به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از آناج، ورود غیرقانونی شناورهای آمریکایی به حریم آب‌های سرزمینی کشور و تشکر صمیمانه‌ی رهبر معظم انقلاب از نیروی دریایی سپاه پاسداران به دلیل جلوگیری از تجاوز دشمن، علاوه بر آنکه تحسین قدرت نظامی جمهوری اسلامی را در بر دارد شامل پیام‌های مهمی در عرصه‌ی سیاست خارجی نیز می‌باشد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آناج,ایشان در سخنرانی هفته‌ی قبل خود در جمع دست‌اندرکاران برگزاری انتخابات ضمن «بسیار درست» خواندن این اقدام جوانان سپاه پاسداران، فرمودند: «کسانی که مسئولین سیاست هستند، در همه‌ی عرصه‌های جهانی همین‌جور عمل کنند؛ مراقب تجاوز دشمن باشند و ببینند کجا تجاوز می‌کند، کجا دارد از خطوط تجاوز می‌کند، و با قدرت جلویش را بگیرند.»
,در فضای بین‌المللی چنانچه اتفاق مشابهی بیفتد و مثلا نیروی نظامی یک کشور به طور غیرقانونی وارد حریم سرزمینیِ کشوری دیگر شود، پس از دستگیری آنها از سوی نیروی نظامی، دیپلمات‌های ارشد کشور مورد تجاوز می‌بایست پشت تریبون حاضر شده و همتایان خود را در کشور متجاوز مورد هشدار و عتاب قرار بدهند. چرا که عرف سیاست خارجه همین امر را برای کشورهای مستقل و دارای احترام ایجاب می‌کند. ولی چنانچه این اتفاق برای کشوری در حاشیه‌ی خلیج فارس اتفاق می‌افتاد و شناورهای آمریکایی به طور عامدانه وارد حریم آبی بحرین یا امارات می‌شدند، از سران این کشورهای وابسته هیچ انتظار نمی‌رفت تا تمام‌قد در مقابل آمریکایی‌ها بایستند و اقدام آنها را محکوم کنند.
,اما مقامات ارشد وزارت خارجه ایران دریغ از نشان‌دادن هیچ‌گونه واکنشی به این تجاوز، مشی سکوت را انتخاب کردند و مسئولیت بیان تمامی شرح ماجرا بر عهده‌ی سپاه پاسداران قرار گرفت که البته به دلیل وجود روحیه‌ی بالای مقاومت و استکبارستیزی در نیروهای سپاه، تمامی دیالوگ‌ها اعم از «تمنای وزیر امور خارجه آمریکا» و «عذرخواهی مقامات آمریکایی» بر ملا شد.
,به نظر می‌رسد بی‌تفاوتی دیپلمات‌های ارشد ایرانی بیشتر از همه، معلول تسریع فرآیند مذاکرات هسته‌ای و فرارسیدن روز اجرایی‌شدن برجام بوده است. دولت ایران باید یکی از این دو راه را انتخاب می‌کرد: سکوت در مقابل تجاوز و عدم مانع‌تراشی امریکا در مسیر برجام، و دیگری اعلام محکومیت این اقدام و افزایش احتمال تأخیر در فرارسیدن روز موعود!
,اما روحانی و تیم دیپلماسی او راه اول را برگزیدند و بار دیگر تن به بازی "برد-برد" دادند. برد آمریکایی‌ها رهاسازی زودهنگام تفنگدارانش بود و دولت ایران نیز روز اجرایی‌شدن برجام را جشن گرفت.
,با توجه به حاکمیت «اصل بده و بستانی» در وزارت امور خارجه، آنچه در این داد و ستد سیاسی از سوی دولت ایران هزینه شد مابه‌ازای درخوری نیز نداشت. چرا که چشم اسفندیار دولت، همین اجرایی‌شدن برجام و «تعلیق موقت» تحریم‌ها بود که دقیقا یک روز پس از آن با تحریم جدید امریکایی‌ها کور شد!
,می‌توان چنین گفت که جنس داده‌ها و ستانده‌ها در این شطرنج سیاسی، منصفانه نبود. چرا که ما می‌توانستیم با ورود دقیق‌تر به این موضوع و برجسته‌سازی دستگیری تفنگداران آمریکایی با آن وضع حقیرانه که هیچ شباهتی به سوپرمن‌های هالیوودی نداشتند، علاوه بر اقتدار نظامی، عزت ملی و سیاسی خودمان را نیز به رخ تمامی دنیا به ویژه ایالات متحده و در منطقه نیز عربستان، ترکیه و رژیم صهیونیستی بکشانیم که دیگر در خصوص ایران این فضاسازی‌ها را صورت ندهند. با این رویکرد، دولت همواره خود را بدهکار غربی‌ها نشان می‌دهد.
,مقام معظم رهبری که پیش‌تر سیاست‌های نظام را در سه اصل «عزت، حکمت و مصلحت» تبیین کرده بودند، در خرداد ماه سال 88 به تشریح عزت ملی در عرصه‌های مختلف پرداخته و آن را در سیاست خارجی نیز این‌گونه تعریف نمودند: «عزت یک ملت در سیاست‌های گوناگون و در تعاملش با کشورهای دیگر و دولت‌ها و قدرت‌ها این است که از استقلالِ رأی برخوردار باشد. یک دولت، یک نظام در مقابل قدرت‌ها آن‌چنان ظهور کند که نتوانند در هیچ مسئله‌ای اراده‌ی خودشان را بر او تحمیل کنند.»
,ایشان هم‌چنین در سال 82 و در دیدار با کارگزاران نظام به هزینه‌دار بودن تحقق عزت ملی اشاره کرده و فرمودند: «دشمن موذیگری می‌کند، راه را دشوار می‌کند، هزینه‌هایی را بر ما تحمیل می‌کند؛ منتها رسیدن به مرتبه‌ی عالی عزت و پیشرفت، هزینه‌هایی هم دارد. پیدا کردن عزت و اعتلا هزینه دارد.»
,آنچه مشخص است هزینه‌دار بودن رسیدن به عزت در عرصه‌ی جهانی است، هزینه‌ای که می‌توانست نتایج بهتری در سیاست خارجی ایران داشته باشد. روحانی در ماجرای تفنگداران آمریکایی، بیشتر از هر چیز، نرمش غیرقهرمانانه را تجربه کرده است.
,انتهای پیام/م
]
ارسال دیدگاه