به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سمنا، از تیرماه سال ۱۳۹۰ تا امروز که آبان ماه ۱۳۹۴ روزهای پایانی خود را طی می کند تپه ای در شمال سمیرم منتظر قدمی و نگاهی مسئولانه است تا شاید فرزندانی که چشم انتظاری هنوز سهم پدر و مادرشان می باشد از غربت نجات یابند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, سمنا,آری، جوانانی که از دنیا هیچ برای خود نخواسته، غیورمردانی که از اسم ومقام ومنصب و حتی از پلاک خود دل کنده اند تا گمنامی آنان نام نشانی شود برای اقتدار و سربلندی کشورمان، امروز درسردی غربت زیر تیغه آفتاب یا سرمای سخت می سوزند بازهم بزرگوارانه حرفی نمی زنند.
,چند ماه پیش که دوستان و همرزمان غواص دست بسته آنان میهمان سمیرمی ها بود آنان از بالای این تپه شاهد غیرت و قدر شناسی مردم این شهر بودند، مردمی که در میهمان نوازی و خون گرمی شهره خاص و عام هستند و شهرشان که پذیرای میلیون ها توریست و گردشگر است خالی از هر هتلی بوده زیرا که خانه سمیرمی ها آماده پذیرایی از هر غریبه و آشنایی است.
,آری سمیرم، شهرستانی در دل ایران که در برابر کوچکترین دست درازی به خاک و ناموسشان لحظه ای جا نزدند و جانانه جلو رفتند وبا تقدیم بیش از ۴۰۰ شهید با افتخار بر روی دنا ایستاده اند و در برابر بسیاری ازکمبودها و بی توجهی در محرومیت آرام نشسته و حیا کرده اند امروز در برابر مشاهده یادمان شهدای گمنام شهرشان حال و هوایی بهشان دست می دهد که خیلی خوب نیست.
,تعدادی جوان که مشتاقانه پنج شنبه ها بر سر مزار این شهدا حاضر می شوند امروز می گفتند این ها برادران واقعی ما هستند که برای ما جلو رفتند و جان دادند و بی انصافی است که به آنان سر نزنیم.
,دیگری که از جاده ناهموار گلزار شهدای گمنام و وضعیت یادمان آنان نالان بود می گفت: چرا در هر جایی می شنویم که امنیت، آرامش وجایگاه امروزمان مدیون شهداست و در عمل می بینیم که از شهدا غریب تر دیگر کسی نیست، خودمان را جای پدر و مادر آنان بزنیم که چشمشان به در است تا خبری به آنان برسد اما فرزندان عزیزشان امروز در کنار ما تنهاست.
,می گفت مسئولان فرض کنند این ها فرزند خودشان هستند، آیا بازهم اینگونه آنان را رها می کردند، البته مردم حق دارند، نمی شود با این راه خراب به راحتی بالای سر قبور شهدای گمنام آمد، اما چه می شود کرد حالا که برخی مسئولان بی خیالند ما نباید بی خیال باشیم.
,شهدایی که پدر و مادرشان اگر از غم دلتنگی جان نداده باشند امروز موی سفید کرده و منتظر بازگشت پیراهن یوسفشان هستند تا شاید تسلی دلتنگیشان شود و در پیری سنگ قبری آرامش بخش دل آتش گرفته آنان باشد اما اینجا ما که پشت تریبون ها آنچنان از شهدا سخن می گوییم در عمل شاید آخرین باری که به آنان سر زده باشیم را در یاد نداشته باشیم.
,تپه شهدای گمنام شهرستان سمیرم بدون شک موضوع دیروز و امروز نبوده و نمی دانم چرا و چه شده است اما آنچه ما را امروز برآن داشت که دوباره دست به قلم شویم درد دل پدر شهیدی بود که در یادواره شهدای عملیات محرم شهرستان سمیرم می گفت: من که قبر فرزندم کنارم هست و هروقت بخواهم به او و همرزمانش سر میزنم هیچ چیز چاره دلتنگی من نمی شود وای بر پدر و مادران چشم انتظار این جوانان.
,او پس از مکث کوتاهی ادامه داد: نمی دانم ما را چه شده است و ماهواره و گوشی ها با ما چه کرده اند که حرف قشنگ را خوب بلدیم اما پای عمل شاید قبلا یک پایمان می لنگید اما امروز هر دوپایمان لنگ میزند و نمی دانم چگونه آن دنیا پاسخگوی شهدا خواهیم بود، مگر با شعار دادن و تظاهر می شود در آن دنیا سربلند بود، در این دنیا هم مردم می بینند و می فهمند، فقط داریم دنیا و آخرتمان را خراب می کنیم.
,آری، گلزار شهدای گمنام که در اوج گمنامی و غربت امروز روزگار را می گذراند درد دل خیلی از مردم شهر است اما این درد کی تسکین یابد خدا داند…
,انتهای پیام/گ
]
ارسال دیدگاه