ترددی بودن معلمان روستاهای دیواندره در فصل زمستان کم کاری است/ تعطیل شدن مدارس به نفع معلمان است نه دانش آموزان

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛به نقل از سارال خبر،هفته گذشته و شب گذشته به دلیل بارش 30 سانتی متری برف از رادیو و تلویزیون و تلگرام و تلفن و خلاصه همه وسایل ارتباط جمعی اعلام شد که فردا تمامی مقاطع مدارس تحصیلی به دلیل بارش برف تعطیل است.
در این بحبوبه خاطرات مدارس دهه شصتی ها و روزگار آن دوران زنده شد و غبطه ای به حال گذشته تلخ و پر هیاهو دوران کودکی خود و هم سن و سلان خوردم.
نسل سوخته ای که روزگاری نه چندان دور حدود 30 سال پیش کودکانی در ایران به دنیا امدند و محصلانی وجود داشتند که عشقشان روز جمعه و تعطیلی آخر هفته و تعطیلات نوروزبود آن هم اگر آقا معلم تو روستا مبصری نمی گذاشت تا اسامی بچه هایی که بازی میکنند رو ننویسد.
دهه 60 یکی از سخت ترین دوران های انسان های امروز ایران می باشد که  سختی های بسیاری کشیده اند برای چیزهای کوچکی که به دست آوردند، تاوان های بیشتری پس دادند و سختی های بیشتری را متحمل شدند.
دهه شصتی ها نسلی بودند که میان صدای توپ و تانک هشت سال جنگ تحمیلی بزرگ شدند، به مدرسه رفتند و در تلویزیون های سیاه و سفید روزهای کودکی شان، داشتن مداد رنگی 12 رنگ برایشان آرزو شد. نسلی که به جای خانه های گازکشی، در زمهریر زمستان های سرد دهه 60 پای چراغ نفتی مشق نوشتند و در کلاسهای 50 و 60 نفره با بخاری های نفت و چوب سوز آن هم با هزار دردسر درس خواندند.
نسلی که موش آزمایشگاهی انواع نظام های آموزشی(نظام قدیم و جدید و سالی واحدیو...) در مدارس شد و هر سال یک نظام آموزشی بر رویشان آزمایش شد.
 نسلی که در ترافیک کنکور و دانشگاه بودند و  هرسال آرزوی دانشگاه رفتن را در خواب می دیدند، نسلی که جوانی اش با تحریم تورم، سختی و مشقت مصادف شد برای چیزهایی که نسل های قبل و بعد ساده تر آنها را به دست آوردند.
هر چه بود و نبود این کودکان با وجود همه محرومیت ها  شدند و به سن تحصیل رسیدند سهم آنها از مدرسه اما نیمکت های چوبی بود که گاهی 4 نفر روی آن می نشستند در حالیکه ظرفیت نیمکت ها 2 نفر بود و مدرسه های 3 شیفته که چیزی جز کلافگی به همراه نداشت.
کلاس ها در بعضی مدارس اما انقدر شلوغ بود که نفسی برای معلم باقی نمی گذاشت چرا که کنترل یک کلاس 80 نفره کار راحتی نیست.
 آن روزها مثل امروز نبود که خانواده ها هر کدام یک یا دو فرزند داشته باشند و برای همین جمعیت محصلان بسیار زیاد بود و امکانات محدود.
 آن روزها توقع ها انقدر بالا نبود که برای  یک نمره 20 در ریاضی از پدر تبلت بخواهند و از مادر ایکس باکس و پلی استیشین.
نسلی که عاشق می شدند، رویا می بافتند و تلفن همراهی برای پیامک زدن نداشتند، نسلی که  هر روز امیدوارانه پای تلویزیون می نشستند تا بارباپاپا، دختری به نام نل و بچه های مدرسه آلپ تماشا کنند و خبری از ماهواره و اینترنت نبود تا سرگرمشان کند.
اما نسل امروز نه دغدغه بخاری نفتی دارند نه کلاس شلوغ نه کتک معلم با چوب و دست یخ زده در برف و نه کفش پلاستیکی و لباس پاره و کهنه و کش و کیسه جای برنج برای کتابهای درسی.
نسل امروز با گران قیمت ترین کفش و لباس و کوله کیف سرکلاس درس می روند و با اندکی بارش مدارس برایشان تعطیل می شود از کتک هم خبری نیست چون از لحاظ روانشناختی مضر است چون نسل جدید نازک نارنجی هستن!
در دوران ما برف یک متر یک متر می بارید و یک روز هم تعطیل نمی شد والدین با یک پارو برف را پاک می کردند و باید راس ساعت هم در سر کلاس حاضر می شدیم و گرنه سرو کارمان با چوب دستی و زنجیر معلم بود که چرا با تاخیر آمده ایم،معلم ها از همان روز اول مهرماه در روستاها خانه ایاجاره می کردند و آرزو داشتیم که معلممان حداقل ماهی یک بار به شهر برگردد و ما با خیال راحت در روستا بازی کنیم و یک دل سیر روی آن برف سرسره بازی کنیم تازه اگر مبصر اسممان را یادداشت نمی کرد و ما را نمی فروخت.
اما امروز  بسیاری از این سختی ها کم شده که البته بخاطر همین است که بسیاری چیزها ارزش واقعی خود را از دست داده اند مثلا ارزش تحصیل،احترام معلم،احترام کوچکتر و بزرگتر،شرم و حیا و...
باید گفت آن همه جمعیت دانش آموز آن دوران بدون کوچکترین دغدغه و کمترین امکانات با یک مدیریت با صلابت از اداره گرفته تا خود معلم در کلاس همه چیز به خوبی اداره می شد ولی امروز با وجود پیشرفت علم و تکنولوژی و امکانات مدیریت ما به جای پیشرفت پس رفت نموده و هم دانش اموز و هم معلم تنبل شده و وظایف خود را به خوبی انجام نمی دهند و به نحوی می خواهند که از زیر کار در روند.
هر دو به دنبال روزهای تعطیل در تقویم هستند و یا از خدا تمنا و خواهش می کنند که برفی بیاید و فردا سر کلاس درس و مدرسه نروند.
شهرستان دیواندره یکی از مناطق مرتفع و سرد و برفگیر استان کردستان است و طی چند سال اخیر به دلیل خشکسالی مقدار بارش ها کم شده است و این امر سبب شده بود بسیاری از دانش آموزان در نقاط اقماری شهر وروستاهای بزرگ با ماشین تردد کنند و معلمین هم از شهرهای اطراف تردد نمایند اما دریغ از اینکه این وضعیت دائمی نبوده و روزی برخواهد گشت.
مدیریت و نظارت ضعیف سبب شده است که معلمی که اهل سنندج می باشد هرروز از شهر سنندج به دورترین روستای منطقه سارال یا دشت هوه تو که در فصل تابستان هم عبور و مرور به سختی انجام می شود تردد کند و با بارش کوچکی مدارس تعطیل شوند و معلم به جای استقرا در روستاها با این تردد هم به نظام آموزشی و هم دانش آموزان خیانت می کند و نه تنها کلاس جبرانی برگزار نمی کند  بلکه ساعت های موظفی نیز در کلاس حاضر نمی شود.
چه کسی جوابگوی این کم کاری ها و نواقص است؟ چه کسی چوب این ندانم کاری دوستان را خواهد خورد؟

انتهای پیام/