخته شده و در اطراف آن چهار صفه یا سکوی نشیمن و رختکن دیده می‌شود . وسط سالن بینه حوضچه هشت ضلعی کوچک قرار دارد . فضای این قسمت باید سرد و خشک بوده زیرا فضای ورودی در ارتباط مستقیم با فضای خارح قرار می‌گرفت. گرمخانه دارای دو سکوی نشیمن است و به خزینه آب گرم راه دارد. از خزینه کانال هایی از سنگ و ساروج برای انتقال آب گرم به بخش های دیگر حمام منشعب شده است. پوشش بنا متشکل از 5 گنبد کوچک و بزرگ است که سطح زیرین آنها دارای کاربندی های زیبایی است. در میانه گنبدهای بزرگ ، روزنه های نورگیری تعبیه کرده اند. سیستم گرمادهی حمام متشکل بر انبار سوخت ، دیگ ، آتشدان ، دودکش ها و گودالی برای جمع آوری خاکستر است. مصالح مورد استفاده در بنا سنگ اسفنجی و ملات ساروج محلی است. این بنا به ثبت تاریخی رسیده است.

این اثرتاریخی به شماره ۲۰۰۳ درفهرست آثار ملی، در سال ۱۳۷۴ خورشیدة به ثبت رسیده‌است .

 حاج شیخ احمد گله داری آن را به عنوان یک حمام عمومی، وقف بهداشت شهر کرده بودند. اگر بنای این حمام را از نزدیک ببینید، ردپای سنگ های دریایی، سنگ های اسفنجی، گچ دست کوب و ساروج محلی را در آن پیدا خواهید کرد که به خاطر رطوبت بالای منطقه، در بنا به کار رفته اند. مصالحی که دلیل انتخابشان قدرت جذب بالای رطوبت بوده است و این روزها، همین سنگ های بادوام هم در مقابل رطوبت بالای منطقه تسلیم شده اند و رفته رفته تخریب می شوند.

انتهای پیام/