سفره های احسان محرم؛ اطعام یا تفاخر

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ محمد صادق مرزبان در یادداشتی در دیار شهریار نوشت:

احسان و خیرات کردن یکی از سنت های بسیار خوب اسلامی است که از دیرباز در میان مردم ما مرسوم بوده است و اطعام کردن و ولیمه دادن در مراسمات مختلفی همچون ازدواج و سفر حج و یا مناسبت های مذهبی چون ماه رمضان ، عید غدیر و… همواره مورد سفارش و تاکید اهل بیت ع بوده است.
امام متاسفانه بسیاری از آداب و رسوم دینی و مذهبی از فدسفه اولیه آن دور شده اند و نحوه انجام آن ها در جامعه با فرهنگ دینی فرسنگ ها فاصله پیدا کرده است.
به عنوان مثال مهریه عروس که در مراسمات ازدواج می تواند به عنوان یک رسم شیرین برای کرامت و عزیز شمردن دختر محسوب شودبه مانعی برای گسترش فرهنگ ازدواج تبدیل شده است و کم نیستند پرونده هایی که وقت و انرژی سیستم قضایی را در بحث مهریه های سنگین گرفته اند.
فرهنگ اطعام و ولیمه دادن هم متاسفانه دچار همین سرنوشت شده است.
با فرارسیدن ماه محرم و ایام عزاداری سیدالشهدا (ع) در جای جای شهرها سفره های احسان برپا می شود و غذاهای نذری جزء جدانشدنی مراسمات این ایام به شمار می رود.
نکاتی که جا دارد به آن توجه شود این است که اولا نباید این سفره ها را به عنوان وسیله ی تفاخر تلقی کنیم. اینکه افرادی در طول سال حتی یک ریال به نیازمندان کمک نمی کنند و علی رغم توان مالی، هیچ باری ازدوش نیازمندان جامعه خود بر نمی دارند اما با فرا رسیدن این ایام ۲۰۰۰ نفر از دوستان و آشنایان و هیئت های عزاداری را مهمان سفره عریض و طویل خود می کنند نشان از این واقعیت دارد که تفاخر وتجمل حرف اول و آخر این سفره هاست.
معمولا در این نوع احسان ها مهمان هایی هم که دعوت می شوند هدفمند نیستند. یعنی افرادی که واقعا نیازمند اطعام هستند کمتر در این مراسمات و سفره ها جای دارند.
آیا واقعا نمی توان تعدادی از این خیرات و سفره های احسان در ایام دیگر سال به پا شوند؟
آیا واقعا نمی توان به نحو هدفمندتری در راه اهل بیت (ع) خیرات کرد؟
آیا کمک به خانواده هایی که در تامین خوراک، پوشاک، و نیازهای اولیه شانمشکل دارند احسان در راه اهل بیت ع حساب نمی شوند؟
آیا برای بزرگداشت مقام امام حسین (ع) و گسترش فرهنگ عاشورا الزاما باید سفره غذا یا ایستگاه صلواتی به پا کرد؟
آیا به عنوان مثال نمی توان با هزینه ای بسیار کمتر کتاب های مفیدی در موضوع اهداف و فلسفه قیام امام حسین (ع) خرید و توزیع کرد یا به انواعی از روش های دیگر جلساتی برای تبیین بهتر فلسفه قیام امام (ع) تشکیل داد؟
آیا نمی توان با آثار فرهنگی و هنری جدید که اثرات مطلوب تر و جذاب تری در جوانان داشته باشد نسل جوان را با آرمان های امام حسین (ع) آشنا کرد؟
واقعا آیا در فرهنگ دینی ما ارزش مغز افراد کمتر از شکم آن هاست؟!
گرچه تغییر ذائقه فرهنگی مردم بسیار سخت و دیربازده است اما بااخره این حرکت باید از جایی شروع شود و صد افسوس که تمام نهادهای فرهنگی  در این زمینه خوابند و هیچ تحرکی ندارند.
کمی باندیشیم…