به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از ندای اصفهان، آورده اند که آوازه ی یکی از بلاد به گوش محمد مهتاب رسید. آنچنان از بزرگی علم و رأی علمای آن شهر نزد وی گفته شد که مهتاب را برآن داشت تا از نزدیک علمای آن دیار را ببیند. مهتاب بار سفر بربست و راهی آن دیار گردید. گویند از عطش وصال مهرویان وادی علم، بیشتر روز را به طی طریق می پرداخت و تنها پاره ای از شب را برای استراحت برمی گزید. بالاخره پس از روزهای متمادی و سفری طاقت فرسا به دروازه ی آن دیار پرآوازه رسید؛ بی درنگ داخل آن بلد گردید و سراغ از مکتبخانه عالمان شهر گرفت.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, ندای اصفهان,مهتاب را گفتند: کدامین عالم را مشتاق دیداری؟ آخر اینجا شهر عالمان پرآوازه است که شمارشان از اندازه و احصاء برون باشد! مهتاب گفت: نمی دانم. فقط می خواهم شماری از عالمان این دیار را زیارت کنم و با آنها به مجالستی بنشینم. وی را به سمت مکتبخانه های اصلی شهر رهنمون شدند تا خود، هر عالمی را که خواهد به مباحثت و مجالست برگزیند.
,وقتی مهتاب به مَدرس های مختلف رسید با تعجب مشاهدت نمود که تعداد عالمان از اندازه برون است و حال آنکه تعداد شاگردان برخی به قدر انگشتان دست هم برنیاید! با حیرت بسیار پای کرسی تعلیم یکی از این عالمان نشست و گفت: ای شیخ آیا این بِه نباشد که مِهر عالمتابی چون تو، بجای تدریس بر این عده ی قلیل، بر مردمانی کثیر و مشتاق، حاضر گردی و آنها را از علم والای خود سیراب سازی؟ بر مهر سزاوار نباشد نور و ذره پروری خویش دریغ دارد.
,شیخ با عتاب به مهتاب نگاهی کرد و با لحنی تحقیرآموز زبان گشود: ای خام ناپخته، تو میدانی چه بر زبان می رانی؟
,مهتاب گفت: آری از تو خواهم که با من از بلد خویش برون آیی و بر دیگر بلاد طلوع کنی تا از طلعت علم بی مثالت، طالبان و تشنگان علم را بهره ای برسانی.
,شیخ گفت: تو از من می خواهی که مرکز علم و آخرت خویش را ترک گفته و رو به دنیای دون و مردمانش آرم و مریدپروری را فکرت و آمال خویش سازم؟ نه، از دامن زُهاد به دور است چنین طریقی. خدایا مخواه بر هیچ عالِمی چنین گزندی.
,مهتاب با ناراحتی و خشم گفت: ای شیخ! زهد نه این است که تو داری؛ بلکه تو را حماقتی بیش نباشد. آنکه را درد دیگران نیازارد و سیراب کردن تشنگان فکرت و آمال نباشد، انسان نبود؛ چه رسد وصول به مقام زهاد. همی دلخوش به کرسی تعلیم خویش باش که تو را بیش از این قدر و منزلتی نباشد.
,گویند مهتاب راه خود کشید و برای همیشه از آن دیار خروج کرد. شب ها همه در اندیشه ی مردمان بود و با آه و ناله راهی برای هدایت و معرفت مردم حقیقت جوی خویش، طلب می نمود و همه ساعت بر بی دردان و بی خیالان نسبت به حال مردمانش نفرین می فزود. (این داستان ادامه دارد…)
,دغدغه داشتن نسبت به مردم، خواست رهبری از علما و روحانیت:
,«در بیرجند دو تا مجتهد بودند که اگر چنانچه در نجف بودند، به احتمال زیاد جزو مراجع تقلید می شدند: مرحوم تهامی و مرحوم آشیخ محمدحسین آیتی. اینها در بیرجند مانده بودند و متعلق به مردم بیرجند شده بودند. در قوچان، کسی مثل مرحوم آقانجفی قوچانی می‌آید ساکن می شود، که یکی از شاگردان برجسته‌ی مرحوم آخوند خراسانی است. در بجنورد – عرض کردیم – مرحوم حاج میرزا احمد مرتضوی بود، و در شهرستان های دیگر هم همین جور؛ علمای بزرگ و علمای برجسته‌ای بودند.
,بعضی می گویند خب آقا، آن وقت ارتباطات بین شهرهای بزرگ و شهرهای کوچک آسان نبود؛ علما مجبور بودند آنجا بنشینند. این استدلال بعکس نتیجه می دهد. امروز که ارتباط آسان است، شما یک رایانه می گیرید، پای رایانه می‌نشینید، از بهترین درس های حوزه‌های بزرگ مستقیماً استفاده می کنید. پس امروز باید به حوزه‌های بزرگ نروند، نه آن روز. شما شبهه‌ی علمی داشته باشید، سوار ماشین می شوید، دو سه ساعته خودتان را می رسانید مشهد، می روید پیش یک عالم دینی، شبهه را برطرف می کنید، برمی گردید. امروز با پیش‌آمدن امکانات فراوان، حوزه‌های شهرستان ها باید رونق بگیرد؛ باید کمّاً و کیفاً توسعه پیدا کند.
,
این طرح هجرتی که بنده چندین سال قبل از این مطرح کردم، موجب گسترش فعال روحانیت در سرتاسر کشور می شود. باید از حوزه‌های بزرگ هجرت کنند، بیایند در شهرستان ها بمانند؛ چه اهل آنجا باشند، چه نباشند. افراد گاهی هم اهل آنجا نیستند… چه اشکال دارد اهل آنجا هم نباشند، اما بیایند؟ فضلاً از اینکه اهل آنجا باشند. اگر اهل آنجا باشند، باید بیایند.» (بیانات در دیدار علما و روحانیون خراسان شمالی- ۱۳۹۱/۰۷/۱۹)
انتهای پیام/
,
]
ارسال دیدگاه