به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از زرخبر، بهمن، ماه خوبی‌هاست، ماه سرافرازی و سربلندی یک قلب به وسعت یک سرزمین، ماهی که با احساس مردم، فکر و قلب بسیاری از مردم این سرزمین، و جوانان آن روزها گره خورده است. قاب عکسی است به بزرگی یک ملت، با تمام آرزوهایشان.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, زرخبر,
22 بهمن یعنی یک تاریخ که اندازه هیچ چیز نیست اما همه چیز است. شور و شعف آن روز مردم را چه کسی وچگونه می تواند برای مردم امروز وصف کند. برای فرزندان نسل‌های بعدی چه کسی می تواند معنا و مفهوم انقلاب را توضیح دهد جز یک جشن با شکوه به اندازه انقلابمان. آری چیزی که در هر 22 بهمن کم داریم یک جشن بزرگ است چیزی که امروز نیست اما باید باشد، ما یک جشن به مردم انقلابی بدهکار هستیم.
,
چیزی به معنای واقعی جشن که تمام مردم ایران در آن حضور داشته باشند، جشنی خود جوش و پر خروش که شادی بهمن 57 را به یاد آورد.
,
روزی که همه یک نفر شدیم تا خواسته مان را به کرسی ننشاندیم دست برنداشتیم، روزی که هیچکس از فرط شادی در پوست خود نمی گنجید چون ما فقط شاه را بیرون نکرده بودیم دست اجنبی را هم از کشورمان قطع کرده بودیم.
,
این همه یک جشن بزرگ نمی خواهد؟ می خواهد که اگر نمی خواست هرگز برای شکست مقابل آرژانتین به خیابان‌ها نمی آمدیم. مردم شادی می خواهند، می خواهند به خیابان‌ها بریزند فریاد بکشند، دست بزنند و پا بکوبند، چه بهانه ای بهتر و بالاتر از انقلابمان.
,
آری اگر امروز به هر بهانه شایسته و نا شایستی مردم را در خیابان می بینیم به این خاطر است. باور کنید جشن‌هایی که به نام آزادی یک ملت از چنگال استبداد و استثمار برگزار می شود اصلا لایق و شایسته آن عظمت نیست ما شادی می خواهیم که تا سال بعد در ذهنمان باقی بماند و هر زمان که یاد آوردیم لذت ببریم کدام جشن اینگونه است؟ کدام جشنمان ما را به یاد شور و شعف مردم در بهمن57 می اندازد؟
,
روز خوب پیروزی، روز خنده ما و روز گریه دشمن، هر سال با چند نوای بهمن57 می آید، با چند سریال آبکی ادامه دارد و با چند آتش بازی تمام می شود، اگر راهپیمای 22 بهمن هم نبود شاید کسی نمی دانست در این کشور، در این روزها، اتفاقی افتاده است.
,
کاش در دهه فجر 94 جشنی برگزار شود که لایق انقلاب و مردم انقلابی باشد. جشنی که تا سال آینده شیرینش در جانمان بماند و انتظارش را بکشیم. کاش جشنی برگزار شود که دهه فجر57 را زنده کند. آن‌روزهایی که مردم شادی را با تمام وجود حس می کردند با تمام رگ‌ها و مویرگ‌ها، با تمام پوست و گوشت و استخوانشان.
فاطمه رضایی گلستان
,
,
,
انتهای پیام
]
ارسال دیدگاه