به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا،به نقل از ملکشاهی آنلاین، ایوب عزیزی در یادداشتی نوشت:بر اساس پژوهشهای بعمل آمده، مردمان این دیار از دیرباز برای درمان امراض و کسالتهای خود از طبیعت بهره برده اند و خود را از ناز طبیبان شهرها بی نیاز ساخته اند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, ملکشاهی آنلاین، , ایوب عزیزی ,آنان موقع ابتلا به زکام از دمنوشهای گرم پونه و آویشن استفاده می کردند و در زمستان شلغم را در درمان سرماخوردگی موثر می دانستند.
,سوپ محلی ترخینه معجونی اصیل برای همین منظور بکار می رفته و به صورت خشک شده نگهداری می شده است. در درمان زخم عمیق عسل بکار می بردند و برای بند آمدن خونریزی آن خاکستر پشم گوسفند بر محل می ریختند البته پودر ریشه لاله واژگون (سوسنگل) هم درمان زخم بود. در عفونتهای خارجی صمغ سقز و بوته محلی "تشکنه"به صورت جوشانده استفاده می نمودند.حتی برای ضدعفونی جای دندان گرگ بر بدن حیوانات اهلی از جوشانده غلیظ "تشکنه" و یا برگ درخت بنه کمک می گرفتند.
,موقع دندان درد از میخک و موقع درد گوش از چکاندن شیر مادر در آن استفاده می شد. در سوختگیها پمادی از مخلوط گیاه لوان و کره محلی استعمال می شد. دل درد معمولی را با نبات و دمنوشی گرم تسکین می دادند و برای اسهال کشک سابیده شده محلی(کشک دوغ) به همراه پونه به بیمار می خوراندند.برای عسرالبول به تن بیمار دود بذر آوندل (ونگی) می دادندو بر ترک دستهای خود سقز ضماد می کردند.
,برای رهایی از دردهای عضلانی و رماتیسمی ،مدت زمانی بدن خود را وارد پوست حیوانات گرم مزاج مانند گوسفند می نمودند.مومنایی یا عرق غار را برای جوش خوردن شکستگیها استعمال می کردند و شیره فرفیون(شیرگتگان)را برای مداوای زگیل ،دمل و سالک.
,امراض جلدی و اختلالات پوستی را با استحمام در چشمه های گوگردی(گریساو)مداوا می نمودند. در بیماری پوستی گری از نفت خام(نفت سیاه) بهره می بردند.
,برای ضد عفونی بعد از ختنه کودکان بر گردن آنها پیاز می آویختند.نوعی حجامت بومی معروف به نام محلی "رنین" یا همان خراش سطحی مرسوم بود که متاسفانه امروزه از رواج افتاده است.
,آنها روی موضع درد "نیمه نمک" قرار می دادند،نان نازکی که نصف آن آرد و بقیه نمک بود زیرا گرمی طبع نمک موجب تسکین درد می شد.
,برای شب کوری و افزایش قدرت بینایی کف جگر سفید در چشم بیماران می ریختند.به زن شیرده حلوای آرد گندم می دادند وبه نوزاد از همان بدو تولد دمکرده زیره سبز می خوراندند.زنان و دختران بر چشمان خود سرمه سیاه می کشیدند و سالی چندین بار بر موهای خود حنا می بستند.
,دود اسپند شبانگاه در منازل آنها ترک نمی شد و آن را غم زدا و دور کننده ارواح بد می دانستند.
,به مارگزیده شیر تازه می دادند تا با استفراغ مکرر سم وارد شده به بدنش هرچه سریعتر دفع گردد.برای تسکین جای نیش عقرب و حشرات گزنده از مالیدن خمیر نمک و خاکستر چوب بلوط به محل گزش استفاده می شده است.
,آنچه ذکر گردید تنها گوشه هایی از درمانهای خانگی مردمان دیار ملکشاهی بوده است که از مصادیق عالی طب سنتی منطقه می باشند ولی متاسفانه بسیاری از آنها امروزه فراموش و از رونق افتاده اند. محققان طب سنتی با پژوهش در این زمینه می توانند احیاگر فرهنگ و تجربه پیشینیان خود در این عرصه باشند.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه