خوزستان لقمه ای چرب اما بزرگتر از دهان برای بحرین

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از اندیمشک جوان ؛ در روزهای اخیر در خبرگزاری های داخلی خبری با این مضمون منتشر شد که تعدادی از نمایندگان مجلس بحرین با طرح ادعایی، البته خیالی خواستار جدایی 

«استان خوزستان» تحت عنوان «اهواز» از جمهوری اسلامی ایران به عنوان یک کشور مستقل شدند.

گویا علاوه بر این، “عبدالله بن حویل” رئیس کمیته امور خارجی و امنیت ملی پارلمان بحرین، هدف از این تفاهم نامه و البته بی اساس را برای رهایی مردم خوزستان از ظلم و ستم حکومت جمهوری اسلامی ایران بیان کرده است.

در این بین از گذرگاه تاریخ نکاتی به خاطرم آمد که گفتنشان قبل از هرچیز خالی از لطف نیست.

چگونه از سویی بحرینی که حتی وسعت جغرافیایی اش به اندازه کوچکترین استان ایران هم نمیباشد و از دوران ایران باستان تا دوره پهلوی دوم همواره تحت الحمایه ایران بوده است به خودش اجازه داده است تا چنین طرحی در

مجلس داخلی شان به جلسه بگذارند؟

بحرینی ها با تکیه بر چه استدلالی این توان را در خویش دیده اند که ادعای مالکیت بر خوزستان داشته باشند، همان بحرینی که از سوی دیگر کشورهای عربی منطقه مورد تعرض قرار میگیرد و همچنین توان استقلال سیاسی در

برابر کشورهای غربی را ندارد، بحرینی که جدا شدنش از ایران، مدیون استعمار پیر جهان(انگلیس) است.

گویا این شیخ نشین خلیخ فارس فراموش کرده است که در دوره انحطاط حکومت قاجار، انگلیس فرصت را غنیمت شمرده و با بستن قرارداهایی با بحرین، به تدریج بر نفوذ خود در این سرزمین افزود و بعدها مدعی شد که از زمان

قرارداد ۱۸۲۰ دولت انگلستان شیخ بحرین را مستقل می شناخته است.

گذشته از این شکل گرفتن تمامیت بحرین در دوران پهلوی اول و دوم به طور مستقیم به واسطهی حمایتهای انگلیس در منطقه مربوط میشد.

ظاهرا نمایندگان مجلس بحرین نمیدانند که در دهه ۱۳۴۰ شمسی بر اثر فشارهای استعمارگران جهان به ویژه انگلیس بود که ایران برای شناسایی رسمی قطعنامه شورای امنیت در مورد استقلال بحرین اقدامات قانونی را انجام

داد و سرانجام در در ۲۱ اردیبهشت ۱۳۴۹ شمسی، شورای امنیت بر اساس گزارش هیئت اعزامی به بحرین مبنی بر تمایل اکثریت قاطع اهالی بحرین به استقلال، قطعنامه‏ای صادر کرد.

مفاد قطعنامه شورای امنیت در ۲۴ اردیبهشت همان سال به تصویب مجلس شورای ملی ایران رسید و سرانجام این جزیره مهم و استراتژیک در ۲۳ مرداد ۱۳۵۰ شمسی از ایران اعلام استقلال کرد، ایران اولین کشوری بود که آن را

به رسمیت شناخت.

محمدرضا شاه در توجیه عمل خود چنین اظهار داشت: «بحرین با توجه به این‌که ذخایر مروارید در سواحل آن به پایان رسیده است، از نظر ایران اهمیتی ندارد».

همچنین در یکی از جلسات حزب ایران نوین هویدا نخست وزیر وقت چنین گفت: «بحرین مثل دختری است که به سن شوهر دادن رسیده است و ما شوهرش دادیم، بچه هم دارد». با بررسی اجمالی تاریخ شکل گیری سرزمین

بحرین، شاهد نقش استعمار پیر جهان بودیم.

نکته قابل تامل در این بررسی این است که کشور بحرین در گستره شکلگیری اش هیچگاه از خودش استقلال سیاسی و توان حکومتی در منطقه نداشته است و گستاخی اخیر نمایندگان مجلس این کشور بی شک به پشتوانه

دیگر کشورهای قدرتمند جهان است.

از این رو لازم دانستیم مروری هرچند اجمالی به تاریخچه شکل گیری این شیخ نشین کوچک با آرزوهای بزرگ داشته باشیم تا شاید به حال خودشان بیایند و در تصمیمگیریهای اخیرشان تجدید نظر کنند.

کنون جزیره‌ی بحرین گر نکو نگری

چو کودکی‌ست که از مادر عزیز جداست(ابوالقاسم حالت)