به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛به نقل از ندای هیرمند؛ سیستان از گذشته تا به امروز به دلیل فراوانی نعمت و آب و هوای مناسب برای زندگی افراد مکان مناسبی برای ایجاد انواع اشتغال و خودکفا بودن در زمینه های کشاورزی و دامداری و ... بوده است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, ندای هیرمند؛,پیدایش هزاران قطعه هنری و سفالی از جمله اولین انیمیش جهان و هم چنین تعداد کثیری از هنر های دستی در شهر سوخته بیانگر ذوق و شوق سیستانیان در این زمینه می باشد.
,مردم سیستان علاوه بر شغل اصلی خود کشاورزی در کنارآن به هنر های دیگر مشغول بوده اند که از یکی آنها هنر تولید پارچه می باشد، زیرا استفاده از پشم دام ها و تولید نخ و در نتیجه بافتن پارچه نیاز اصلی بشریت تا به امروز بوده است.
,در روزگاری که از مرحله کاشت و برداشت پنبه و یا تهیه پشم وموی دام تا ریسندگی وآماده سازی آنها همه با ابزار سنتی و ویژه انجام می شده است.
,
یکی از صد ها هنر ی که در نزد سیستانیان رواج دارد و از ادوار گذشته در بین افراد این منطقه مرسوم بوده است هنر جلایی بافی می باشد.
,
اما نام جلایی برای بسیاری از افراد غیر بومی کمی نا آشنا می آید،جلایی از کلمه جولاکه به زبان زابلی یعنی عنکبوت گرفته شده است به همن خاطر جلایی یعنی بافتن پارچه که بافتن این نوع پارچه را با این واژه مردم سیستان می شناسند.
,فردی که در جهت بافتن پارچه مشغول است را جٌلاه یعنی بافنده می گویند.
,جالب است بدانیم درزمان عمرلیث صفاری برای سال ها پارچه ی مخصوص خانه کعبه در سیستان بافته و سپس برای نصب روی خانه ی کعبه به مکه فرستاده می شد.
,دستگاه های دستی که در بافت چنین پارچه های با کیفتی به کار گرفته می شود را چر و چرک می گویند که با استفاده از این دستگاه ها پنبه را به نخ و الیاف های ظریفی تبدیل می کند.
,پس از تبدیل پشم به الیاف، جٌلاه با دستگاه مخصوصی که به وسیله دست و کمک پاها انجام میگیرد شروع به بافتن پارچه های ظریف می نماید.
]
ارسال دیدگاه