زنان معلول، شهروندان فراموش شده

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از  ندای چناران وضعیت رفاهی معلولان در هر جامعه، شاخصی از توسعه و بهره مندی حقوق مدنی افراد آن جامعه است. به هر میزان فرصت های برابر و امکانات مالی و معنوی بیشتری در اختیار معلولین قرارگیرد، توزیع در آمدها و یارانه بین افراد معلول و غیر معلول همسان باشد، شاخص توسعه و عدالت اجتماعی ارتقا می یابد و اگر تقسیم امکانات رفاهی ناعادلانه و با تبعیض باشد فضا برای منزوی شدن افراد ناتوان و دارای معلولیت فراهم می گردد.

سازمان بهداشت جهانی عنوان کرده است ۱۰درصد افراد جامعه را معلولین تشکیل می دهند. افراد با عنوان معلولیت های جسمی (نقص عضو، قطع عضو، فلج ها و محدودیت های حرکتی) معلولیت های جسمی (ناشنوایان ونابینایان) معلولیت های روانی و ذهنی(عقب ماندگان ذهنی و بیماران مزمن روانی) و سالمندان که حضورشان در محیط های اجتماعی و بهره مندی متساوی از امکانات می بایست تسهیل گردد.

در این بین نیمی از این جمعیت قابل توجه معلولین را زنان معلول تشکیل میدهند که به دلیل عدم بهره مندی از امکانات برابر و بافت سنتی جامعه و نگرش های منفی و خاص نسبت به افراد معلول از تبعیض گسترده تری رنج می برند.

براستی زنان معلول در سیاست گذاری ها و برنامه ریزی های رفاه اجتماعی چقدر دیده شده اند؛ آیا بسته حمایتی برای زن معلول بارداری که شرایط مراقبتی خاص می طلبد دید شده است؛ برای مادر مبتلا به MS و محدودیت حرکتی شدید که ناچار است از دو فرزند خردسالش مراقبت کند و دغدغه هزینه های درمان و ناتوان جسمی آزارش میدهد چطور؟

محدودیت استفاده از حمل و نقل عمومی و تردد از معابر شهری با موانع متفاوت فیزیکی، مسکن مناسب سازی شده، اشتغال، ازدواج وحق بهره مند از کانون گرم زندگی مشترک برای زن معلول که با اتکا به ویلچر، عصا، سمعک، بریس و عصای سفید تعریف می شود چقدر دشوار و آسیب پذیر است.

زنان معلول علاوه بر تغییر در محیط اجتماعی، مشکلات و شرایط خانوادگی را به عنوان چالشی خاص تجربه می کنند. خانواده ها به دلیل ذهنیت های سنتی دختران معلولشان را از حق تحصیل و حضور در اجتماع محروم می نماید. خدمات فیزیوتراپی، کاردرمانی، حرفه آموزی برای زنان معلول در دسترس نیست و این ها همه با هم شرایطی را پیشروی زنان معلول جامعه ما قرار داده که فعل خواستن و توانستن را با هم صرف نکنند.

انتهای پیام/رض